2 Księga Samuela 11:6 – znaczenie i zastosowanie

Uriasz prawdopodobnie od kilku tygodni przebywał z dala od żony, służąc w kampanii na ziemiach Ammonitów i nie spodziewając się powrotu przed jej zakończeniem. Gdyby wyszło na jaw, że Batszeba jest brzemienna, ukryty grzech stałby się widoczny. Kiedy Uriasz wróciłby i dowiedział się, jak został skrzywdzony, można było spodziewać się dwóch rodzajów kłopotów.

Po pierwsze, mógłby wnieść sprawę przeciw żonie i doprowadzić do jej skazania na śmierć zgodnie z Prawem. Zazdrość może wzbudzić gwałtowny gniew, zwłaszcza u człowieka honorowego. Człowiek głęboko zraniony może nie powstrzymać się, gdy nadarzy się okazja do zemsty (Księga Przysłów 6:34). Batszeba zdawała się obawiać właśnie tego, gdy powiedziała Dawidowi, że jest brzemienna; zapewne prosiła go, by ją ochronił. Gdyby Dawid wcześniej nie obiecał jej ochrony i nie nadużył tak haniebnie królewskiej władzy, być może w ogóle nie zgodziłaby się na ten romans. Nadzieja, że grzech ujdzie bezkarnie, często zachęca do popełniania kolejnych grzechów.

Po drugie, Uriasz mógł nie mieć możliwości pozwania Dawida przed sądem za takie przewinienie, ale wciąż mógł szukać zemsty w inny sposób, choćby wzniecając bunt. Zdarzało się, że królowie tracili korony, gdy w ten sposób obrażali potężnych ludzi. Aby uniknąć obu zagrożeń, Dawid próbował sprawić, by dziecko uchodziło za syna Uriasza. Dlatego kazał sprowadzić go do domu, żeby spędził noc lub dwie z żoną.

Taki był plan. Uriasza sprowadzono z wojska pod pretekstem, że ma przekazać Dawidowi wieści o wojnie i oblężeniu Rabbat-Ammon (Druga Księga Samuela 11:7). Dawid udawał, że bardzo interesuje się wojskiem, choć była to ostatnia rzecz, o której myślał. Gdyby naprawdę potrzebował tylko raportu, mógłby go przynieść znacznie mniej ważny posłaniec. Po rozmowie z Uriaszem, wystarczająco długiej, by ukryć prawdziwy cel, Dawid odesłał go do domu. Wysłał mu nawet jedzenie, licząc, że dobry posiłek umili mu noc z żoną jego młodości (Druga Księga Samuela 11:8).

Kiedy pierwszej nocy plan się nie powiódł, bo Uriasz był zmęczony podróżą i wolał spać niż jeść, Dawid spróbował ponownie. Następnej nocy upił go albo przynajmniej namawiał, by wypił więcej, niż powinien, licząc, że zapomni o swoim postanowieniu i pójdzie spać do domu (Druga Księga Samuela 11:11, 13). Gdyby Dawid zdołał go całkowicie upić, być może zamierzał kazać zanieść go do domu. Upijanie kogoś z jakiegokolwiek powodu jest czymś bardzo niegodziwym. Biada temu, kto tak postępuje (Księga Habakuka 2:15–16). Bóg poda kielich, który wywoła drżenie, tym, którzy podają innym kielich upojenia. Odebrać człowiekowi rozum to gorsze niż odebrać mu pieniądze, a popychać go do grzechu to gorsze niż sprowadzać na niego kłopoty. Każdy dobry człowiek, a zwłaszcza każdy władca, powinien starać się powstrzymywać ten grzech: ostrzegać ludzi, hamować ich i nie podawać więcej alkoholu tym, którzy już piją za dużo. Zachęcanie do pijaństwa jest wykonywaniem dzieła diabła.

Plan Dawida udaremnił Uriasz, który stanowczo postanowił nie iść do własnego domu. Obie noce spał wśród straży królewskiej i nie wracał do domu, choć jego żona prawdopodobnie namawiała go do tego równie mocno jak Dawid (Druga Księga Samuela 11:9, 12). Niektórzy sądzą, że Uriasz domyślił się, co zaszło, bo słyszał, że jego żona była na dworze. Jeśli tak było, z pewnością nie zaniósłby Joabowi listu Dawida, nie przeczytawszy go. Niezależnie od tego, czy czegoś się domyślał, Boża opatrzność utwierdziła go w tym postanowieniu i sprawiła, że przy nim pozostał. Pomogło to ujawnić grzech Dawida i udaremniło próbę jego ukrycia, aby sumienie Dawida mogło skłonić go do wyznania winy i pokuty.

Uriasz podał szlachetny powód swojej odmowy (Druga Księga Samuela 11:11). Dopóki wojsko obozowało w polu, nie chciał wygodnie żyć w domu. Arka, święta skrzynia symbolizująca obecność Boga, znajdowała się albo w namiocie w domu, albo z Joabem w obozie. Joab i wszyscy dzielni wojownicy Izraela spali w trudnych warunkach, narażeni na pogodę i nieprzyjaciół, dlatego Uriasz nie chciał zaznawać wygód we własnym domu. Jego odpowiedź świadczyła o prawdziwej trosce o wspólne dobro. Był odważny, wytrzymały i zdyscyplinowany; nauczył się odmawiać sobie zwykłych przyjemności. Kiedy lud Boży przechodzi trudny czas, nie powinniśmy pogrążać się w wygodzie i przyjemnościach, jak gdyby nic się nie działo. Powinniśmy być gotowi znosić trudy, kiedy musi je znosić Kościół Boży.

Postępowanie Uriasza mogło też obudzić sumienie Dawida. Po pierwsze, Dawid haniebnie potraktował człowieka tak odważnego i lojalnego. Uriasz głęboko troszczył się o Dawida i jego królestwo, a Dawid wykorzystał go do realizacji własnego grzechu. Po drugie, Dawid wypadał przy Uriaszu w haniebnym świetle. Troska Uriasza o wspólne dobro powstrzymywała go od korzystania z dozwolonych wygód, podczas gdy Dawid, który ponosił większą osobistą odpowiedzialność, nie potrafił powstrzymać się od niedozwolonej przyjemności. Wyrzeczenie Uriasza powinno było zawstydzić Dawida, który dogadzał samemu sobie. Prawo nakazywało, by w czasie wyruszania wojska przeciw nieprzyjacielowi człowiek szczególnie strzegł się wszelkiego zła (Księga Powtórzonego Prawa 23:9). Uriasz poszedł dalej, niż wymagało Prawo, Dawid zaś je złamał.