2 List Piotra 1:12 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł mówi, że postępy wierzących we wzrastaniu w łasce i świętości oraz ich wytrwałość dodawały mu zapału do pełnienia posługi Chrystusa. Chciał, by jego głoszenie i nauczanie pobudzały ich do działania i pomagały im pozostać wiernymi chrześcijańskiemu powołaniu. Jeśli duszpasterze są niedbali, trudno oczekiwać, że wierni będą gorliwi. Dlatego Piotr zapewnia, że nie będzie zaniedbywał żadnego aspektu swojej posługi ani żadnej części wspólnoty, lecz będzie gorliwy w każdej sprawie, a zwłaszcza w przypominaniu.

Przypominanie należy do zadań najlepszych duszpasterzy, nawet apostołów. Są oni tymi, którzy przypominają Panu o Jego obietnicach, jak czytamy w Piśmie (Księga Izajasza 62:6). Powinni szczególnie mówić o Bożych obietnicach i przypominać ludowi Bożemu, że Bóg zobowiązał się czynić mu dobro. Są też tymi, którzy przypominają ludziom o Bożych przykazaniach, naukach i obowiązkach chrześcijańskiego życia, aby wierzący pamiętali o przykazaniach Boga i wypełniali je.

Piotr mówi tak, choć niektórzy mogliby uznać przypominanie za zbędne, skoro adresaci już znali te sprawy i byli utwierdzeni w prawdzie, której ich nauczał. Musimy jednak przypominać sobie to, co już wiemy, żeby o tym nie zapomnieć, lecz wzrastać w tej wiedzy i wprowadzać ją w życie. Potrzebujemy też mocnego oparcia w prawdzie, by nie zachwiało nami każde nowe nauczanie. Szczególnie ważne jest utwierdzenie się w prawdzie, której najbardziej potrzebujemy w naszych czasach, która wiąże się z naszym pokojem i której wielu się sprzeciwia.

Wielkie prawdy Ewangelii zawsze warto powtarzać. Jezus jest Chrystusem. Jezus Chrystus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników. Ci, którzy wierzą w Pana Jezusa Chrystusa, zostaną zbawieni. Wszyscy, którzy wierzą w Boga, powinni zaś troszczyć się o pełnienie dobrych uczynków. Apostołowie podkreślali te prawdy w swoich czasach, a także dziś pozostają one niezawodnymi słowami, godnymi pełnego przyjęcia w każdym pokoleniu Kościoła. Dlatego duszpasterze mają je nieustannie potwierdzać (List do Tytusa 3:8), a wierzący powinni być w nich dobrze pouczeni i mocno utwierdzeni.

Nawet jeśli chrześcijanie bardzo wzrastają w poznaniu, w tym życiu nadal potrzebują ustanowionych przez Boga środków służących ich dobru. Wciąż potrzebują nauczania, uwielbienia Boga i zachęty. Skoro wierzący, dopóki żyją w ciele, potrzebują pouczenia i napomnienia, słusznie jest, by duszpasterze pouczali ich i zachęcali tak długo, jak sami przebywają w tym ziemskim namiocie. Przypominanie dawnych prawd jest właściwym sposobem, by pobudzać wierzących do gorliwego i posłusznego życia Ewangelią.

Piotr wyjaśnia też, dlaczego tak bardzo mu zależy na tej sprawie. Wie nie tylko, że musi umrzeć, lecz także, że stanie się to wkrótce i że będzie musiał opuścić ten namiot. Nasze ciało jest tylko namiotem duszy, słabym i nietrwałym mieszkaniem. Można je łatwo zwinąć, jakby wyciągnięto jego kołki i zerwano sznury. Ten namiot trzeba będzie opuścić. Nie pozostajemy długo w tym ziemskim domu. Tak jak wieczorem zdejmujemy ubranie i odkładamy je na bok, tak w chwili śmierci musimy opuścić ciało, które zostaje złożone w grobie aż do poranka zmartwychwstania.

Bliskość śmierci sprawiła, że Piotr gorliwiej wykonywał swoje życiowe zadanie. Pan Jezus pokazał mu, że jego odejście jest bliskie, dlatego pracował z jeszcze większym zapałem, wiedząc, że ma niewiele czasu. Wkrótce miał odejść od tych, do których pisał, i chciał, by po jego śmierci pamiętali o jego nauczaniu. Dlatego spisał swoje napomnienia. Piotr nie pokładał wielkiej ufności w przekazie ustnym, bo nie uważał go za najlepszy sposób osiągnięcia tego celu. Chciał, by adresaci zawsze pamiętali o tych sprawach, a nie tylko zachowywali je w pamięci, lecz także o nich mówili, jak sugeruje użyte tu sformułowanie.

Ci, którzy boją się Pana, wspominają Jego imię i mówią o Jego łaskawości. W ten sposób szerzy się poznanie Pana. Taki właśnie cel przyświecał Piotrowi, a ci, którzy mają spisane Słowo Boże, otrzymali środek, który dobrze temu służy.