2 Księga Królewska 9:30 – znaczenie i zastosowanie

Izebel była największą winowajczynią w domu Achaba. Wprowadziła kult Baala, zabijała proroków Pana, doprowadziła do zamordowania Nabota i popychała męża, a później także swoich synów, do zła. Tutaj nazwano ją przeklętą kobietą (Druga Księga Królewska 9:34) — przekleństwem dla kraju i kobietą, którą przeklinałby każdy, komu zależało na narodzie. Jej panowanie trwało przez trzy rządy, ale w końcu nadszedł kres jej czasu.

We wspólnocie w Tiatyrze była fałszywa prorokini, porównana do Izebel i nazwana jej imieniem (Apokalipsa Jana 2:20). Jej grzech był taki sam: prowadziła sługi Boga do bałwochwalstwa. Miała też czas, by się opamiętać, tak jak Izebel, lecz i ją spotkał straszny koniec (Apokalipsa Jana 2:22–23). Upadek Izebel można więc uznać za obraz zagłady, która czeka bałwochwalców i prześladowców, a zwłaszcza tę wielką, zepsutą potęgę, nazwaną matką nierządnic, która upoiła się krwią świętych i upiła narody winem swojego nierządu. Nastąpi to, gdy Bóg zwróci przeciwko niej ziemskich królów (Apokalipsa Jana 17:5–6).

Izebel zuchwale stawiła czoła nadchodzącemu sądowi. Dowiedziała się, że Jehu zabił jej syna za jej nierząd i czary, a jego ciało rzucił na ziemię Nabota, tak jak zapowiedział Pan. Usłyszała też, że Jehu zmierza do Jizreel, gdzie mogła spodziewać się, że sama będzie jego kolejną ofiarą. Zamiast się ukryć, stanęła przy oknie nad bramą miasta, by stawić mu czoła i rzucić mu wyzwanie.

Nie zachowała się jak ktoś, kto boi się sądu Bożego. Naraziła się na niebezpieczeństwo i nie okazała strachu. Serce zatwardziałe wobec Boga brnie naprzód aż do końca, a nawet pędzi prosto ku zagładzie — jak w obrazie Hioba, który biegnie przeciw Bogu z wyciągniętym karkiem (Księga Hioba 15:26). Nikt jednak nie zatwardził się przeciw Bogu i nie wyszedł na tym dobrze.

Nie uniżyła się też. Powinna była opłakiwać śmierć syna, lecz zamiast tego pomalowała oczy i ułożyła włosy, by wyglądać jak zwykle: dostojnie i imponująco. Miała nadzieję, że zastraszy Jehu i go powstrzyma. Pan wzywał do żałoby i wora pokutnego, ona jednak wybrała makijaż i ozdoby, sprzeciwiając się Bożemu wezwaniu (Księga Izajasza 22:12–13). Dumne serce, które nie kruszy się pod upokarzającą ręką Boga, jest pewnym znakiem nadchodzącej zagłady.

Nie zadrżała też przed Jehu, narzędziem Bożego sądu. Zamiast tego próbowała wytrącić go z równowagi, ostrzegając go, że Zimri, który zabił swojego pana, nie zaznał pokoju (Druga Księga Królewska 9:31). Zignorowała działanie Boga przeciwko swojej rodzinie i zaatakowała człowieka, który jedynie wykonywał Boży wyrok. Gdy spotykają nas trudności, często wyładowujemy gniew na tym, co stało się ich bezpośrednią przyczyną, zamiast ukorzyć się przed Bogiem i osądzić samych siebie.

Pocieszała się też myślą, że Jehu również źle skończy. Pozbawił ją wszelkiej nadziei na pokój (Druga Księga Królewska 9:22), a teraz ona chciała odebrać tę nadzieję jemu. Ludziom wykonującym dzieło Boga często mówi się, że zmierzają ku zgubie. Reformatorom i tym, którzy wiernie napominają, mogą grozić prześladowania, lecz nie powinni ulegać strachowi (List do Filipian 1:28).

Izebel próbowała też powstrzymać Jehu, wskazując zły przykład. Przypomniała, że Zimri nie zaznał pokoju, i sugerowała, że Jehu spotka to samo. Zimri zdobył tron przez morderstwo i zdradę, a po siedmiu dniach podpalił pałac i zginął w płomieniach. Gdyby Jehu postępował tak samo, jej ostrzeżenie byłoby słuszne. Sądy Boga nad niegodziwymi, którzy byli przed nami, powinny nas ostrzegać, by nie iść ich drogą.

