2 List do Tesaloniczan 3:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych słowach zwróćmy najpierw uwagę na to, że apostoł prosi przyjaciół o modlitwę: „Módlcie się za nas” (Drugi List do Tesaloniczan 3:1). Sam zawsze pamiętał o nich w swoich modlitwach i nie chciał, by zapomnieli o nim i jego współpracownikach. Pragnął, by polecali ich Bogu i nosili w sercu przed tronem łaski.

To jeden ze sposobów, w jaki podtrzymywana jest więź między wierzącymi. Nie tylko wtedy, gdy modlą się razem lub modlą się za siebie nawzajem, będąc obok siebie, ale również wtedy, gdy modlą się za siebie na odległość. Dzięki temu osoby przebywające daleko od siebie wciąż mogą spotkać się przed tronem łaski. Nawet ci, którzy nie mogą okazać ani przyjąć żadnej innej życzliwości, mogą w ten sposób wyświadczyć sobie prawdziwe, wielkie dobro.

Ludzie powinni modlić się za osoby, które ich duszpastersko prowadzą: nie tylko za własnych duszpasterzy, lecz także za wszystkich wiernych sług Ewangelii. Ci słudzy potrzebują modlitwy, dlatego powinni o nią prosić. Jak wielką pokorą odznaczał się ten apostoł i jak dobrym jest dla nas przykładem. Choć sam był potężny w modlitwie, nie lekceważył modlitw nawet najmniej znaczących chrześcijan, lecz pragnął mieć w nich swój udział.

Zwróćmy też uwagę, o co prosił ich w modlitwie. Najpierw o powodzenie w głoszeniu Ewangelii: aby słowo Pańskie szybko się szerzyło i zyskiwało uznanie (Drugi List do Tesaloniczan 3:1). Było to główną troską Pawła. Bardziej zależało mu na tym, by czczono imię Boga, rozwijało się Jego Królestwo i spełniała Jego wola, niż na własnym codziennym chlebie.

Pragnął, by słowo Pańskie biegło, jak brzmi to w oryginale: posuwało się naprzód, zdobywało coraz większy zasięg i szybko się szerzyło. Prawdziwa religia powinna rozwijać się w świecie, a nie cofać, i to nie tylko rozwijać się, lecz czynić to szybko. Wtedy, tak jak i dziś, wszystkie siły piekła występowały przeciwko słowu Pańskiemu, próbując powstrzymać jego szerzenie się i skuteczność.

Powinniśmy więc modlić się o usunięcie każdej przeszkody, aby Ewangelia docierała do uszu, serc i sumień ludzi. Prośmy, by zyskiwała uznanie, gdy grzesznicy uświadamiają sobie swój grzech i nawracają się, gdy milkną jej przeciwnicy, a wierzący prowadzą święte życie. Bóg, który otoczył chwałą Prawo, otoczy chwałą również Ewangelię i uczyni ją godną czci, a przez to uwielbi własne imię.

Dobrzy słudzy Ewangelii i dobrzy chrześcijanie mogą z radością zgodzić się na to, by stali się mali, a nawet nic nieznaczący, jeśli tylko Chrystus będzie wywyższony, a Jego Ewangelia zyska uznanie. Paweł przebywał wtedy w Atenach, a być może, jak sądzą niektórzy, w Koryncie. Chciał, by Tesaloniczanie modlili się o to, aby jego służba przynosiła tam równie dobre owoce jak w Tesalonice, tak by innym wiodło się równie dobrze jak im. Jeśli słudzy Ewangelii dobrze służyli w jednym miejscu, powinni pragnąć, by mogli dobrze służyć wszędzie tam, gdzie ją głoszą.

Po drugie, Paweł prosił o bezpieczeństwo osób głoszących Ewangelię: aby zostały wybawione od ludzi przewrotnych i złych (Drugi List do Tesaloniczan 3:2). Nie prosił o awans, lecz o ochronę. Ludzie sprzeciwiający się głoszeniu Ewangelii i prześladujący wiernych głosicieli postępują przewrotnie i nierozumnie. Występują przeciw rozumowi i religii, dopuszczając się wielkiego szaleństwa i wielkiego zła.

Niewiara przejawia się nie tylko w ateizmie i fałszywej religii, lecz także w występku, niemoralności, a zwłaszcza w prześladowaniu. To tam kryją się największe szaleństwo i najcięższy grzech. Słudzy Boga potrzebują zarówno duchowej ochrony, jak i pomocy, ponieważ są niczym chorążowie i często stają się głównym celem ataków. Dlatego wszyscy, którym leży na sercu sprawa Chrystusa w świecie, powinni się za nich modlić.

Słowa „nie wszyscy mają wiarę” znaczą, że wielu ludzi nie wierzy w Ewangelię. Sami jej nie przyjmują, więc nie dziwi, że usilnie próbują jej się sprzeciwiać, podważać wiarygodność służby i okrywać hańbą głosicieli słowa. Wielu nie ma też prawdziwej uczciwości ani sumienia. Nie można im bezpiecznie ufać, dlatego powinniśmy prosić o wybawienie od ludzi pozbawionych sumienia i poczucia honoru, których nie obchodzi, co mówią ani co robią. Niekiedy grozi nam równie wielkie, a nawet większe niebezpieczeństwo ze strony fałszywych przyjaciół niż jawnych wrogów.

