2 List Piotra 3:13 – znaczenie i zastosowanie

Po obrazie świata, który ulega zagładzie, ten werset brzmi jak głos, który nie pozwala zatrzymać się na zgliszczach. Drugi List Piotra nie kończy na ogniu i rozpadzie. Słowo „oczekujemy” nie oznacza tu biernego czekania, lecz trwanie przy obietnicy, którą ktoś wypowiedział. Nadzieja opiera się nie na tym, co widać wokół, lecz na wierności Tego, który obiecał, „według obietnicy”. Najbardziej poruszające jest to, że w nowym niebie i na nowej ziemi ma zamieszkać sprawiedliwość. Autor nie mówi o niej jak o nagrodzie przydzielonej przypadkiem ani jak o ideale, o którym tylko przypomina się w kazaniach. Sprawiedliwość zostaje przedstawiona jak domownik, który wraca do swojego domu. Dla kogoś, kto dźwiga krzywdę albo widzi, jak dobro bywa łamane, jest to obraz bardzo konkretny: zło nie dostaje ostatniego słowa w dziejach świata. Tekst mówi o tym, co dopiero nadejdzie, więc oczekiwanie pozostaje prawdziwym napięciem. Właśnie ta szczerość czyni nadzieję wiarygodną. Sprawiedliwość ma swój dom, a oczekiwanie nie jest pustką.

W 2 Liście Piotra 3:13 oczekiwanie nie dotyczy jedynie przetrwania końca obecnego świata. Jego treścią jest obietnica „nowego nieba i nowej ziemi”, a znakiem rozpoznawczym tej rzeczywistości — sprawiedliwość, która będzie tam mieszkała. Obraz nie opisuje szczegółowego porządku wydarzeń ani nie rozstrzyga, jak dokładnie dokona się odnowienie. Kieruje uwagę ku temu, jaki będzie cel Bożego działania. W najbliższym kontekście ta nadzieja nie usprawiedliwia obojętności wobec teraźniejszości. Autor łączy oczekiwanie dnia Bożego ze świętym postępowaniem, a zaraz potem wzywa, by oczekujący zostali znalezieni „bez plamy i skazy – w pokoju” (2 List Piotra 3:11, 14). Nie chodzi więc o to, by ludzkie czyny ustanowiły nowy świat. Chodzi o zgodność życia z obiecaną przez Boga sprawiedliwością. To rozróżnienie ma znaczenie: chrześcijańska nadzieja jest obietnicą, nie prognozą sporządzoną na podstawie ludzkich obliczeń. Cierpliwość Boga, wspomniana w tym rozdziale, nie oznacza porzucenia obietnicy; jest związana z Jego pragnieniem nawrócenia. Przyszłość ukazana w wersecie nie jest ucieczką od sprawiedliwości, lecz światem, w którym sprawiedliwość znajdzie trwałe miejsce.

Ten werset niesie nadzieję, która nie prowadzi od świata. Piotr pisze o nowym niebie i nowej ziemi, czyli o miejscu, które Bóg przygotuje zgodnie ze swoją obietnicą. Nie opisuje ludzkiego postępu ani projektu, który trzeba doprowadzić do końca. Mówi o tym, czego wierni oczekują, bo to Bóg dotrzymuje słowa. Najmocniej uderza to, co ma tam mieszkać: sprawiedliwość. Nie sama pociecha, lecz prawość, która staje się sposobem istnienia całego nowego świata. Obecny świat ma przejść przez dzień Pański, a sprawiedliwość będzie w nowym niebie mieszkać. Dlatego zwyczajne wybory zyskują znaczenie. Człowiek, który w pracy mówi prawdę, nawet gdy na tym traci, nie czeka na nowe niebo, by stać się sprawiedliwym. Już teraz odpowiada na to, co Bóg obiecał, bo sprawiedliwość nie zaczyna się dopiero po zagładzie świata. Werset nie gwarantuje, że każda sprawa na ziemi zakończy się po myśli wierzącego. Pokazuje jednak, że Boża obietnica sięga dalej niż ludzkie porażki, a sprawiedliwość nie jest chwilową ozdobą, lecz tym, co Bóg zamierza zachować.

„Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość”. To oczekiwanie nie jest ucieczką od stworzonego świata, lecz nadzieją na rzeczywistość odnowioną przez Boga. Obraz nowego nieba i nowej ziemi wskazuje na rozległość obietnicy; sprawiedliwość nie pojawia się tam na chwilę, lecz ma w niej mieszkać. W drugim Liście Piotra ta przyszłość rzuca światło na teraźniejszość. Autor pyta, jak powinno wyglądać życie tych, którzy jej oczekują, i zachęca, by zostali znalezieni w pokoju. Obietnica nie podaje kalendarza ani szczegółowego opisu przyszłego świata. Nie pozwala też uznać obecnego cierpienia za dowód, że Bóg zapomniał o swoim słowie. Przypomina natomiast, że Boża cierpliwość ma związek z nawróceniem. Sprawiedliwość, która kiedyś będzie mieszkać w odnowionym świecie, już teraz może być widoczna w uczciwości, trosce o skrzywdzonych i pojednaniu. Nie są one pełnią obiecanej przyszłości ani sposobem na jej wymuszenie. Są jej skromnym świadectwem. W tej nadziei przemijanie nie ma ostatniego słowa: ostatnie należy do Boga i Jego obietnicy.