2 List Piotra 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Aby pomóc im trwać niewzruszenie i wiernie pamiętać o Ewangelii i kierować się nią w praktyce, apostoł rozpoczyna od okazania im serdecznej miłości. Nazywa ich umiłowanymi, dając wyraz braterskiej miłości, którą wcześniej zachęcał ich, by ją okazywali (Drugi List Piotra 1:7). Duszpasterze powinni być przykładem miłości i życzliwości, a także pobożnego życia.

Okazuje też szczerą troskę, pisząc do nich ponownie o tych samych sprawach, choć ujmuje je innymi słowami. Skoro ta prawda jest dla nich dobra, nie ma dla niego trudu w ponownym podkreślaniu tej samej myśli i dążeniu do tego samego celu w sposób, który najlepiej im służy.

Aby nadać tej sprawie większą wagę, przypomina im o dwóch źródłach prawdy. Po pierwsze, mają pamiętać słowa wypowiedziane przez świętych proroków, ludzi natchnionych przez Boga i uzdolnionych przez Ducha Świętego do przekazywania Jego przesłania. Ponieważ ich umysły zostały oczyszczone przez tego samego Ducha, byli lepiej przygotowani, by przyjąć i zachować to, co Bóg przekazał przez proroków.

Po drugie, mają pamiętać nakazy apostołów Pana i Zbawiciela. Uczniowie i słudzy Chrystusa powinni więc uważnie przyjmować to, co ci, których On posłał, ogłosili jako wolę swojego Pana. Należy często pamiętać i głęboko cenić zarówno to, co Bóg powiedział przez proroków Starego Testamentu, jak i to, co Chrystus nakazał przez apostołów Nowego Testamentu. Ci, którzy nieustannie rozważają te prawdy, przekonają się, że dodają im sił i ożywiają ich, pobudzając czyste umysły do aktywnego życia w świętości oraz wytrwałego podążania ku niebu z gorliwością i wiernością.