Izebel niewłaściwie jednak posłużyła się tym przykładem. Zimri nie miał prawa do tego, co zrobił. Kierowały nim ambicja i okrucieństwo. Jehu natomiast został namaszczony przez jednego z synów prorockich i działał z Bożego polecenia. Porównując ludzi i ich czyny, trzeba odróżniać to, co szlachetne, od tego, co zepsute. Nie wolno też zakładać, że los niegodziwych ludzi czeka tych, których posłał Bóg.

Jehu wezwał wtedy ludzi, by pomogli mu wystąpić przeciwko niej. Spojrzał w górę, ku oknu, nie zrażony jej zuchwałymi, lecz pustymi groźbami, i zawołał, by opowiedzieli się po jego stronie (Druga Księga Królewska 9:32). Został powołany do Bożego dzieła: miał odnowić kraj i ukarać tych, którzy go zrujnowali. Teraz prosił o pomoc w jego wykonaniu. Podniósł sztandar, jak Mojżesz, który wezwał, by stanąć po stronie Pana (Księga Wyjścia 32:26), i jak psalmista pytający, kto wystąpi przeciw złoczyńcom (Księga Psalmów 94:16). Gdy zaczyna się reforma, przychodzi czas, by ustalić, kto naprawdę ją popiera.

Własna służba Izebel wydała ją na sprawiedliwy wyrok Jehu. Dwaj lub trzej eunuchowie wyjrzeli ku niemu z takim wyrazem twarzy, że uznał ich za swoich stronników. Polecił im, by nie zatrzymywali jej na później, ale natychmiast ją zrzucili. W ten sposób karano niektórych przestępców: strącano ich z wysokości. Tak dosięgła ją kara za ukamienowanie Nabota. Słudzy zrzucili ją na dół (Druga Księga Królewska 9:33). Jeśli Boży nakaz usprawiedliwiał Jehu, usprawiedliwiał także ich.

Być może skrycie nienawidzili niegodziwości Izebel, choć jej służyli. A może była wobec nich okrutna i wykorzystali tę okazję, by się na niej odegrać. Niewykluczone też, że widząc sukces Jehu, liczyli na jego przychylność i chcieli zachować swoje stanowiska na jego dworze. Bez względu na ich motywy Izebel poniosła śmierć w haniebny sposób. Roztrzaskała się o mur i bruk, a potem stratowały ją konie, obryzgane jej krwią i mózgiem. Jej los pokazuje kres pychy i okrucieństwa oraz przypomina, że Pan jest sprawiedliwy.

Potem psy dopełniły jej hańby, tak jak zapowiadało proroctwo. Po posiłku w pałacu Jehu przypomniał sobie, że Izebel należy się pochówek, choćby dlatego, że była kobietą, córką króla, żoną króla i matką króla. Polecił więc, by ją pochowano (Druga Księga Królewska 9:34). Gdyby nawet zapomniał o słowach proroka, że psy pożrą Izebel (Druga Księga Królewska 9:10), Bóg o nich nie zapomniał. Podczas gdy Jehu jadł i pił, psy pożerały jej martwe ciało. Psy włóczące się po mieście (Księga Psalmów 59:6) żywiły się jej zwłokami, aż pozostały tylko czaszka, stopy i dłonie. Głodne psy nie uszanowały jej królewskiego pochodzenia. Dla nich córka króla nie różniła się od nikogo innego.

Gdy dogadzamy swojemu ciału i żyjemy dla wygody, warto pamiętać, jak jest ono słabe i marne. Już niedługo stanie się pokarmem dla robaków w ziemi albo dla zwierząt nad jej powierzchnią.

Kiedy Jehu usłyszał tę wiadomość, przypomniał sobie ostrzeżenie z Pierwszej Księgi Królewskiej 21:23: psy pożrą Izebel przy murze Jizreel. Nie miało po niej pozostać nic poza pamięcią o jej hańbie. Często ukazywała się publicznie z wielką dumą i ludzie podziwiali jej dostojny wygląd, postawę i imponującą prezencję. Teraz taki podziw miał się skończyć.

Niejednokrotnie widzimy, że niegodziwi zostają pochowani (Księga Koheleta 8:10), lecz czasem, jak w przypadku Izebel, nie spotyka ich nawet pochówek (Księga Koheleta 6:3). Jej imię zachowało się w Piśmie Świętym jedynie jako piętno hańby. Nikt nie mógł wskazać jej grobu ani jej potomków. W ten sposób imię niegodziwych obraca się wniwecz, nawet gdy ich ciała dawno zniknęły z powierzchni ziemi.