2 List Piotra 3:18 – znaczenie i zastosowanie

Ostatni werset tego listu (Drugi List Piotra 3:18) nie zostawia wiernych w lęku przed fałszywymi nauczycielami, lecz kieruje ich ku czemuś żywemu. Słowo „wzrastajcie” ma w sobie spokój rośliny, która rośnie nie dlatego, że ktoś ją ciągnie, lecz dlatego, że trwa w dobrym miejscu i dostaje to, czego potrzebuje. Nie chodzi tu o chwilowy zapał, lecz o wzrost, który trwa także wtedy, gdy jego efektów jeszcze nie widać. Tuż wcześniej Piotr mówi o niedouczonych ludziach, którzy błędnie tłumaczą trudne sprawy. Wzrastanie w poznaniu nie oznacza więc zdobycia wszystkich odpowiedzi, lecz trwanie przy naszym Panu i Zbawicielu, Jezusie Chrystusie. Poznanie ma tu wymiar relacji, dlatego prowadzi do wierności, a nie do pewności siebie. Ostatnie słowa wersetu, „Jemu chwała zarówno teraz, jak i do dnia wieczności! Amen.”, przypominają, że cały ten wzrost ma cel poza człowiekiem. Może to być najcichsza pociecha tego fragmentu: dojrzewanie w wierze nie kończy się na tym, co udało się osiągnąć, ponieważ to, co rośnie, zwraca się ku Temu, który je podtrzymuje.

Werset ten zamyka list wezwaniem do wzrastania, a nie do samozadowolenia. Wcześniej Piotr ostrzega przed błędnym rozumieniem Pisma i utratą stałości, a zarazem przypomina o cierpliwości Pana, którą należy uważać za zbawienną. W tym kontekście wzrost w łasce i poznaniu Chrystusa stanowi odpowiedź na zagrożenie duchowego zagubienia. Łaska i poznanie nie są tu dwiema niezależnymi drogami. Chodzi o dojrzewanie w życiu otrzymanym od Boga oraz w coraz głębszym rozumieniu Jezusa jako Pana i Zbawiciela. Sama wiedza może zostać wypaczona, jak pokazuje ostrzeżenie o niewłaściwym tłumaczeniu Pism; wzrost w łasce nie oznacza zaś obojętności wobec prawdy. Oba wymiary skupiają się na Chrystusie. Praktycznie taka dojrzałość może być widoczna wtedy, gdy ktoś czyta trudny tekst bez pochopnych wniosków, a Bożej cierpliwości nie traktuje jako przyzwolenia na lekceważenie dobra. To zastosowanie wynika z napięcia obecnego w liście: oczekiwanie na przyszłość łączy się z wiernością teraz. Końcowa pochwała oddaje Jezusowi chwałę zarówno w teraźniejszości, jak i w wieczności. Wzrost nie jest więc wyłącznie ludzkim osiągnięciem, lecz życiem ukierunkowanym na Niego.

Ten werset zamyka cały list, a jego słowa są bardzo konkretne. W 2 Liście Piotra 3:17 wspólnota zostaje ostrzeżona przed błędami, które mogą podkopać jej stałość. Odpowiedzią na to jest wzrastanie: „Wzrastajcie zaś w łasce i poznaniu naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa!” Czasownik jest w trybie rozkazującym i zwraca się do wielu osób naraz. Wzrost ma więc wymiar wspólnotowy. Apostoł wskazuje dwa obszary tego wzrostu: łaskę i poznanie Chrystusa. Warto zauważyć, że poznanie jest tu związane z łaską, a nie z ostrym umysłem w sporach. Ktoś, kto wzrasta w ten sposób, nie zdobywa przewagi nad innymi. Zyskuje raczej mocniejsze korzenie. Takie wzrastanie zwykle dzieje się w zwyczajnych wyborach: w wytrwałości w czytaniu Pisma, we wspólnej modlitwie i w cierpliwości wobec ludzi, którzy myślą inaczej. Nie jest widowiskowe i rzadko przychodzi nagle. Przypomina ruch drzewa, który trudno zauważyć z dnia na dzień, choć po latach widać go wyraźnie. Na końcu wersetu pojawia się doksologia: „Jemu chwała zarówno teraz, jak i do dnia wieczności!”. Wzrost w łasce ma więc swój kierunek. Prowadzi do Tego, który trwa.

Końcowe wezwanie Drugiego Listu Piotra nie kieruje wzroku ku niezwykłym doświadczeniom, lecz ku wzrastaniu: „w łasce i poznaniu naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa”. W rozdziale naznaczonym oczekiwaniem na dzień Pana i ostrzeżeniem przed błędem wzrost oznacza trwanie przy Nim, gdy wokół pojawia się niepewność. Nie jest samodzielnym osiągnięciem ani wyścigiem ku doskonałości. Łaska przypomina, że życie wierzącego pozostaje darem; poznanie zaś pogłębia więź z Chrystusem i uczy rozpoznawać, co jest wierne Jego drodze. Można pomyśleć o drzewie, które rośnie powoli, często niewidocznie, a jednak zapuszcza korzenie głębiej. Takie dojrzewanie może objawiać się w zwyczajnej wierności: w uczciwości mimo presji, w pokoju, który nie oznacza obojętności, w cierpliwości wobec tych, którzy nie rozumieją. Ostatnie zdanie przenosi tę drogę ku wieczności: chwała należy do Chrystusa „zarówno teraz, jak i do dnia wieczności”. Wzrost nie kończy się na ludzkiej stabilności. Jego miarą jest życie zwrócone ku Temu, któremu należy chwała — dziś i poza granicą doczesności.