2 List Piotra 1:19 – znaczenie i zastosowanie

Tymi słowami apostoł podaje kolejny argument przemawiający za prawdziwością Ewangelii. Wskazuje, że ten dowód jest jeszcze mocniejszy od poprzedniego i wyraźniej pokazuje, że nauka o mocy i przyjściu naszego Pana Jezusa Chrystusa nie jest zmyśloną opowieścią ani ludzkim wymysłem. Jest mądrym i wspaniałym zamysłem świętego i łaskawego Boga. Prorocy i pisarze Starego Testamentu zapowiedzieli to przesłanie, przemawiając i pisząc pod kierunkiem Ducha Świętego.

Po pierwsze, apostoł nazywa Pisma Starego Testamentu „bardziej potwierdzonym słowem prorockim”. Są one proroczym świadectwem o mocy i przyjściu Chrystusa, o Jego boskości i o tym, że stał się człowiekiem. Wszystko to zapowiedziano już w Starym Testamencie. Przepowiedziano tam, że potomstwo niewiasty zmiażdży głowę węża, co oznacza, że Chrystus zniszczy diabła i jego dzieła, a także że narodzi się z niewiasty. Wielkie starotestamentowe imię Boga, Jahwe, rozumiane przez niektórych jako „On będzie”, wskazuje na Boga, który przychodzi w ciele, by odkupić i zbawić swój lud. W tym sensie Nowy Testament opisuje to, co Stary Testament obiecał w proroctwach.

Wszyscy prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana Chrzciciela (Ewangelia Mateusza 11:13). Ewangeliści i apostołowie spisali później dzieje tego, co wcześniej zapowiedziano. Sposób, w jaki Nowy Testament wypełnia Stary, oraz zgodność obu Testamentów stanowią mocny dowód prawdziwości ich nauki. Dlatego Stary Testament należy czytać jako proroctwo o Chrystusie, a z Nowego Testamentu korzystać uważnie i z wdzięcznością, bo najlepiej objaśnia Stary.

Stary Testament nazwano „bardziej potwierdzonym słowem prorockim”, ponieważ Żydzi już wcześniej przyjęli go jako wyrocznie Boga. Późniejsi prorocy potwierdzali to, co powiedzieli wcześniejsi. Proroctwa te spisano na rozkaz Boga, zachowano dzięki Jego szczególnej opiece, a wiele z nich w niezwykły sposób się wypełniło. Dlatego dla tych, którzy od dawna przyjmowali i czytali Pisma, były one jeszcze pewniejszym świadectwem niż relacja samego apostoła o głosie z nieba. Mojżesz i prorocy przekonują silniej niż nawet cuda (Ewangelia Łukasza 16:31). Jakże mocna powinna być zatem nasza wiara, skoro mamy tak niezawodne i pewne słowo, na którym możemy się oprzeć! Wszystkie proroctwa Starego Testamentu są dla nas jeszcze pewniejsze, ponieważ znamy dokładny i szczegółowy przebieg ich wypełnienia.

Po drugie, apostoł zachęca nas, byśmy badali Pisma. Dobrze robimy, gdy im się przysłuchujemy. Oznacza to, że umysłem staramy się zrozumieć ich sens, a sercem wierzymy zawartej w nich prawdzie. Oznacza też, że poświęcamy im siebie, pozwalając, by nas kształtowały. Słowo jest wzorem nauki, któremu mamy się poddać (List do Rzymian 6:17), oraz miarą prawdy, według której powinniśmy kierować naszymi myślami, słowami, wyznaniem wiary i całym życiem. Jeśli w taki sposób oddajemy się słowu Boga, postępujemy właściwie pod każdym względem, podobamy się Bogu i sami odnosimy z tego pożytek. W ten sposób po prostu okazujemy należny szacunek wyroczniom Boga.

Aby nam w tym pomóc, apostoł wskazuje kilka rzeczy ważnych dla każdego, kto chce odnieść pożytek z Pisma Świętego. Musimy traktować je jako światło posłane przez Boga na świat, by rozproszyło mrok okrywający ziemię. Słowo jest lampą dla stóp tych, którzy właściwie z niego korzystają. Pokazuje, jak należy postępować, i pomaga poznać drogę życia. Musimy też uznać, że sami jesteśmy pogrążeni w ciemności. Świat pełen jest błędu i niewiedzy, a z natury każdemu człowiekowi brakuje poznania potrzebnego do życia wiecznego. Jeśli ktoś otrzymuje mądrość prowadzącą do zbawienia, dzieje się tak dzięki słowu Boga, które rozświetla serce.

