2 Księga Samuela 16:1 – znaczenie i zastosowanie

Wcześniej czytaliśmy o tym, jak życzliwy był Dawid dla Mefiboszeta, syna Jonatana. Roztropnie powierzył słudze Sybie zarządzanie majątkiem Mefiboszeta, a jednocześnie zaprosił go do swojego stołu (Druga Księga Samuela 9:10). Sprawa wydawała się załatwiona, lecz Sybie nie wystarczało zarządzanie majątkiem. Chciał go przejąć na własność. Teraz dostrzegł swoją szansę i liczył na to, że zdobędzie ten majątek niezależnie od tego, czy zwycięży Dawid, czy Absalom. Próbował wykorzystać trudną sytuację dla własnej korzyści.

W tym celu Syba przyniósł Dawidowi obfity dar z zapasów, i to w samą porę (Druga Księga Samuela 16:1). Chciał zjednać sobie Dawida, bo dar często pomaga zdobyć przychylność wpływowych osób (Księga Przysłów 18:16). Pismo Święte mówi też, że dar może utorować drogę temu, kto go ofiarowuje (Księga Przysłów 17:8). Dawid uznał, że postępowanie Syby świadczy o jego lojalności, trosce i hojności. W rzeczywistości Syba chciał jedynie odnieść korzyść i przejąć majątek Mefiboszeta. Ludzie potrafią okazywać hojność bogatym, licząc na doczesny zysk. Tym bardziej warto pamiętać o hojności wobec ubogich ze względu na nagrodę, którą Bóg obiecuje przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych (Ewangelia Łukasza 14:14).

Syba dobrze też wybrał to, co przyniósł. Jego dary miały pomóc Dawidowi w potrzebie (Druga Księga Samuela 16:2). Wino było przeznaczone dla osłabionych i wyczerpanych, a nie do picia przez samego króla ani przez jego dwór. Wygląda na to, że chodziło o wino podawane dla pokrzepienia tym, którzy byli bliscy śmierci (Księga Przysłów 31:6). Kraj jest błogosławiony, gdy władcy używają wina, by nabrać sił, jak Dawid, a nie upijają się nim, jak Absalom (Druga Księga Samuela 13:28; Księga Koheleta 10:17). Choć Syba ofiarował dar z samolubnych pobudek, Bóg w swojej opatrzności posłużył się nim, by życzliwie wesprzeć Dawida. Bóg często posługuje się niegodziwymi ludźmi, by czynić dobro dla swojego ludu, a nawet zsyła mu pożywienie za pośrednictwem kruków.

Gdy Syba zdobył już zaufanie Dawida, przeszedł do właściwego celu: chciał skłócić go z Mefiboszetem. Osiągnął to, wysuwając fałszywe oskarżenie. Twierdził, że Mefiboszet jest niewdzięczny i zamierza wykorzystać obecny kryzys, by sięgnąć po tron, o który walczyli Dawid i Absalom. Kiedy Dawid zapytał, gdzie jest Mefiboszet, członek jego domowników, Syba skorzystał z okazji, by skłamać (Druga Księga Samuela 16:3). Zwierzchnicy często ponoszą dotkliwe straty z powodu kłamstw swoich sług.

Dawid wiedział, że Mefiboszet nie jest człowiekiem żądnym władzy. Znał go jako kogoś, kto zadowalał się swoim miejscem i pozostawał wierny rządom Dawida. Poza tym niesprawne nogi Mefiboszeta sprawiały, że objęcie władzy wydawało się niemożliwe. Mimo to Dawid uwierzył Sybie. Nie sprawdził dokładniej, co się stało, uznał Mefiboszeta za zdrajcę, odebrał mu ziemie, jakby ten już je utracił, i oddał je Sybie: „Wszystko, co należało do Mefiboszeta, należy teraz do ciebie” (Druga Księga Samuela 16:4). Był to pochopny wyrok, którego Dawid później się wstydził, gdy prawda wyszła na jaw (Druga Księga Samuela 19:29). Władcy nie zawsze zdołają uniknąć oszustwa, powinni jednak zrobić wszystko, by poznać prawdę i chronić się przed ludźmi podstępnymi, takimi jak Syba.

Po tym, jak podstępem zdobył to, czego chciał, Syba zapewne drwił w duchu z łatwowierności króla i cieszył się ze swojego sukcesu. Odszedł, schlebiając Dawidowi, jakby jego przychylność cenił bardziej niż majątek Mefiboszeta: „Obym znalazł łaskę w twoich oczach, mój królu i panie. To mi wystarczy”. Ludzie sprawujący władzę powinni zawsze wystrzegać się pochlebców. Warto, by pamiętali, że Bóg dał im dwoje uszu, aby mogli wysłuchać obu stron.