2 Księga Samuela 6:20 – znaczenie i zastosowanie

Dawid odprawił tłum, udzielając mu błogosławieństwa, a potem wrócił do domu, by pobłogosławić swoją rodzinę (2 Księga Samuela 6:20). Modlił się z nimi i za nich oraz dziękował za ten narodowy akt miłosierdzia. Duszpasterze nie powinni sądzić, że publiczne nabożeństwo zwalnia ich z troski o życie duchowe rodziny. Po tym, jak służą wspólnocie nauczaniem i modlitwą, powinni wrócić do domu i zrobić to samo dla swoich bliskich, za których ponoszą szczególną odpowiedzialność.

Dawid miał wokół siebie proroków, kapłanów i lewitów, gotowych służyć jego domowi niczym domowi duszpasterze. Nie zlecił im jednak tego obowiązku, lecz sam pobłogosławił swoją rodzinę. Oddawanie czci Bogu jest zajęciem aniołów, więc nie może być poniżej godności nawet największego człowieka. Dawid zapewne wrócił do domu radośniejszy niż kiedykolwiek, ponieważ Arka, święta skrzynia będąca znakiem obecności Boga, znalazła się blisko jego domu. Mimo to ten szczęśliwy dzień zakończył się smutkiem z powodu dumy i rozdrażnienia jego żony. Nawet w królewskich domach zdarzają się rodzinne problemy.

Dawid zyskał przychylność całego Izraela, ale Michal, córka Saula i żona Dawida, oburzyła się, że tańczył przed Arką. Gdy go nie było, szydziła z niego, a kiedy wrócił, wyszła mu na spotkanie i skonfrontowała go. Nie przeszkadzało jej to, że hojnie obdarował lud ani że dobrze go nakarmił. Uważała, że tańcząc przed Arką, umniejszył swoją godność. Jej gniew wynikał z dumy, nie z chciwości.

Gdy Michal zobaczyła Dawida tańczącego na ulicy przed Panem, wzgardziła nim w sercu (2 Księga Samuela 6:16). Jego wielka radość i oddanie Arce wydały jej się niemądre i niegodne tak znakomitego żołnierza, męża stanu i króla. Uważała, że może wspierać pobożność u innych, ale samemu nie wypada mu jej okazywać. Zapewne myślała, że jej mąż robi z siebie głupca i że zbyt mocno przywiązał się do Arki, która równie dobrze mogła pozostać tam, gdzie była. Mogła sądzić, że religijna gorliwość niemal doprowadziła go do szaleństwa. Ludzie, którym brakuje pobożności albo nie mają jej wcale, często patrzą z góry na religijne praktyki, jakby były małe i śmieszne.

Dawid wracał do domu w jak najlepszym nastroju, lecz Michal wybiegła mu naprzeciw, by go obrazić, zanim zdążył wejść do domu na osobności. Szydziła z niego, dając do zrozumienia, że król Izraela wyglądał tego dnia żałośnie i że zrobił z siebie widowisko przed tłumem, niegodne jego rangi i urzędu. Pogarda dla Dawida i jego oddawania czci Bogu zdążyła już zakorzenić się w jej sercu, a teraz ujawniła się w jej słowach. Przeszkadzała jej jego miłość do Arki, której wolałaby, żeby nigdy nie okazał. Przypisała jednak jego zachowaniu nikczemne znaczenie, sugerując, że taniec przed Arką był rozwiązły i nieprzyzwoity. Powiedziała, że obnażył się przed służebnicami, jak bezwstydny człowiek. Nie ma powodu sądzić, że to prawda. Dawid z pewnością zachował przyzwoitość i panował nad sobą. Ci, którzy atakują religię, często opisują ją jednak odrażającymi słowami i przedstawiają ją w gorszym świetle, niż na to zasługuje.

Oczernianie kogokolwiek za szczere oddanie Bogu jest poważnym złem. Tym gorsze było to, że Michal mówiła w ten sposób o własnym mężu. Powinna była okazać mu szacunek. Jego mądrość i cnota przewyższały złośliwe ataki Michal, a sam Dawid okazał jej tak wielką miłość, że nie chciał przyjąć korony, dopóki nie przywrócono mu Michal (2 Księga Samuela 3:13). Jej postępowanie bardziej świadczyło o tym, że była córką Saula, niż żoną Dawida czy siostrą Jonatana.