Paweł zachęca ich następnie, by ufali Bogu. Powinniśmy nie tylko prosić Boga o łaskę, lecz także ufać Jego łasce i oczekiwać, że otrzymamy to, o co prosimy. Dzięki łasce Boga możemy oczekiwać dwóch błogosławieństw: umocnienia oraz ochrony przed złem. Potrzebują ich nawet najlepsi chrześcijanie.

Paweł modli się, by Bóg ich umocnił. Już wcześniej modlił się o to dla nich (Drugi List do Tesaloniczan 2:17), a teraz zachęca ich, by tego oczekiwali. Nie ostaniemy się, jeśli Bóg nas nie podtrzyma. Jeśli nie będzie strzegł naszych kroków na swoich drogach, poślizgniemy się i upadniemy.

Prosi też, by Bóg ustrzegł ich od zła. Łaska Boga jest nam potrzebna nie tylko po to, by rozpocząć dobre dzieło, lecz także po to, by wytrwać w nim aż do końca. Grzech jest największym złem, ale Bóg chroni swoich świętych również przed innymi przejawami zła, między innymi przed złem tego świata, i strzeże ich od wszelkiego zła, aż doprowadzi ich do swojego niebiańskiego Królestwa.

Możemy polegać na łasce Boga, ponieważ „Pan jest wierny”. Jest wierny swoim obietnicom i jest Bogiem, który nie może skłamać. Nie zmieni tego, co powiedział. Gdy coś obieca, z pewnością tego dotrzyma.

Bóg jest też wierny we wszystkich relacjach ze swoim ludem. Jest wiernym Bogiem i wiernym przyjacielem, dlatego możemy polegać na Nim, że spełni wszystko, czego te relacje wymagają. Starajmy się wiernie dotrzymywać obietnic i być wiernymi w każdej relacji z tym wiernym Bogiem.

Paweł wskazuje jeszcze jeden powód do nadziei, że Bóg tak właśnie dla nich uczyni: Tesaloniczanie wypełniali i nadal mieli wypełniać to, co im nakazano (Drugi List do Tesaloniczan 3:4). Paweł pokładał w nich ufność, a ta ufność opierała się na jego zaufaniu do Boga, bo sam człowiek nie może być pewną podporą. Ich posłuszeństwo polegało na wypełnianiu poleceń Pawła i jego współpracowników, które nie różniły się od przykazań Pana.

Apostołowie nie otrzymali większego zadania niż uczenie ludzi przestrzegania wszystkiego, co nakazał Pan (Ewangelia Mateusza 28:20). Tak jak wcześniejsze doświadczenia Pawła z posłuszeństwem Tesaloniczan dawały mu podstawę, by oczekiwać ich dalszego posłuszeństwa, tak zachowywanie przykazań Boga daje nam podstawę do nadziei, że otrzymamy od Niego to, o co prosimy: zachowujemy bowiem Jego przykazania i czynimy to, co Mu się podoba (Pierwszy List Jana 3:22).

Następnie Paweł zanosi za nich krótką modlitwę (Drugi List do Tesaloniczan 3:5). Prosi w niej o duchowe błogosławieństwa, a dokładniej o dwie rzeczy największej wagi.

Prosi, by ich serca zostały skierowane ku miłości Boga, tak aby kochali Go jako Istotę najdoskonalszą i najbardziej godną miłości, ponad wszystko. To nie tylko rzecz najbardziej rozsądna i niezbędna do naszego szczęścia, lecz samo szczęście. Miłość ta jest ważną częścią radości nieba, gdzie osiągnie pełnię.

Nie możemy osiągnąć tego o własnych siłach. Bóg musi dzięki swojej łasce pokierować naszymi sercami, bo nasza miłość łatwo zwraca się ku innym rzeczom. Gdy nasze uczucia kierujemy ku niewłaściwym sprawom, ponosimy wielką szkodę. Grzechem i nieszczęściem jest przywiązywać serce do niewłaściwych rzeczy. Jeśli Bóg skieruje naszą miłość ku sobie, pozostałe uczucia również znajdą właściwe miejsce.

Miłości Boga może towarzyszyć cierpliwe oczekiwanie na Chrystusa. Nie ma prawdziwej miłości Boga bez wiary w Jezusa Chrystusa. Powinniśmy oczekiwać na Chrystusa, czyli wierzyć, że przyszedł kiedyś w ciele i przyjdzie ponownie w chwale. Powinniśmy wypatrywać Jego powtórnego przyjścia i troszczyć się o to, by być na nie gotowymi. Takie oczekiwanie wymaga cierpliwości, odwagi i wytrwałości we wszystkim, z czym przyjdzie nam się zmierzyć w międzyczasie.

Potrzebujemy cierpliwości, a do jej przejawiania potrzebujemy łaski Boga. To chrześcijańska cierpliwość, którą niektórzy rozumieją jako cierpliwość Chrystusa: cierpliwość ze względu na Chrystusa i na wzór Jego przykładu.