2 Księga Machabejska 1 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Braciom Żydom w Egipcie przesyłają pozdrowienie bracia Żydzi z Jerozolimy, a ci, którzy mieszkają w krainie judzkiej, życzą pokoju i dobra.

Niech Bóg udziela wam dobra i niech pamięta o swoim przymierzu, zawartym z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem, swoimi wiernymi sługami;

niech da wam wszystkim serce, abyście czcili Go i wykonywali Jego wolę wielkim sercem i ochotną duszą;

niech otworzy wasze serce dla swojego Prawa i dla przykazań, i niech sprawi pokój!

Niech wysłucha waszych modlitw, niech da się wam przejednać i niech was nie opuści w złym czasie!

Oto teraz tutaj modlimy się za was.

Za panowania Demetriusza, w roku sto sześćdziesiątym dziewiątym, my, Żydzi, napisaliśmy do was: W najcięższym utrapieniu, jakie spadło na nas w latach, kiedy Jazon i jego zwolennicy zdradzili Ziemię Świętą i królestwo,

kiedy podpalono bramę i wylano niewinną krew, my modliliśmy się do Pana i zostaliśmy wysłuchani. Złożyliśmy krwawą ofiarę i ofiarę z najczystszej mąki, zapaliliśmy lampy i położyliśmy chleby.

Teraz zaś piszemy, abyście obchodzili Święto Namiotów w miesiącu Kislew. Dan w roku sto osiemdziesiątym ósmym.

Mieszkańcy Jerozolimy i mieszkańcy Judei, starszyzna i Juda Arystobulowi, nauczycielowi króla Ptolemeusza, pochodzącemu z rodu namaszczonych kapłanów, i Żydom mieszkającym w Egipcie – życzą radości i zdrowia.

Wybawieni przez Boga z wielkich niebezpieczeństw, gorąco Mu dziękujemy jako sprzymierzeni przeciwko królowi.

On sam bowiem wypędził tych, którzy byli gotowi do walki przeciwko Świętemu Miastu.

Kiedy bowiem wódz udał się do Persji, a razem z nim niezwyciężone – jak się wydawało – wojsko, zostali oni pokonani w świątyni bogini Nanai dzięki podstępowi, do którego uciekli się kapłani Nanai.

Bo gdy na miejsce przybył sam Antioch, a razem z nim jego przyjaciele, aby pod pozorem zaślubin z nią zabrać wielkie skarby jako posag

i kiedy kapłani świątyni Nanai je wyłożyli, a on wszedł z kilkoma w obręb świątyni, zamknęli przybytek, gdy tylko wszedł Antioch,

a otworzyli tajemne drzwi w suficie i zabili wodza, zrzucając na niego kamienie. Potem pocięli ich na kawałki, a głowy odcięli i wyrzucili tym, którzy byli na zewnątrz.

Za wszystko niech będzie błogosławiony nasz Bóg, który wydał na śmierć tych, którzy dopuścili się bezbożności.

Mając obchodzić Oczyszczenie świątyni dwudziestego piątego Kislew, uważaliśmy, że trzeba wam o tym donieść, abyście wy także obchodzili Święto Namiotów i ognia na pamiątkę tego, jak Nehemiasz odbudował świątynię i ołtarz, a potem złożył ofiary.

Gdy bowiem nasi ojcowie zostali uprowadzeni do ziemi perskiej, ówcześni pobożni kapłani wzięli ogień z ołtarza i potajemnie ukryli go w zagłębieniu wyschłej studni. Tam zabezpieczyli go tak, że miejsce nie było nikomu znane.

Po upływie wielu lat, gdy spodobało się Bogu, Nehemiasz, który był przysłany przez króla perskiego, posłał po ogień potomków tych kapłanów, którzy go ukryli. Jak oni nam opowiedzieli, nie znaleźli ognia, ale tylko gęstą wodę. Rozkazał więc, aby jej nabrali i przynieśli.

Gdy zaś wszystko było przygotowane do ofiar, Nehemiasz rozkazał kapłanom, aby polali tą wodą zarówno drzewo, jak i to, co było na nim położone,

a kiedy to wykonali i po upływie pewnego czasu zaświeciło słońce, które wcześniej było za chmurami, zapłonął tak wielki ogień, że wszyscy się dziwili.

Podczas spalania się ofiary modlili się kapłani, a wraz z kapłanami wszyscy. Rozpoczynał Jonatan, wszyscy zaś odpowiadali razem z Nehemiaszem.

Modlitwa zaś brzmiała tak: Panie, Panie Boże, Stwórco wszystkiego, straszliwy i mocny, sprawiedliwy i miłosierny, jedyny Królu i Dobroczyńco,

jedyny Rozdawco dóbr, jedynie sprawiedliwy, wszechmocny i wieczny, który wybawiasz Izraela ze wszystkiego zła, który uczyniłeś naszych ojców wybranymi i który ich uświęciłeś,

przyjmij ofiarę za cały Twój naród izraelski, ustrzeż swój dział i uświęć!

Sprowadź rozproszonych spośród nas! Uwolnij tych, którzy są w niewoli u pogan. Spójrz łaskawie na wyśmiewanych i wzgardzonych, aby poganie poznali, że Ty jesteś naszym Bogiem.

Ukarz tych, którzy nas uciskają i w swojej pysze nas znieważają.

Zaszczep Twój lud na Twoim świętym miejscu, jak powiedział Mojżesz.

Kapłani intonowali hymny.

Gdy spłonęło to, co złożono w ofierze, Nehemiasz kazał wylać pozostałą wodę na wielkie kamienie.

Gdy zaś to wykonano, wybuchnął płomień, który jednak został pochłonięty przez ogień z ołtarza.

Kiedy to wydarzenie stało się głośne i królowi Persów doniesiono, że w miejscu, gdzie ukryli ogień owi kapłani uprowadzeni w niewolę, ukazała się woda, którą Nehemiasz i jego ludzie poświęcili to, co było przeznaczone na ofiarę,

król zbadał sprawę, a miejsce ogrodził i uczynił świętym.

Król pobierał stąd wielkie dochody i rozdzielał je tym, dla których był łaskaw.

Ludzie Nehemiasza nazwali tę wodę "neftar", to znaczy oczyszczenie, u wielu jednak nazywa się ona "neftai".