2 List do Tesaloniczan 1:11 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł ponownie mówi Tesaloniczanom o swojej gorliwej i wytrwałej modlitwie za nich. Nie mógł być z nimi osobiście, ale nieustannie o nich pamiętał. Często miał ich w myślach i nie mógł lepiej okazać im życzliwości niż modląc się za nich raz po raz. Dlatego pisze, że również modlą się za nich. Myśl o powtórnym przyjściu Chrystusa i nadzieja z nim związana powinny pobudzać nas do modlitwy za siebie i innych. Powinniśmy czuwać i modlić się, jak polecił swoim uczniom nasz Zbawiciel (Ewangelia Łukasza 21:36), abyśmy zawsze się modlili i zostali uznani za godnych stanąć przed Synem Człowieczym.

Warto zwrócić uwagę, o co apostoł się modlił (Drugi List do Tesaloniczan 1:11). Ważne jest, by wiedzieć, o co prosić Boga. Bez Jego pomocy nie wiemy, jak należy się modlić. Nasze modlitwy powinny odpowiadać naszym nadziejom. Paweł modli się najpierw, aby Bóg rozpoczął w nich swoje dzieło łaski. Tak można rozumieć prośbę, by Bóg uznał ich za godnych tego powołania. Zostaliśmy powołani do wzniosłego i świętego powołania, do Królestwa Bożego i Jego chwały. Nadzieją związaną z tym powołaniem jest dziedzictwo świętych oraz radość i chwała, które zostaną objawione, gdy Jezus Chrystus ukaże się z nieba. Skoro takie jest nasze powołanie, powinniśmy przede wszystkim troszczyć się o to, by żyć zgodnie z nim i być gotowi na tę chwałę. Nie mamy własnej zasługi, a wszystko, co możemy otrzymać, pochodzi z łaski Boga. Dlatego powinniśmy prosić, by uczynił nas godnymi tego powołania, a następnie za takich nas uznał. Powinniśmy modlić się, by przygotował nas do udziału w dziedzictwie świętych w światłości (List do Kolosan 1:12).

Po drugie, Paweł modli się, aby Bóg kontynuował rozpoczęte w nich dobre dzieło i doprowadził do spełnienia wszystkie swoje dobre, życzliwe zamiary. Dobre upodobanie Boga oznacza Jego łaskawe zamysły wobec Jego ludu, wypływające z Jego dobroci i służące jego dobru. Stamtąd pochodzi wszystko, co dobre. Jeśli jest w nas jakiekolwiek dobro, jest ono owocem Bożej życzliwości wobec nas. Wypływa z Jego dobroci, dlatego nazywamy je łaską. Bóg ma wobec swojego ludu wiele łaskawych zamysłów i okazuje mu wiele życzliwości, a Paweł modli się, by wszystkie te zamysły spełniły się w Tesaloniczanach. W sercach Bożego ludu zaczyna się wiele dobrych dzieł łaski i powinniśmy pragnąć, by zostały doprowadzone do końca. Paweł modli się szczególnie, aby Bóg z mocą dopełnił w nich dzieło wiary. Dzieło wiary musi zostać doprowadzone do końca, jeśli mają się dopełnić także wszystkie pozostałe dobre dzieła. To Boża moc nie tylko rozpoczyna dzieło wiary, lecz także podtrzymuje je i doprowadza do doskonałości.

Paweł podaje następnie powód tej modlitwy (Drugi List do Tesaloniczan 1:12): pragnie, aby imię Pana Jezusa zostało otoczone chwałą. We wszystkim, co czynimy i czego pragniemy, naszym celem powinno być oddawanie czci Bogu i Chrystusowi. Nasze szczęście i szczęście innych powinny ustępować temu najwyższemu celowi. Nasze dobre uczynki powinny jaśnieć przed ludźmi, aby inni oddawali chwałę Bogu. Chrystus powinien być otoczony chwałą w nas i przez nas, a wtedy my zostaniemy otoczeni chwałą w Nim i razem z Nim. Taki jest wielki cel łaski Boga i Pana Jezusa Chrystusa, którą nam okazują i która działa w nas. Można też powiedzieć, że skoro Bóg i Chrystus okazali nam tak wielką łaskę, słusznie jest kierować wszystko, co czynimy, ku chwale naszego Stwórcy i Odkupiciela.