2 Księga Samuela 8:9 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw przychylność, jaką Dawid zyskał u króla Chamatu. Król ten najwyraźniej prowadził wojnę z królem Soby. Gdy usłyszał o zwycięstwie Dawida nad swoim wrogiem, posłał do niego własnego syna jako posła (Druga Księga Samuela 8:9, Druga Księga Samuela 8:10). Syn przybył, by pogratulować Dawidowi zwycięstwa, podziękować mu za osłabienie potęgi, która zagrażała królowi, i poprosić o jego przyjaźń. W ten sposób król zapewnił sobie ochronę i wzmocnił własną pozycję.

Dawid nic nie zyskał dzięki poparciu tego niewielkiego królestwa, podobnie jak niegdyś Rzymianie zyskiwali na podobnej polityce. Bogactwo zdobyte wcześniej jako łup wojenny od innych narodów trafiło teraz do niego w darze. Były to srebrne i złote naczynia. Lepiej zyskiwać dzięki porozumieniu niż używać siły.

Po drugie, Dawid oddał Bogu łupy zdobyte od narodów oraz wszystkie cenne dary, które mu przyniesiono. Całość przeznaczył dla Pana (Druga Księga Samuela 8:11, Druga Księga Samuela 8:12). Dzięki temu jego zwycięstwa były o wiele szlachetniejsze niż zwycięstwa Aleksandra czy Cezara: oni zabiegali o własną sławę, Dawid zaś pragnął przysparzać chwały Bogu. Wszystkie cenne przedmioty, które posiadał, zostały poświęcone i miały posłużyć do budowy świątyni. Był to także znak Bożej dobroci dla pogan, czyli narodów nieżydowskich, gdy nadejdzie pełnia czasów, oraz zapowiedź, że Jego dom stanie się domem modlitwy dla wszystkich ludów. Świątynię zbudowano więc z łupów i darów pochodzących od narodów pogańskich. Wskazuje to na czas, gdy królowie ziemi wniosą swą chwałę do nowego Jeruzalem (Apokalipsa św. Jana 21:24).

Dawid spalił ich złote bożki (Druga Księga Samuela 5:21), lecz ich złote naczynia przeznaczył dla Boga. Podobnie, gdy łaska zwycięża duszę przez Jezusa, Syna Dawida, wszystko, co sprzeciwia się Bogu, musi zostać zniszczone. Każde grzeszne pragnienie trzeba uśmiercić. To zaś, co może oddawać Bogu chwałę, należy przeznaczyć dla Niego i zmienić jego właściciela. Nawet handel i zarobek powinny stać się święte dla Pana (Księga Izajasza 23:18), a zysk powinien być poświęcony Panu całej ziemi (Księga Micheasza 4:13). Wtedy naprawdę należy do nas i możemy właściwie z niego korzystać.

Po trzecie, Dawid zyskał trwałą sławę dzięki zwycięstwu nad Aramejczykami i ich sprzymierzeńcami, Edomitami, którzy dołączyli do walki, jak wynika z nagłówka Psalmu 60. Zasłynął z mądrego przywództwa i odwagi, które przystoją wielkiemu wodzowi. W tej bitwie prawdopodobnie wydarzyło się coś niezwykłego, co jeszcze bardziej rozsławiło Dawida. Mimo to starannie przypisywał zasługę Bogu, jak pokazuje jego psalm napisany z tej okazji. To dzięki Bogu dokonujemy mężnych czynów.

Po czwarte, widzimy zwycięstwo Dawida nad Edomitami. Wszyscy stali się jego poddanymi (Druga Księga Samuela 8:14). Dopiero teraz spełniło się błogosławieństwo Izaaka, na mocy którego Jakub miał panować nad Ezawem (Księga Rodzaju 27:37–40). Edomici przez długi czas podlegali królom Judy, podobnie jak Moabici podlegali królom Izraela, aż zbuntowali się za panowania Jorama (Druga Księga Kronik 21:8). Izaak zapowiedział bowiem, że z czasem Ezaw wyzwoli się spod jarzma.

Podboje Dawida służyły więc jego synowi na dwa sposoby. Po pierwsze, zapewniły pokój, dzięki czemu syn mógł poświęcić czas na budowę świątyni. Po drugie, przyniosły bogactwo potrzebne do jej wzniesienia. Bóg posługuje się swoimi sługami na różne sposoby. Jedni toczą duchowe boje, inni podejmują duchowe dzieło budowania. Jedni przygotowują drogę dla drugich, aby we wszystkim chwała przypadła Bogu.

Wszystkie zwycięstwa Dawida zapowiadały zwycięstwo Ewangelii nad królestwem szatana. Jezus, Syn Dawida, wyruszył jako zwycięzca, by nadal zwyciężać, i będzie królował, aż obali wszelką przeciwną Mu władzę, zwierzchność i moc. Podobnie jak Dawid miał sznur przeznaczony na śmierć i sznur przeznaczony na ocalenie (Druga Księga Samuela 8:2), tak ta sama Ewangelia jest dla jednych przesłaniem życia prowadzącego do życia, a dla innych przesłaniem śmierci prowadzącej do śmierci.