Naturalne wyobrażenia o Bogu nie wystarczą ludziom upadłym. Nawet w najlepszym razie człowiek wie dziś znacznie mniej, niż Adam wiedział przed grzechem, a zarazem potrzebuje wiedzieć o Bogu o wiele więcej. Gdy Duch Święty posyła światło Pisma do ślepego umysłu i pogrążonego w mroku poznania, rozpoczyna się duchowy dzień, a w duszy wschodzi jutrzenka. Jest to jak świt, który staje się coraz jaśniejszy i rozprzestrzenia się w całym człowieku, aż nastanie pełnia dnia (Księga Przysłów 4:18). Poznanie to wzrasta. Ci, którzy zostali w ten sposób oświeceni, nigdy nie uznają, że wiedzą już wystarczająco dużo, dopóki nie poznają tak, jak sami zostali poznani. Dlatego zwracanie uwagi na to światło jest obowiązkiem i pożytkiem dla wszystkich. Ci, którzy postępują zgodnie z prawdą, przychodzą do światła, a czyniący zło trzymają się od niego z dala.

Po trzecie, apostoł mówi, że zanim będziemy mogli naprawdę słuchać Pisma i odnosić z niego pożytek, musimy wiedzieć jedną rzecz: wszystkie proroctwa pochodzą od Boga. Nie tylko to stwierdza, lecz także tego dowodzi. Żadne proroctwo Pisma nie pochodzi z prywatnego wyjaśnienia, to znaczy nie jest ludzkim pomysłem ani osobistą interpretacją. Jest objawieniem zamysłu Boga. Właśnie to odróżniało proroków Pana od fałszywych proroków. Prorocy Pana nie przemawiali ani nie działali z własnej inicjatywy. Mojżesz, największy spośród nich, jasno powiedział: „Nie z własnej woli dokonałem tych czynów ani nie ogłosiłem tych praw i rozporządzeń” (Księga Liczb 16:28). Fałszywi prorocy zaś opowiadają wizje z własnego serca, a nie z ust Pana (Księga Jeremiasza 23:16).

Prorocy i pisarze Pisma przekazywali i spisywali to, co było w zamyśle Boga. Nawet jeśli pod kierunkiem Ducha byli gotowi te rzeczy objawić i zapisać, robili to dlatego, że Bóg chciał, by zostały wypowiedziane i spisane. Pismo nie jest owocem ludzkich opinii ani pragnień, lecz objawieniem woli Boga. Mimo to każdy człowiek powinien je badać i starać się zrozumieć jego sens. Prawda, że Pismo pochodzi od Boga, a nie od człowieka, musi być znana i uznawana przez wszystkich, którzy chcą słuchać pewnego słowa prorockiego.

Uznanie, że Pismo Święte jest słowem Boga, należy nie tylko do prawdziwej wiary chrześcijańskiej, lecz także do poznania. Przyjaciela rozpoznaje się po wyraźnych, charakterystycznych cechach. Podobnie chrześcijanin rozpoznaje, że księga pochodzi od Boga, gdy dostrzega w niej wyraźne oznaki natchnionego przez Boga dzieła.

Człowiek znajduje w Piśmie słodycz, odczuwa jego moc i widzi w nim prawdziwie boską chwałę. Boskie pochodzenie Pisma trzeba poznać i uznać, zanim będzie można właściwie z niego korzystać i poświęcać mu należytą uwagę. Aby odsunąć się myślą od wszystkich innych pism i przyznać Pismu Świętemu szczególne miejsce jako jedynej pewnej i niezmiennej regule, trzeba być głęboko przekonanym, że pochodzi ono od Boga i zawiera Jego prawdziwy zamysł i wolę.

Ponieważ to przekonanie jest tak konieczne, apostoł wyjaśnia następnie, jak powstał Stary Testament. Nie powstał z ludzkiej woli. Oznacza to, że zapisane w nim treści nie są ludzkimi opiniami, a prorocy nie pisali tylko dlatego, że sami tak postanowili. O tym, co znalazło się w kanonie Pisma Świętego, nie decydowały ludzkie upodobania.

Przeciwnie, święci mężowie Boga przemawiali, poruszeni przez Ducha Świętego. Byli to ludzie oddani służbie Bogu, których Bóg posłużył się, by spisali księgę, którą przyjmujemy jako Jego słowo. Balaam, Kajfasz i inni, którzy nie byli święci, mogli czasem przemawiać pod wpływem Ducha w szczególnych chwilach, ale Bóg nie posłużył się nimi, by spisali jakąkolwiek część Pisma dla Kościoła Bożego. Wszyscy pisarze Pisma byli świętymi mężami Boga.

Duch Święty poruszał tych świętych mężów, gdy przekazywali zamysł i wolę Boga. To Duch Święty był głównym działającym, a święci mężowie jedynie Jego narzędziami. Duch ich inspirował i kierował tym, co mieli przekazać. Pobudzał ich i uzdalniał do wypowiadania i zapisywania tego, co wkładał w ich usta. Wspierał ich też i prowadził tak uważnie, że nie dopuścił, by popełnili w tym, co zapisali, nawet najmniejszy błąd.

Dlatego same słowa Pisma należy uznawać za słowa Ducha Świętego. Cała ich prostota i jasność, moc i żywotność, piękno i trafność wyrazu pochodzą od Boga. Przyjmuj z wiarą to, co znajdujesz w Piśmie. Ceń i szanuj swoją Biblię jako księgę spisaną przez świętych mężów, natchnionych, prowadzonych i wspieranych przez Ducha Świętego.