2 Księga Samuela 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto powód do uznania dla Dawida: nie ustawał w wojnie z Ammonitami (Druga Księga Samuela 11:1). Nie możemy cieszyć się tym czynem tak jak wcześniejszymi zwycięstwami Dawida, bo splamił go grzech. Mimo to warto dostrzec jego rozsądek i odwagę w dalszym prowadzeniu działań. Po rozgromieniu armii Ammonitów w otwartym polu, gdy tylko nadeszła odpowiednia pora, wysłał kolejne oddziały, by spustoszyły kraj i pomściły zniewagę wyrządzoną jego posłańcom. Ich stolica, Rabba, długo stawiała opór. Joab oblegał ją z bliska, a właśnie podczas tego oblężenia Dawid dopuścił się grzechu.

Oto hańba Dawida: został pokonany i uwiedziony przez własne pożądanie. Popełnił cudzołóstwo, bezpośrednio łamiąc siódme przykazanie. Według miary sprawiedliwości z czasów patriarchów było to ciężkie przestępstwo, zasługujące na karę wymierzoną przez sędziów (Księga Hioba 31:11). Taki grzech odbiera człowiekowi pokój, przynosi mu hańbę i pozostawia trwałą skazę.

Zwróć uwagę na to, co doprowadziło Dawida do grzechu. Po pierwsze, zaniedbał swoje obowiązki. Gdy powinien był być z wojskiem i toczyć wojny Pana, powierzył tę sprawę innym i pozostał w Jerozolimie (Druga Księga Samuela 11:1). Kiedy osobiście wyruszył do walki z Aramejczykami, uniknął tej pokusy (Druga Księga Samuela 10:17). Gdy odchodzimy od swoich obowiązków, narażamy się na niebezpieczeństwo. Po drugie, umiłował wygodę i uległ lenistwu. Wstał z posłania dopiero wieczorem (Druga Księga Samuela 11:2), co oznacza, że spędził popołudnie na bezczynnym drzemaniu. Powinien był przeznaczyć ten czas na pożyteczną pracę, własny rozwój albo pomoc innym. Bezczynność daje kusicielowi wielką przewagę. W stojącej wodzie zbiera się brud, a łoże lenistwa często staje się łożem pożądliwości.

Po trzecie, pozwolił błądzić swoim oczom. Zobaczył kobietę, która się obmywała, prawdopodobnie z powodu rytualnej nieczystości związanej z Prawem. Grzech wszedł przez oczy, podobnie jak stało się to w przypadku Ewy. Dawid nie strzegł wzroku tak, jak powinien: nie kierował się zasadą: „Odwróć moje oczy od marności”, ani nie naśladował Hioba, który zawarł przymierze ze swoimi oczami.

Potem grzech postępował krok po kroku. Gdy Dawid ją zobaczył, pożądanie już w nim działało. Zapytał, kim jest (Druga Księga Samuela 11:3), być może sądząc, że jeśli kobieta nie ma męża, będzie mógł wziąć ją za żonę, tak jak poślubił inne kobiety. Gdy jednak dowiedział się, że jest zamężna i czyją jest żoną, mimo to posłał po nią. Może początkowo chciał jedynie cieszyć się jej towarzystwem i rozmową. Kiedy jednak przyszła, zbliżył się do niej. Wygląda na to, że zgodziła się zbyt łatwo, ponieważ był człowiekiem wielkim i znanym z dobroci. Mogła sądzić, że propozycja takiego człowieka nie może być grzeszna. Widać tu, jak grzech prowadzi w dół. Kiedy ludzie zaczynają czynić zło, często nie potrafią szybko się zatrzymać. Pożądanie, podobnie jak kłótnia, zaczyna się od małego przecieku, który wkrótce staje się powodzią. Mądrość każe odwrócić się, zanim człowiek dotknie tego, co złe. Głupia ćma leci w płomień i ginie w nim.

Grzech Dawida był tym cięższy z kilku powodów. Był już starszym człowiekiem, miał co najmniej pięćdziesiąt lat, a może więcej. Takie namiętności zwykle kojarzy się z młodością, nie z jego wiekiem. Miał też już wiele żon i nałożnic, co zostaje później przypomniane (Druga Księga Samuela 12:8). Uriasz, którego skrzywdził, należał do grona dzielnych wojowników Dawida i był człowiekiem honoru oraz prawości. Pełnił służbę, narażając życie w samym środku bitwy o królestwo Dawida, tam, gdzie powinien być sam Dawid. Batszeba, którą sprowadził na złą drogę, cieszyła się dobrą opinią i prawdopodobnie zachowywała czystość, dopóki Dawid nie wciągnął jej w niegodziwość. Być może nigdy nie przypuszczała, że może dopuścić się takiego zła, porzucić drogę swojej młodości i zapomnieć o przymierzu z Bogiem. Niewielu poza Dawidem, dzięki jego pozycji i wpływom, mogłoby ją do tego nakłonić. Cudzołożnik krzywdzi nie tylko własną duszę, lecz także, na ile może, duszę drugiego człowieka.

Dawid był ponadto królem. Bóg powierzył mu miecz sprawiedliwości i obowiązek egzekwowania prawa, zwłaszcza wobec cudzołożników, których zgodnie z Prawem należało skazać na śmierć. Popełniając samemu taki grzech, stał się przykładem zła, choć powinien być przed nim przestrogą. Jak mógł upominać lub karać innych za coś, o czym wiedział, że sam jest winny? (List do Rzymian 2:22). Można by przytoczyć jeszcze wiele okoliczności, które zwiększają ciężar tego grzechu. Jedyną rzeczą, która nieco go łagodzi, jest to, że nie było to stałą praktyką Dawida. Był to jednorazowy upadek, nie utrwalony nawyk. Nie należał do tych, o których prorok mówi, że pożądają żony bliźniego jak spasione ogiery (Księga Jeremiasza 5:8).

Bóg pozostawił go wtedy samemu sobie, jak później uczynił z Ezechiaszem, aby pokazać mu, co kryje się w jego sercu (Druga Księga Kronik 32:31). Gdyby Dawid wcześniej otrzymał ostrzeżenie, prawdopodobnie odpowiedziałby jak Chazael: „Czy sługa twój jest psem?”. To wydarzenie uczy nas, jak bardzo potrzebujemy codziennie modlić się: „Ojcze w niebie, nie dopuść, byśmy ulegli pokusie”, i czuwać, by w nią nie popaść.