2 Księga Samuela 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg dał Dawidowi wytchnienie od wszystkich jego wrogów, którzy występowali przeciwko niemu i próbowali go powstrzymać. Dawid dobrze wykorzystał ten czas pokoju, a teraz Bóg polecił mu przejść do ataku, pomścić krzywdy Izraela i odzyskać to, co mu się należało. Izrael nadal nie objął w pełni w posiadanie ziemi, którą Bóg mu obiecał.

Dawid całkowicie pokonał Filistynów (Druga Księga Samuela 8:1). Wcześniej zaatakowali go, sądząc, że jest słaby, ale ponieśli klęskę (Druga Księga Samuela 5:17). Teraz, gdy Dawid był silniejszy, sam zaatakował Filistynów i przejął ich ziemię. Od dawna byli dla Izraela dotkliwym ciężarem. Saul nie zdołał ich pokonać, lecz Dawid dokończył wyzwolenie, które wiele lat wcześniej rozpoczął Samson (Księga Sędziów 13:5). Meteg-Amma oznaczała Gat, główne i królewskie miasto Filistynów, wraz z okolicznymi miejscowościami. Dawid odebrał im to, co było dla Izraela wędzidłem i ograniczało jego swobodę, a następnie obrócił to przeciwko nim.

Podobnie gdy silnemu człowiekowi odbiera się broń, zabiera mu się też zbroję, na której polegał, i wykorzystuje przeciwko niemu (Ewangelia Łukasza 11:22). Tak samo będzie po długiej walce ludu Bożego z mocami ciemności, podobnej do zmagań Izraela z Filistynami. Syn Dawida podda ich wszystkich pod swoje stopy i sprawi, że święci odniosą pełne zwycięstwo.

Dawid uderzył również na Moabitów i zobowiązał ich do płacenia daniny Izraelowi (Druga Księga Samuela 8:2). Podzielił ich ziemię na trzy części. Dwie z nich zniszczył, zburzył umocnienia i kazał wybić wszystkich, którzy tam mieszkali. Trzecią część oszczędził, aby jej mieszkańcy mogli uprawiać ziemię i służyć Izraelowi. Doktor Lightfoot twierdzi, że Dawid kazał Moabitom położyć się na ziemi i mierzył ich sznurem, rozstrzygając, kto ma zginąć, a kto przeżyć. To właśnie nazywa się odmierzaniem doliny Sukkot (Księga Psalmów 60:6).

Żydzi twierdzą, że Dawid potraktował Moabitów tak surowo, ponieważ zabili jego ojca i braci, których podczas wygnania powierzył opiece króla Moabu (Pierwsza Księga Samuela 22:3–4). Postąpił sprawiedliwie, bo Moabici byli groźnymi wrogami ludu Bożego. Postąpił też roztropnie, bo gdyby pozostali silni, nadal byliby wrogami. Mimo że dwie trzecie miały zostać zgładzone, linię wyznaczającą część przeznaczoną do ocalenia wciąż można było poprowadzić szeroko. Miłosierdzie należy okazywać tak hojnie, jak to możliwe, wybierając życie. Akty ułaskawienia należy interpretować jak najszerzej, na korzyść życia. Spełniło się proroctwo Balaama, że z Izraela powstanie władca, który zmiażdży Moab (Księga Liczb 24:17). Moabici pozostawali poddani Izraelowi aż do śmierci Achaba. Potem zbuntowali się i już nigdy nie zostali ponownie podporządkowani (Druga Księga Królewska 3:4–5).

Dawid uderzył także na Syryjczyków, czyli Aramejczyków. Istniały dwa odrębne królestwa, o których wspomina tytuł Psalmu 60: Aram-Naharaim, czyli Aram nad rzekami, ze stolicą w Damaszku, słynącym z rzek (Druga Księga Królewska 5:12), oraz Aram-Soba, graniczący z nim i sięgający w stronę Eufratu. Były to dwie potęgi północy. Dawid najpierw ruszył przeciw Aramejczykom z Soby (Druga Księga Samuela 8:3–4). Gdy zmierzał zabezpieczyć granicę nad Eufratem, wystąpił przeciw niemu król Soby, ponieważ władał ziemią należącą do Izraela na mocy obietnicy danej przez Boga Abrahamowi i jego potomkom (Księga Rodzaju 15:18). Dawid rozgromił jego wojsko i zdobył rydwany oraz jeźdźców.

Tekst podaje, że Dawid zdobył 700 jeźdźców, natomiast Pierwsza Księga Kronik 18:4 mówi o 7000. Prawdopodobnie liczono ich w oddziałach po dziesięć: dowódców i oddziałów było 700, a wszystkich jeźdźców 7000. Dawid podciął koniom ścięgna nóg, tak że nie można ich już było używać na wojnie. Bóg zabronił Izraelowi gromadzić wiele koni (Księga Powtórzonego Prawa 17:16). Dawid zachował dla siebie tylko 100 rydwanów z tysiąca, bo ufał nie rydwanom ani koniom, lecz żywemu Bogu (Księga Psalmów 20:7). Doświadczenie nauczyło go również, że koń nie zapewnia prawdziwego bezpieczeństwa (Księga Psalmów 33:16–17).

Wtedy Aramejczycy z Damaszku przyszli na pomoc królowi Soby, ale razem z nim ponieśli klęskę. Na polu bitwy zginęło 22 000 ludzi (Druga Księga Samuela 8:5). Potem Dawid z łatwością przejął kontrolę nad krajem i ustanowił tam garnizony (Druga Księga Samuela 8:6). Wrogowie Kościoła Bożego, którzy sądzą, że wspólne działanie zapewni im większe bezpieczeństwo, często sprowadzają na siebie zgubę właśnie przez te sojusze. Bóg mówi, że choćby się jednoczyli, zostaną rozbici (Księga Izajasza 8:9).

We wszystkich tych wojnach Dawid był chroniony: „Pan strzegł go, dokądkolwiek szedł”. Wygląda na to, że sam brał udział w wyprawach i narażał życie w walce, służąc Bogu i Izraelowi. Bóg jednak ocalił go w dniu bitwy, a Dawid często wspominał o tym w swoich psalmach, oddając Bogu chwałę. Zyskał też bogactwo. Zabrał złote tarcze sługom Hadadezera, króla Soby, którzy je posiadali, oraz zdobył dużą ilość brązu w kilku miastach Syrii (Druga Księga Samuela 8:7–8). Przysługiwało mu to nie tylko na mocy prawa wojennego, lecz także z nakazu z nieba i dawnej obietnicy, że ziemie te należą do potomków Abrahama.