2 List Piotra 3:9 – znaczenie i zastosowanie

Czytamy tutaj, że Pan nie zwleka. Nie przekracza terminu, który sam wyznaczył. Tak jak Bóg dotrzymał dokładnie wyznaczonego czasu wyprowadzenia Izraela z Egiptu, co do dnia (Księga Wyjścia 12:41), tak dotrzyma też terminu, który wyznaczył na sąd nad światem.

Bóg inaczej liczy czas niż ludzie. Pobożni często myślą, że Bóg się spóźnia, bo nie działa zgodnie z ich planem ratunku dla nich albo ulgi dla Kościoła. Oni wyznaczają jeden termin, a Bóg inny, i dotrzyma dnia, który sam wybrał. Bezbożni posuwają się jeszcze dalej. Oskarżają Boga o beztroskie zwlekanie, jakby zapomniał o swojej obietnicy albo odkładał swoje przyjście.

Apostoł mówi jednak, że to, co ludzie nazywają zwlekaniem, jest w rzeczywistości cierpliwością — cierpliwością wobec nas. Bóg daje więcej czasu swojemu ludowi, wybranemu przez siebie przed założeniem świata, z którego wielu jeszcze się nie nawróciło. Nawet ci, którzy już zaznają Bożej łaski i przychylności, wciąż potrzebują wzrastać w poznaniu, świętości, wierze, cierpliwości i dobrych uczynkach. Mają wykonywać to, do czego Bóg ich powołuje, i znosić to, co im wyznacza, aby przynosić Mu chwałę i być lepiej przygotowanymi na niebo.

Bóg nie chce, aby ktokolwiek z nich zginął, lecz aby wszyscy się nawrócili. Nawrócenie oznacza prawdziwe odwrócenie się od grzechu i zwrócenie ku Bogu; jest absolutnie konieczne do zbawienia (Ewangelia Łukasza 13:3, 5). Bóg nie znajduje upodobania w śmierci grzeszników. Ponieważ kara jest bolesna dla Jego stworzeń, miłosierny Bóg nie czerpie z niej radości.

Głównym celem, dla którego Bóg odkłada sąd, jest szczęście tych, których wybrał, by ich zbawić — przez uświęcające dzieło Ducha i wiarę w prawdę. A jednak sama dobroć i cierpliwość Boga wzywają wszystkich do nawrócenia. Jeśli ludzie pozostaną zatwardziali, mimo że Bóg daje im czas, potraktuje ich surowiej. Głównym powodem, dla którego nie przyspieszył tego dnia, jest to, że nie zgromadził jeszcze pełnej liczby swoich wybranych. Nie nadużywaj Bożej cierpliwości, zwracając się ku bezbożności. Nie trwaj zuchwale w grzechu ani nie spoczywaj bezpiecznie w stanie braku nawrócenia, jak sługa, który mówił, że jego pan zwleka z powrotem (Ewangelia Mateusza 24:48). W przeciwnym razie Pan może przyjść i zastać Cię bez przygotowania.

Dzień Pański nadejdzie jak złodziej w nocy (Drugi List Piotra 3:10). Ten dzień jest pewny, choć od napisania tego listu minęło wiele stuleci. Bóg wyznaczył dzień, w którym sprawiedliwie osądzi świat, i dotrzyma tego terminu. Ludziom postanowiono raz umrzeć, a potem czeka ich sąd (List do Hebrajczyków 9:27). Niech to będzie mocno ugruntowane w Twoim sercu: dzień Pański na pewno nadejdzie, a Ty z pewnością zdasz sprawę ze wszystkiego, co zostało dokonane w ciele, dobrego czy złego.

Ten dzień nadejdzie także nagle. Złodziej przychodzi, gdy ludzie śpią i czują się bezpiecznie, nie wiedząc, że jest blisko. Podobnie Pan przyjdzie wtedy, gdy ludzie się Go nie spodziewają, i o godzinie, w której nie będą czuwali. W środku nocy rozległo się wołanie: „Oto nadchodzi oblubieniec” (Ewangelia Mateusza 25:6), a wtedy nawet roztropne panny spały. Powinniśmy więc uważać, by w myślach nie odsuwać tego dnia daleko. Im bardziej odległy wydaje się grzesznym ludziom, tym bliższy powinniśmy go uważać.

Przyjście to będzie również uroczyste i budzące trwogę. Niebiosa przeminą z wielkim hukiem. Widzialne niebo nie będzie mogło pozostać takie, jakie jest, gdy Pan przyjdzie w chwale, lecz ulegnie potężnej przemianie; rozpad tak ogromnej struktury będzie słyszalny. Żywioły stopią się w żarze. Nie będzie to jedynie burzliwa sceneria wokół Pana, z niebiosami gwałtownie przemijającymi — ogień pójdzie przed Nim i stopi same żywioły, z których składa się świat.

Ziemia i wszystko, co na niej uczyniono, spłoną. Zniszczeniu ulegną ziemia, jej mieszkańcy i wszystkie dzieła. Pałace, ogrody i wszystko, co pociąga ludzi tego świata i w czym pokładają szczęście, spłoną. Ustąpią wszystkie stworzenia i dzieła rąk ludzkich. Wszystko przejdzie przez ogień: dla wszystkiego, co grzech sprowadził na świat, będzie to ogień pochłaniający, choć dla dzieł rąk Boga może okazać się ogniem oczyszczającym. Wtedy odnowione stworzenie ukaże świętym chwałę Pana jeszcze wyraźniej.

Kto nie dostrzeże ogromnej różnicy między pierwszym a drugim przyjściem Chrystusa? Już pierwsze nazywa się „wielkim i strasznym dniem Pana” (Księga Malachiasza 4:5). O ileż straszniejsze musi być Jego przyjście na sąd! Obyśmy okazali się na tyle mądrzy, by się na nie przygotować, żeby nie stało się dla nas dniem zniszczenia i sądu.

Co się z nami stanie, jeśli przywiążemy serca do tej ziemi i uczynimy z niej swój skarb, skoro wszystko to spłonie? Spójrzmy poza ten widzialny świat i zatroszczmy się o szczęście, którego nie da się stopić.