2 Księga Samuela 8:15 – znaczenie i zastosowanie

Dawid nie był tak pochłonięty wojnami poza granicami, by zaniedbywać rządzenie krajem.

Po pierwsze, troszczył się o wszystkie części swojego królestwa. Panował nad całym Izraelem (Druga Księga Samuela 8:15). Nie tylko miał prawo rządzić wszystkimi plemionami, lecz rzeczywiście sprawował nad nimi władzę. Wszyscy podlegali jego opiece i korzystali z dobrodziejstw dobrych rządów.

Po drugie, sprawiedliwie i konsekwentnie rozstrzygał sprawy. Wydawał wyroki dla całego ludu, nikogo nie krzywdził ani nie odmawiał nikomu wysłuchania, nie odwlekał też tego, co należało uczynić. Świadczy to zarówno o jego pracowitości i uważnym wypełnianiu obowiązków publicznych, jak i o gotowości do rozpatrywania spraw i odwołań. Nawet najubożsi i mieszkańcy plemion cieszących się najmniejszym poważaniem mogli przedstawić mu swoje sprawy. Widać w tym również jego bezstronność w sądzie: nie naginał prawa z sympatii ani osobistych upodobań i nie faworyzował nikogo przy wydawaniu wyroków. W ten sposób wskazywał na Chrystusa, wiernego i prawdziwego, który sprawiedliwie sądzi i prowadzi wojnę (Apokalipsa św. Jana 19:11). Zobacz także Księgę Psalmów 72:1–2.

Po trzecie, dbał o porządek, ustanawiając mądrych urzędników na swoim dworze. Dawid jako pierwszy król stworzył trwały i dobrze zorganizowany system rządów. Panowanie Saula było krótkie i niestabilne, dlatego Dawid musiał ukształtować ten system. Z czasów Saula znamy tylko jednego ważnego urzędnika, Abnera, dowódcę wojska. Dawid powołał ich więcej: Joaba, dowódcę wojsk polowych, oraz Benajasza, stojącego na czele Kretytów i Peletytów, którzy prawdopodobnie stanowili straż królewską lub stałe oddziały. Byli gotowi do służby w kraju, pomagali utrzymywać porządek, wspierać wymierzanie sprawiedliwości i chronić pokój publiczny. Później uczestniczyli w ogłoszeniu Salomona królem (Pierwsza Księga Królewska 1:38).

Dawid miał także dwóch kapłanów, Sadoka i Achimeleka, którzy najaktywniej pełnili obowiązki kapłańskie pod zwierzchnictwem arcykapłana Abiatara. Było też dwóch urzędników cywilnych: jeden miał przypominać królowi o sprawach, którymi należało się zająć we właściwym czasie, a drugi był pisarzem, czyli sekretarzem państwowym zapisującym oficjalne rozporządzenia i przechowującym dokumentację wyroków. Synowie Dawida, gdy osiągali wiek pozwalający powierzyć im odpowiedzialność, również zostawali ustanawiani zwierzchnikami. Zależnie od swoich umiejętności zajmowali zaszczytne i odpowiedzialne stanowiska w królewskim domu, wojsku lub sądach. Byli blisko króla, jak wyjaśnia Pierwsza Księga Kronik 18:17, i mogli służyć pod jego bezpośrednim nadzorem.

Nasz Pan Jezus również ustanowił urzędników w swoim królestwie, dla swojej chwały i dobra swojego ludu. Gdy wstąpił na wysokość, dał te dary (List do Efezjan 4:8–11), wyznaczając każdemu jego zadanie (Ewangelia Marka 13:34). Dawid ustanowił swoich synów zwierzchnikami, lecz wszyscy wierzący, duchowe potomstwo Chrystusa, otrzymują lepsze miejsce: zostają ustanowieni królami i kapłanami służącymi Bogu (Apokalipsa św. Jana 1:6).