2 Księga Samuela 14:21 – znaczenie i zastosowanie

Zwróćmy najpierw uwagę na rozkaz, by sprowadzić Absaloma. Wiadomość kobiety tak spodobała się Dawidowi, a sposób, w jaki ją przedstawiła, był tak zręczny i zaskakujący, że król poczuł szczególną życzliwość. Powiedział do Joaba: „Idź i sprowadź młodzieńca Absaloma” (2 Księga Samuela 14:21). Dawid sam chciał okazać mu łaskę, ale ze względu na poszanowanie sprawiedliwości nie uczyniłby tego, gdyby ktoś nie wstawił się za Absalomem. Pomaga nam to zrozumieć, jak działa Boża łaska. Bóg lituje się nad nieszczęsnymi grzesznikami i nie chce, by ktokolwiek zginął, a jednak sprowadza ich z powrotem za pośrednictwem Pośrednika, który się za nimi wstawia. W tym sensie Bóg wydał rozkaz: „Idź i sprowadź ich z powrotem”. Bóg w Chrystusie pojednał świat ze sobą, a Chrystus przyszedł do tego świata wygnania, aby przyprowadzić nas z powrotem do Boga.

Gdy Joab otrzymał ten rozkaz, podziękował królowi za zaszczyt powierzenia mu tak miłego zadania (2 Księga Samuela 14:22). Uznał to za życzliwość wobec siebie, a niektórzy sądzą, że widział w tym nawet znak, iż Dawid nigdy nie pociągnie go do odpowiedzialności za popełnione przez niego morderstwo. Jeśli tak myślał, mylił się, jak widać później (1 Księga Królewska 2:5-6). Nie zwlekał z wykonaniem rozkazu Dawida i sprowadził Absaloma do Jerozolimy (2 Księga Samuela 14:23).

Dawida nie należy jednak całkowicie usprawiedliwiać za zawieszenie dawnego prawa: „Kto przelewa krew człowieka, przez człowieka jego krew będzie przelana” (Księga Rodzaju 9:6). Sprawiedliwy władca nie powinien nikogo traktować wyjątkowo, nawet członka własnej rodziny. Boże prawa nigdy nie miały być jak pajęczyna, która zatrzymuje małe muchy, a większym pozwala się przez nią przebić. Ostatecznie Bóg sprawiedliwie uczynił Absaloma, oszczędzonego przez słabą litość Dawida, bolesnym ciężarem dla króla.

Dawid pozwolił jednak Absalomowi wrócić do własnego domu, ale nie chciał widywać go na dworze ani osobiście (2 Księga Samuela 14:24). Po pierwsze, chciał w ten sposób chronić swój honor, by nie wyglądało na to, że pochwala tak poważne przestępstwo lub zbyt szybko je wybacza. Po drugie, chciał jeszcze bardziej upokorzyć Absaloma. Być może Dawid usłyszał też o jego zachowaniu, gdy Joab po niego przybył, i uznał, że Absalom nie żałuje szczerze. Dlatego nadal dawał mu odczuć swoją niełaskę, mając nadzieję, że skłoni go to do dostrzeżenia grzechu, odwrócenia się od niego i pojednania z Bogiem. Gdyby Absalom naprawdę się nawrócił, Dawid niewątpliwie chętnie przyjąłby go z powrotem.

Dalej, ten fragment przedstawia nam Absaloma. Nie ma tu mowy o jego mądrości ani pobożności. Choć był synem tak pobożnego ojca, nie czytamy o jego oddaniu Bogu. Rodzice nie mogą przekazać łaski swoim dzieciom, nawet jeśli zapewnią im najlepsze wychowanie. Jedyna rzecz, o której mówi się w odniesieniu do Absaloma, to jego niezwykła uroda. W całym Izraelu nie było nikogo tak przystojnego jak on (2 Księga Samuela 14:25), ale to marna pochwała dla człowieka, który poza tym nie ma żadnych zalet. Piękny wygląd niewiele znaczy, jeśli życie człowieka jest zepsute. W pięknym ciele często mieszka dusza skalana i szpetna. Duszę Absaloma splamiła krew, a jego nienaturalna nielojalność wobec ojca i króla wykrzywiła jego charakter. Jego ciało było bez skazy, lecz umysł pełen ran i sińców. Być może właśnie uroda sprawiła, że ojciec tak bardzo go kochał i osłaniał przed sprawiedliwością. Rodzice mają powód do niepokoju o dzieci, gdy cenią piękno bardziej niż cnotę.

Absalom miał również wyjątkowo piękne włosy. Niezależnie od tego, czy chodziło o ich długość, kolor czy niezwykłą miękkość, wyróżniały go i stanowiły jego ozdobę (2 Księga Samuela 14:26). Nie wspomina się o nich dlatego, jakoby Absalom był nazirejczykiem oddanym Bogu w szczególny sposób, bo daleko mu było do tego. Wzmianka dotyczy raczej włosów człowieka dbającego o wygląd. Pozwalał im rosnąć, aż stały się uciążliwe, i nie ścinał ich, póki potrafił je znosić. Duma nie odczuwa ani zimna, ani gorąca i nie narzeka na to, co ją karmi, nawet gdy to samo staje się niewygodne. Gdy od czasu do czasu ścinał włosy, robił to na pokaz i kazał je ważyć, aby ludzie widzieli, jak bardzo przewyższają włosy innych mężczyzn. Ważyły dwieście sykli, czyli według niektórych około 1,4 kg w dzisiejszych miarach. Biskup Patrick uważa, że nie ma w tym nic dziwnego, jeśli uwzględnić używane do nich olejki i puder, zwłaszcza zaś to, że — jak podaje Józef Flawiusz — posypywano je złotym pyłem. Ostatecznie te piękne włosy stały się dla Absaloma pętlą (2 Księga Samuela 18:9).

Rodzina Absaloma również zaczęła się powiększać. Prawdopodobnie przez długi czas nie miał dzieci. Potem, być może sądząc, że nigdy ich nie będzie miał, postawił wspomniany później pomnik, aby zachować pamięć o swoim imieniu (2 Księga Samuela 18:18). Później urodziło mu się trzech synów i córka (2 Księga Samuela 14:27). Możliwe też, że podczas przygotowań do buntu jego synowie zostali zabrani przez Boga sprawiedliwym wyrokiem, a dopiero wtedy wzniósł pomnik.