2 Księga Machabejska 11 – znaczenie, tematy i zastosowanie

A w bardzo krótkim czasie potem Lizjasz, opiekun króla, krewny i główny zarządca, głęboko dotknięty tym, co się stało,

zebrał około osiemdziesięciu tysięcy ludzi i razem z całą konnicą wyruszył przeciwko Żydom w przekonaniu, że miasto uczyni osiedlem Greków,

ze świątyni zaś będzie pobierał podatki jak z innych świątyń pogańskich, a każdego roku będzie sprzedawał godność arcykapłańską.

Nie zwracał on najmniejszej uwagi na Bożą potęgę, pokładał nadzieję tylko w dziesiątkach tysięcy pieszych i w tysiącach jazdy, a także w osiemdziesięciu słoniach.

Po wejściu do Judei zbliżył się do Bet-Sur, umocnionego miejsca, które leży mniej więcej o pięć schojnów od Jerozolimy. Silnie na nie uderzył.

Kiedy zaś żołnierze Machabeusza dowiedzieli się, że Lizjasz oblega twierdzę, błagali Pana wśród westchnień i łez, łącząc się z tłumami, aby na ratunek Izraelowi wysłał dobrego anioła.

Pierwszy zaś sam Machabeusz chwycił za broń i zachęcił innych, aby razem z nim narazili się na niebezpieczeństwo i pomogli braciom. Kiedy zaś oni razem podnieśli się pełni zapału,

ale jeszcze byli w Jerozolimie, ukazał się przewodzący im jeździec w białych szatach i w złotej zbroi, wywijający włócznią.

Wszyscy więc razem błogosławili miłosiernego Boga, a ich dusze były tak pełne ufności, że gotowi byli uderzać nie tylko w ludzi, ale w najdziksze zwierzęta i w żelazne mury.

Wyruszyli więc w szyku bojowym, mając sprzymierzeńca z nieba, ponieważ Pan się nad nimi zmiłował.

Jak lwy rzucili się na nieprzyjaciół i powalili z nich na ziemię jedenaście tysięcy, jeźdźców tysiąc sześćset, wszystkich zaś innych zmusili do ucieczki.

Większość z nich stanowili ranni, którzy po porzuceniu broni ratowali się ucieczką. Tylko sam Lizjasz uratował się dzięki haniebnej ucieczce.

Nie był on jednak pozbawiony rozumu, a rozważając klęskę, którą poniósł, doszedł do przekonania, że Hebrajczycy są niezwyciężeni dlatego, że potężny Bóg jest ich sprzymierzeńcem. Posłał więc

prośbę o pokój za cenę wszelkich sprawiedliwych warunków. Obiecał też, że nawet króla doprowadzi do tego, że będzie ich przyjacielem.

Machabeusz zgodził się więc na wszystko, o co Lizjasz prosił, mając na uwadze powszechne dobro. Na wszystko bowiem, co Machabeusz wręczył Lizjaszowi na piśmie w sprawie Żydów, król się zgodził.

List, który został napisany do Żydów przez Lizjasza, miał taką treść: Lizjasz ludowi żydowskiemu – pozdrowienie.

Jan i Absalom, wasi posłowie, wręczyli mi niżej przytoczone pismo i zażądali decyzji w sprawach w nim zawartych.

Oznajmiłem więc królowi to wszystko, co było trzeba, a on zgodził się na to, co było możliwe.

Jeżeli więc będziecie trwali w przychylnym nastawieniu wobec rządów, jestem gotów i na przyszłość współdziałać dla waszego dobra.

Co zaś do spraw szczegółowych, to zarówno tym, jak i posłom wysłanym przeze mnie wydałem polecenia, aby się z wami układali.

Bądźcie zdrowi! Wydany w roku sto czterdziestym ósmym, dnia dwudziestego czwartego, miesiąca Dioskora.

List zaś króla zawierał tę treść: Król Antioch bratu Lizjaszowi – pozdrowienie.

Nasz ojciec został przeniesiony do bogów, my zaś życzymy sobie, aby mieszkańcy naszego królestwa pozostawali w spokoju i oddawali się własnym sprawom.

Kiedy więc usłyszeliśmy, że Żydzi nie godzą się z rozporządzeniem ojca, nakazującym przyjąć greckie obyczaje, że mianowicie własny sposób postępowania uważają za lepszy i proszą, aby im pozwolić na własne prawa;

pragnąc, aby ten naród także był wolny od niepokojów, uważamy, że należy im zwrócić świątynię i pozwolić, aby żyli według obyczajów, jakie mają po przodkach.

Dobrze zatem zrobisz, jeżeli wyślesz do nich poselstwo i dasz im prawicę, aby poznali nasze rozstrzygnięcie i byli dobrej myśli, i chętnie oddawali się prowadzeniu własnych spraw.

List zaś króla do ludu był taki: Król Antioch starszyźnie żydowskiej i wszystkim innym Żydom – pozdrowienie.

Jeżeli wam się dobrze powodzi, jest to zgodne z naszym życzeniem. My sami zaś jesteśmy w dobrym zdrowiu.

Menelaos wyjaśnił nam, że chcecie powrócić do domów i oddać się swoim sprawom.

Wszystkim zatem, którzy do dnia trzydziestego Ksantyka powrócą, przysługuje pokój i zapewnienie,

że Żydzi mogą korzystać z własnych pokarmów i praw, jak to było również dotychczas. Niech nikt z nich, i to w żaden sposób, nie będzie niepokojony z powodu nieświadomego wykroczenia.

Posyłam również Menelaosa, aby was uspokoił.

Bądźcie zdrowi! Wydany w roku sto czterdziestym ósmym, piętnastego Ksantyka.

Nawet Rzymianie posłali do nich list tej treści: Kwintus Memmius i Tytus Manius, legaci rzymscy, ludowi żydowskiemu – pozdrowienie.

Na wszystko, co przyznał wam Lizjasz, krewny króla, i my wyrażamy swoją zgodę.

Te sprawy, co do których uważał, że należy je przedłożyć królowi, rozważcie i przyślijcie kogoś niezwłocznie, abyśmy przedstawili je w sposób zgodny z waszym życzeniem. My bowiem udajemy się do Antiochii.

Pospieszcie się więc i przyślijcie kogoś, abyśmy również i my dowiedzieli się, jakie są wasze zamiary.

Bądźcie zdrowi! Wydany w roku sto czterdziestym ósmym, dnia piętnastego Ksantyka.