2 Księga Samuela 6:12 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu do czynienia z drugą próbą sprowadzenia Skrzyni do Miasta Dawida. Tym razem się powiodła, choć pierwsza zakończyła się niepowodzeniem.

Błogosławieństwo, które dzięki Skrzyni spłynęło na dom Obeda Edomczyka, najwyraźniej mocno skłoniło Dawida, by sprowadzić ją dalej. Gdy Dawid o tym usłyszał, szybko wyruszył, aby ją stamtąd zabrać (2 Księga Samuela 6:12). Zrozumiał wtedy dwie rzeczy. Po pierwsze, Bóg okazał im łaskę i odwrócił swój gniew. Dawid widział niezadowolenie Boga w śmierci Uzza, a teraz mógł dostrzec Jego błogosławieństwo w pomyślności Obeda Edomczyka. Skoro Bóg był z nimi pojednany, mogli z radością kontynuować swój zamiar.

Po drugie, stało się jasne, że Skrzynia nie była ciężarem, którego ludzie się obawiali. Przeciwnie, błogosławieństwo spotkało tego, kto miał ją blisko siebie. Chrystus jest kamieniem, o który się potykają, i skałą zgorszenia dla tych, którzy nie chcą być posłuszni, lecz dla wierzących jest wybranym i drogocennym kamieniem węgielnym (Pierwszy List Piotra 2:6–8). Gdy Dawid usłyszał o wielkiej radości, jakiej Obed Edom doświadczał dzięki Skrzyni, zapragnął, by znalazła się w jego własnym mieście. Dobre owoce, których doświadczają inni, żyjąc blisko Boga, powinny zachęcać nas, byśmy postępowali tak samo. Jeśli Skrzynia jest błogosławieństwem w innych domach, przyjmijmy ją także do naszych. Możemy mieć ją i jej błogosławieństwo, nie odbierając jej naszym sąsiadom.

Zobaczmy teraz, jak Dawid tym razem postąpił. Naprawił wcześniejszy błąd. Nie umieścił już Skrzyni na wozie, lecz polecił, by właściwi ludzie nieśli ją na ramionach. Wynika to z opisu tego wydarzenia (2 Księga Samuela 6:13), a wprost stwierdza to Księga Kronik (1 Księga Kronik 15:15). Dobrze wykorzystujemy Boże sądy nad nami i innymi, gdy skłaniają nas do opamiętania i naprawienia tego, co poszło źle.

Na początku drogi Dawid złożył Bogu ofiary (2 Księga Samuela 6:13). Chciał w ten sposób zarówno naprawić wcześniejsze błędy, jak i podziękować za błogosławieństwo, które spłynęło na dom Obeda Edomczyka. Większe są szanse, że nasze wysiłki przyniosą dobry owoc, gdy zaczynamy od Boga i szukamy z Nim pokoju. Gdy oddajemy Bogu cześć, powinniśmy pamiętać o tej wielkiej ofierze, dzięki której wchodzimy z Bogiem w przymierze i wspólnotę (Księga Psalmów 50:5).

Dawid sam włączył się w świętowanie i okazywał wielką radość (2 Księga Samuela 6:14). Tańczył przed Panem z całych sił. Podskakiwał z radości, jak człowiek porwany chwilą, a może jeszcze bardziej z powodu rozczarowania, którego doświadczył przy pierwszej próbie. Dla człowieka prawego radością jest naprawić błędy i powrócić na drogę obowiązku. Taniec Dawida prawdopodobnie nie był formalnym tańcem o ustalonych krokach; nie czytamy też, by ktoś tańczył razem z nim. Był naturalnym wyrazem głębokiej radości. Dawid tańczył z całych sił, dlatego i my powinniśmy oddawać cześć z pełnym skupieniem i szczerością. Żadne zaangażowanie nie jest zbyt wielkie w świętych sprawach, bo zasługują one na to, by poświęcić im wszystko.

Tym razem Dawid odłożył królewską purpurę i założył prosty lniany efod, lekką szatę odpowiednią do ruchu, noszoną podczas służby religijnej także przez osoby, które nie były kapłanami. Podobny efod nosił Samuel (1 Księga Samuela 2:18). Ten wielki władca nie uważał za ujmę ubrać się jak ktoś, kto służy Skrzyni.