Dawid odpowiedział na jej zarzut, ale nie wypomniał jej jej własnego grzechu. Nie przypomniał, że kiedyś go opuściła i związała się z innym mężczyzną. Wybaczył jej i wymazał to z pamięci, choć wtedy jego sumienie mogło go niepokoić z powodu tego, że przyjął ją z powrotem, skoro taki związek sprowadza skalanie na ziemię (Księga Jeremiasza 3:1). Zamiast tego bronił swojego postępowania.

Powiedział, że działał przed Panem, mając na względzie Boga (2 Księga Samuela 6:21). Bez względu na to, jak niesprawiedliwie Michal interpretowała jego zachowanie, Dawid wiedział w sumieniu, że naprawdę pragnął chwały Boga. Przypomniał jej też, że Bóg odsunął dom jej ojca, by oddać tron jemu, więc nie powinna uważać się za najlepszy autorytet w sprawie tego, co wypada. Bóg wybrał go zamiast jej ojca i ustanowił władcą Izraela. Teraz to od Dawida zależał zaszczyt. Jeśli na dworze jej ojca szczere oddanie Bogu uchodziło kiedyś za coś niskiego i niemodnego, Dawid i tak będzie tańczył przed Panem i pomagał przywrócić mu należny szacunek. A jeśli miało to sprawić, że wyda się jeszcze bardziej uniżony, był gotów uniżyć się jeszcze bardziej (2 Księga Samuela 6:22).

Powinniśmy uważać, by nie potępiać czyjegoś oddania Bogu tylko dlatego, że różni się od naszego. Możemy nie wiedzieć, czy ta osoba jest szczera, i nie mamy prawa gardzić tymi, których Bóg przyjął. Jeśli możemy podobać się Bogu w tym, jak oddajemy Mu cześć, i czynimy to przed Nim, krytyka innych nie powinna mieć wielkiego znaczenia. Jeśli w oczach Boga postępujemy właściwie, nieważne, że świat uważa nas za mało znaczących.

Im bardziej ludzie są wyśmiewani za czynienie dobra, tym mocniej powinni trwać przy swoim. Powinni wytrwale trzymać się wiary i jeszcze mocniej się jej uchwycić, ponieważ szatan posługuje się innymi, by zawstydzić ich i odwieść od niej. Słowa Dawida znaczą: „Jeśli będzie trzeba, uniżę się jeszcze bardziej”.

Dawid chciał też uniżyć się przed Bogiem. W istocie powiedział: „Będę mały we własnych oczach i nie uznam niczego za zbyt niskie, jeśli przyniesie to chwałę Bogu”. W sądzeniu i w walce nikt lepiej niż Dawid nie potrafił umacniać królewskiej godności i władzy. Jednak podczas oddawania czci Bogu odłożył na bok myśli o królewskim dostojeństwie. Skłonił się przed Panem, podjął się najskromniejszych zadań służących uczczeniu Arki i nie uważał tego za ujmę. Nawet największy człowiek jest mniejszy niż najmniejsze zadanie związane z ustanowionymi przez Jezusa Chrystusa obrzędami, czyli nakazami i praktykami przeznaczonymi dla Jego Kościoła.

Dawid wiedział też, że nawet te osoby, na które powoływała się Michal, będą go za to szanować. Służebnice nie miały uważać go za gorszego z powodu takich przejawów oddania Bogu. Miały podziwiać go jeszcze bardziej. Zdarza się, że ludzie naprawdę pobożni zyskują uznanie w sumieniach nawet tych, którzy mówią o nich źle (2 List do Koryntian 5:11).

Nie powinniśmy pozwalać, by strach przed krytyką odwiódł nas od tego, co należy zrobić. Jeśli pozostaniemy wytrwali i zdecydowani, taka wierność często przyniesie nam lepszą opinię, niż się spodziewamy. Pobożność ma własny honor, dlatego nie powinniśmy jej lekceważyć ani wstydzić się do niej przyznać.

Dawid poprzestał na obronie swojego postępowania i nie odpowiedział już na zniewagę Michal. Michal, córka Saula i żona Dawida, szydziła z jego oddania Bogu, a Bóg ukarał ją, sprawiając, że odtąd nie miała dzieci (2 Księga Samuela 6:23). Niesłusznie zawstydzała Dawida za to, że czcił Boga, więc Bóg słusznie dał jej trwały powód do wstydu. Tych, którzy Go czczą, Bóg będzie darzył czcią. Natomiast ci, którzy gardzą Nim, Jego sługami i służbą dla Niego, sami będą traktowani z pogardą.