2 Księga Samuela 6:1 – znaczenie i zastosowanie

Od chwili, gdy arka wróciła z niewoli u Filistynów i umieszczono ją w Kiriat-Jearim, nie słyszymy o niej ani słowa, z wyjątkiem jednego przypadku, gdy Saul kazał ją sprowadzić (Pierwsza Księga Samuela 7:1-2; 14:18). To, co niegdyś zajmowało tak ważne miejsce, przez wiele lat pozostawało na uboczu, niemal zapomniane. Skoro arka mogła przez tak długi czas znajdować się w domu, nie powinno nas dziwić, że Kościół przez długi czas przebywa na pustyni (Apokalipsa Jana 12:14). Stała widoczność nie jest cechą prawdziwego Kościoła. Bóg nadal łaskawie jest obecny pośród swojego ludu, nawet gdy brakuje zewnętrznych oznak Jego obecności.

Gdy Dawid umocnił się już na tronie, na nowo wzrósł szacunek dla arki, a Izraelici zaczęli coraz bardziej o nią dbać. Z pewnością wierni wśród nich już wcześniej tego pragnęli, ale nie mieli sposobności, by działać, jak czytamy w Liście do Filipian 4:10. Widzimy tu, jak uroczyście wspomina się arkę. Ponieważ przez tak długi czas o niej nie mówiono, warto zwrócić uwagę na to, jak zostaje opisana, gdy znów się o niej wspomina: jako arka Boga, którego imię jest imieniem Pana Zastępów, zasiadającego między cherubinami; albo jako arka, nad którą przyzywano imienia Pana Zastępów; albo jako arka, z której powodu głoszono to imię, ponieważ Bóg okazywał swoją wielkość przez cuda dokonane przed arką. Nazywa się ją też arką Boga, Boga, którego imię jest imieniem Pana Zastępów, zasiadającego nad nią, na cherubinach (Księga Kapłańska 24:11, 16).

Uczmy się stąd myśleć i mówić o Bogu z najwyższym szacunkiem. Jego imię przewyższa każde inne imię. Jest Panem Zastępów i wszystko, co stworzone w niebie i na ziemi, podlega Jego władzy. A jednak podoba Mu się zamieszkiwać między cherubinami, nad przebłagalnią, i przez Pośrednika łaskawie ukazywać się swojemu ludowi, gotowy mu błogosławić. Pośrednik jednoczy Boga z ludźmi. Z szacunkiem myślmy i mówmy także o świętych ustanowieniach, czyli wyznaczonych sposobach oddawania Bogu czci, które są dla nas tym, czym arka była dla Izraela: znakami Bożej obecności (Ewangelia Mateusza 28:2) i środkami wspólnoty z Nim (Księga Psalmów 27:4). Arka zawdzięczała swój honor temu, że była arką Boga. Bóg strzeże jej czci, ukazuje przez nią swoją wielkość i sprawia, że przyzywa się nad nią Jego imienia. To ustanowienie Boga nadaje świętym praktykom piękno i znaczenie, bo same z siebie nie mają ani kształtu, ani blasku. Chrystus jest naszą arką. W Nim i przez Niego Bóg okazuje nam przychylność, udziela łaski oraz przyjmuje nasz kult i nasze modlitwy.

Widzimy też, jak uroczyście towarzyszy się arce podczas jej przenoszenia. W końcu zaczęto o nią zabiegać. Dawid pierwszy wysunął tę propozycję (Pierwsza Księga Kronik 13:1-3), a przywódcy zgromadzenia ją poparli (Druga Księga Samuela 6:4). Zebrali się wszyscy wybrani mężczyźni Izraela, by nadać temu wydarzeniu należytą rangę, okazać szacunek arce i wyrazić radość z jej powrotu. Przybyli dostojnicy i przywódcy, w liczbie 30 000 (Druga Księga Samuela 6:1), a także pozostali ludzie (Pierwsza Księga Kronik 13:5). Niektórzy sądzą, że wydarzyło się to podczas jednego z trzech wielkich świąt. Była to wspaniała procesja, która mogła wzbudzić w młodych Izraelitach głęboką cześć dla arki. Była ona przecież skarbem bezcennym, otaczanym opieką przez samego króla i wszystkich dostojników.

Przenoszeniu arki towarzyszyły też wielkie oznaki radości (Druga Księga Samuela 6:5). Dawid oraz wszyscy, którzy mu towarzyszyli i znali się na muzyce, używali dostępnych instrumentów, by pobudzać i wyrażać radość. Mieli powód do wielkiego zachwytu: arka wydobywała się z zapomnienia i ruszała ku miejscu publicznie dostępnym. Lepiej, gdy znajduje się w jakimś domu, niż gdyby nie było jej wcale; lepiej, gdy jest w domu, niż gdyby pozostawała w niewoli w świątyni Dagona. Jeszcze lepiej jednak, gdy ma własny namiot, do którego ludzie mogą swobodniej przychodzić. Tak jak nabożeństwo prywatne jest lepsze, gdy naprawdę odbywa się w odosobnieniu, tak nabożeństwo publiczne jest lepsze, gdy naprawdę ma charakter publiczny. Powinniśmy się radować, gdy ustają ograniczenia, a arka Boga zostaje przyjęta w Mieście Dawidowym i otrzymuje nie tylko ochronę władz świeckich, lecz także ich aprobatę i wsparcie. W tej radości grali przed Panem. Radość wyrażana publicznie zawsze powinna być przeżywana przed Panem: z myślą o Nim i z sercem, które ostatecznie zwraca się ku Niemu. Nie może przerodzić się w zwykłą, cielesną przyjemność.

Doktor Lightfoot uważa, że przy tej okazji Dawid napisał Psalm 68, który rozpoczyna się dawną modlitwą Mojżesza wypowiadaną podczas przenoszenia arki: „Niech Bóg powstanie, a Jego wrogowie się rozproszą”. W psalmie wspomina się także śpiewaków i muzyków, którzy uczestniczyli w wydarzeniu, oraz książąt kilku pokoleń (Księga Psalmów 68:25, 27). Być może słowa z ostatniego wersetu: „Boże, budzisz grozę ze swoich świętych miejsc”, dodano po śmierci Uzzy. Popełniono jednak jeden błąd: arkę przewożono na wozie, choć kapłani powinni byli nieść ją na ramionach (Druga Księga Samuela 6:3). Kehatyci, którym powierzono opiekę nad arką, nie otrzymali wozów, ponieważ mieli nieść ją na ramionach (Księga Liczb 7:9).

Arka nie była tak ciężka, by nie mogli jej wspólnie zanieść aż na górę Syjon. Nie było potrzeby kłaść jej na wozie, jakby była zwykłym ciężarem. Nie usprawiedliwia ich to, że Filistyni postąpili tak samo i nie ponieśli kary. Nie wiedzieli, jak należy postąpić, a wśród nich nie było kapłanów ani lewitów, którzy mogliby nieść arkę. Lepiej było przewieźć ją wozem, niż pozwolić, by dotknęli jej kapłani Dagona. Filistyni mogli przewozić arkę bez kary, lecz Izraelici robili to na własne ryzyko. Nie zmieniało wiele, że wóz był nowy. Stary czy nowy, i tak nie był tym, co Bóg nakazał. Zaskakuje, że tak mądry i dobry człowiek jak Dawid, tak dobrze znający prawo Boże, mógł przeoczyć tę sprawę. Możemy życzliwie założyć, że tak skupił się na istocie służby, iż zapomniał zwrócić uwagę na ten szczegół.