Cały lud uczestniczył w tym triumfalnym wydarzeniu, gdy Skrzynię wnoszono do królewskiego miasta (2 Księga Samuela 6:15). Wprowadzano ją przy okrzykach i dźwięku trąb. Ludzie głośno wysławiali Boga i zapraszali innych do wspólnej radości. Gdy publiczny kult Boga odbywa się jawnie, a władze cywilne nie tylko go nie utrudniają, lecz także go wspierają, jest to dla ludu powód do wielkiej radości.

Skrzynia została bezpiecznie przeniesiona na miejsce spoczynku i otoczona czcią (2 Księga Samuela 6:17). Umieszczono ją pośrodku namiotu, który Dawid dla niej przygotował. Nie był to przybytek Mojżesza, znajdujący się wówczas w Gibeonie (2 Księga Kronik 1:13). Wykonany z tkanin, po tylu latach prawdopodobnie był już zbyt zniszczony, by można go było przenosić. Ten namiot zbudowano specjalnie dla Skrzyni. Dawid nie umieścił jej w prywatnym domu, nawet we własnym, bo nie chciał, by wyglądało na to, że jest przeznaczona dla nielicznych i trudno do niej dotrzeć. Nie zbudował jednak dla niej również stałej świątyni, ponieważ nie chciał uprzedzać przyszłej budowy wspanialszej świątyni. Na razie umieścił więc Skrzynię pod namiotem, pod zasłoną, podobnie jak przybytek Mojżesza.

Gdy tylko Skrzynia znalazła się na swoim miejscu, Dawid złożył ofiary całopalne i ofiary wspólnotowe. Dziękował Bogu, że wszystko zakończyło się bez kolejnych błędów i kar, a zarazem prosił Go o dalszą łaskę. Każdej naszej radości powinny towarzyszyć uwielbienie i modlitwa, bo takie ofiary podobają się Bogu. Wydaje się też, że właśnie wtedy Dawid napisał Psalm 132 (Księga Psalmów 132:1–10).

Potem lud rozszedł się w wielkiej radości. Dawid pobłogosławił zgromadzonych w imię Pana Zastępów (werset 18). Jako prorok zajmował szczególne miejsce przed Bogiem, a jako król sprawował nad ludem władzę. „To rzecz bezsporna, że mniejszy otrzymuje błogosławieństwo od większego” (List do Hebrajczyków 7:7). Dawid prosił Boga o błogosławieństwo dla ludu, zwłaszcza jako nagrodę za cześć, jaką ludzie oddali Skrzyni. Zapewniał ich, że trud podróży nie pójdzie na marne, bo błogosławieństwo Boga dla ich domów i spraw z nawiązką wynagrodzi im ten wysiłek. Modląc się za nich, pokazywał, że pragnie ich dobra i że mają króla, który ich kocha.

Odesłał ich także z hojnym podarunkiem, bardziej przypominającym ucztę niż jałmużnę. Znaczniejsi goście prawdopodobnie jedli w jego domu, natomiast liczniejszemu zgromadzeniu Izraelitów, mężczyznom, kobietom, a według Józefa Flawiusza także dzieciom, dał każdemu placek chleba, sporą porcję mięsa i dzban wina (2 Księga Samuela 6:19). Niektórzy uważają, że był to placek przyprawiony korzeniami. Mięso stanowiło zapewne porządną, godną porcję, a Józef Flawiusz podaje, że pochodziło z ofiar wspólnotowych, dzięki czemu ludzie mogli razem z Dawidem uczestniczyć w ofierze.

Dawid uczynił to częściowo na znak radości i wdzięczności wobec Boga. Gdy serce przepełnia radość, ręka również powinna być hojna. Święto Purim obchodzono, posyłając sobie nawzajem dary (Księga Estery 9:22). Tak jak ludzie, którym Bóg przebaczył, powinni okazywać miłosierdzie innym, tak ci, których Bóg obdarzył błogosławieństwem, powinni dzielić się z innymi. Dawid chciał także zdobyć przychylność ludu i umocnić z nim więź, bo ludzie chętnie darzą życzliwością tych, którzy dają im podarunki. Ci, których nie poruszyła jego modlitwa, mieli zapamiętać jego hojność, a to mogło skłonić ich, by ponownie zgromadzili się wokół niego, gdy zajdzie taka potrzeba.