2 List Piotra 1:16 – znaczenie i zastosowanie

Piotr podaje powód, dla którego przed chwilą tak stanowczo przestrzegał. Te prawdy nie są pustymi opowieściami ani sprawami bez większego znaczenia, lecz dotyczą rzeczy prawdziwych i niezwykle ważnych. Ewangelia nie jest zręcznie wymyśloną baśnią. Nie jest słowami oszusta ani wymysłem grupy ludzi, którzy za pomocą sprytnych sztuczek chcą zwodzić innych.

Droga zbawienia przez Jezusa Chrystusa jest rzeczywiście zamysłem samego Boga, mądrym planem wszechmądrego Pana. To On ustanowił tę drogę, aby zbawić grzeszników przez Jezusa Chrystusa. Ewangelia objawia moc Chrystusa i Jego przyjście, a właśnie o tym nauczał apostoł.

Głoszenie Ewangelii ukazuje moc Chrystusa. Pokazuje, że może On zbawić całkowicie wszystkich, którzy przez Niego przychodzą do Boga. Jest potężnym Bogiem, dlatego może uwolnić człowieka zarówno od winy, jak i od skażenia grzechem.

Głoszenie Ewangelii objawia również przyjście Chrystusa. Został On obiecany zaraz po upadku człowieka, a gdy nadeszła pełnia czasu, narodził się z kobiety. Przyszedł już w ciele, a każdy, kto temu zaprzecza, jest antychrystem, pozostającym pod wpływem ducha antychrysta (Pierwszy List Jana 4:3). Prawdziwi apostołowie i słudzy Chrystusa, prowadzeni przez Ducha Chrystusowego, pokazują, że przyszedł On zgodnie z obietnicą, w którą wierzyli wszyscy wierzący Starego Testamentu i z tą wiarą pomarli (List do Hebrajczyków 11:39).

Chrystus przyszedł w ciele, ponieważ ci, których miał zbawić, są ludźmi z krwi i ciała. Sam przyjął tę samą naturę, aby cierpieć w ich miejsce i dokonać przebłagania, czyli zapłacić za grzech oraz przywrócić pokój z Bogiem. Ewangelia jasno wyjaśnia to pierwsze przyjście Chrystusa.

Ewangelia mówi także o Jego powtórnym przyjściu, które słudzy Boży również powinni głosić. Chrystus przyjdzie w chwale swego Ojca, w otoczeniu wszystkich świętych aniołów. Został ustanowiony Sędzią żywych i umarłych. Będzie sądził świat sprawiedliwie według wiecznej Ewangelii i zażąda od każdego zdania sprawy ze wszystkiego, co zostało uczynione w ciele, dobrego czy złego.

Choć jeden z tych nieszczęsnych ludzi, którzy podają się za następców Piotra, bluźnierczo nazwał tę Ewangelię baśnią, Piotr pokazuje, że jest ona prawdziwa i pewna. Podczas ziemskiego życia naszego błogosławionego Zbawiciela, gdy przyjął postać sługi i okazał się człowiekiem, niekiedy objawiała się Jego prawdziwa boskość. Szczególnie Piotr i dwaj synowie Zebedeusza, Jakub i Jan, byli naocznymi świadkami Jego boskiego majestatu, gdy przemienił się na ich oczach. Jego twarz jaśniała jak słońce, a szaty stały się białe jak światło, bardzo białe, niczym śnieg, tak że żaden folusznik, czyli człowiek czyszczący tkaniny, nie zdołałby wybielić ich bardziej.

Piotr, Jakub i Jan widzieli to na własne oczy, mogli więc o tym świadczyć i powinni byli to zrobić. Ich świadectwo jest z pewnością prawdziwe, ponieważ opowiadali o tym, co widzieli i słyszeli. Oprócz widzialnej chwały, którą Chrystus jaśniał na ziemi, rozległ się także głos z nieba.

Zwróć uwagę na tę pełną łaski deklarację: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie” (Ewangelia Mateusza 3:17). To najwspanialszy głos, jaki kiedykolwiek zabrzmiał z nieba na ziemi. Bóg ma upodobanie w Chrystusie, a w Nim także w nas. To obiecany Mesjasz, przez którego wszyscy wierzący zostaną przyjęci i zbawieni.

Te słowa wypowiedział Bóg Ojciec, który publicznie uznał swojego Syna, gdy Chrystus przebywał w uniżeniu, w postaci sługi. Nazwał Go swoim umiłowanym Synem nawet w tym niskim położeniu. Pokora i trudne okoliczności życia Chrystusa nie umniejszyły miłości Ojca do Niego. Co więcej, oddanie życia przez Chrystusa jest wskazane jako szczególny powód miłości Ojca (Ewangelia Jana 10:17).

Celem tego głosu było otoczenie naszego Zbawiciela szczególnym zaszczytem, gdy przebywał tu, na ziemi. Otrzymał On cześć i chwałę od Boga Ojca. To Ten, którego Bóg pragnie uczcić. Tak jak Bóg wymaga od nas, byśmy czcili i wysławiali Jego Syna, wyznając Go jako naszego Zbawiciela, tak sam oddaje cześć i chwałę naszemu Zbawicielowi, ogłaszając Go swoim Synem.

Głos rozległ się z nieba, nazwanego tu wspaniałą chwałą, co jeszcze bardziej podkreśla chwałę naszego błogosławionego Zbawiciela. Deklaracja pochodziła od Boga, źródła czci, i z nieba, miejsca chwały, gdzie Bóg jest obecny w sposób najpełniej objawiający Jego majestat.

Piotr, Jakub i Jan usłyszeli ten głos i zrozumieli jego znaczenie. Nie usłyszeli jedynie dźwięku, jak tłum (Ewangelia Jana 12:28–29). Pojęli, co oznaczał. Bóg otwiera uszy i umysły swojego ludu, aby przyjął to, co powinien wiedzieć. Inni przypominają towarzyszy Pawła, którzy słyszeli słowa, ale ich nie rozumieli (Dzieje Apostolskie 9:7), dlatego powiedziano, że nie słyszeli głosu Tego, który do niego mówił (Dzieje Apostolskie 22:9).

Błogosławieni są ci, którzy nie tylko słyszą, lecz także rozumieją, wierzą i doświadczają mocy głosu z nieba, tak jak Piotr, gdy spisał to świadectwo. Mamy wszelkie powody, by przyjąć jego świadectwo, ponieważ tak starannie opisał głos z nieba.

Głos ten usłyszeli na świętej górze, gdy byli z Jezusem. Każde miejsce, w którym Bóg w szczególny i pełen łaski sposób objawia siebie, staje się na ten czas święte. Nie jest święte samo z siebie, lecz dlatego, że jest tam Bóg. Tak święta była ziemia, na której Bóg ukazał się Mojżeszowi (Księga Wyjścia 3:5), i tak święta była góra, na której zbudowano świątynię (Księga Psalmów 87:1). Takie miejsca są święte ze względu na szczególną obecność Boga i należy je za takie uważać, gdy ludzie doświadczają tej obecności oraz Jego łaskawej pomocy albo mogą ich słusznie oczekiwać na podstawie Słowa Bożego.