2 Księga Królewska 9:11 – znaczenie i zastosowanie

Po krótkiej chwili Jehu wrócił do stołu i zachowywał się tak, jakby nic się nie wydarzyło. Początkowo zdaje się, że zamierzał zachować wszystko dla siebie, chyba że dowódcy będą nalegać, by opowiedział, co zaszło. Przyjrzyjmy się więc temu, co wydarzyło się między nim a nimi.

Dowódcy okazali wielką pogardę młodemu prorokowi (Druga Księga Królewska 9:11). Zapytali Jehu, dlaczego przyszedł do niego ten szaleniec, czego od niego chciał i po co Jehu w ogóle odszedł z nim porozmawiać. Nazwali proroka szaleńcem, ponieważ nie chciał przyłączać się do grzesznych wybryków (Pierwszy List Piotra 4:4). Prowadził życie pełne wyrzeczeń i dyscypliny, nie przywiązywał wagi do spraw tego świata, a czas poświęcał pobożności. Dlatego proroków często uważano za głupców, a ludzi żyjących duchowo za szaleńców (Księga Ozeasza 9:7).

Takie postawy są powszechne również dziś. Ludzie, którzy nie wyznają żadnej religii, często szydzą z osób wierzących i uważają je za szalone. To samo mówiono o naszym Panu: że postradał zmysły. O Janie Chrzcicielu mówiono, że ma demona, mając na myśli, że jest człowiekiem przygnębionym lub niespełna rozumu. Pawłowi powiedziano: „Nadmiar wiedzy doprowadza cię do szaleństwa”. Najwyższą mądrość często nazywa się głupotą, a tych, którzy najlepiej znają samych siebie, traktuje się tak, jakby postradali zmysły.

Być może Jehu chciał skarcić swoich towarzyszy, mówiąc w istocie: „Wiecie, że ten człowiek jest prorokiem, więc dlaczego nazywacie go szaleńcem? Wiecie, że jego przesłanie nie wynika z obłędu, lecz pochodzi od Boga”. A może miał na myśli: „Skoro jest prorokiem, możecie się domyślić, po co przyszedł: żeby wskazać mi moje błędy i pouczyć mnie, co powinienem robić. Nie muszę wam tego wyjaśniać”. Tak próbował zbyć ich pytania, ale oni nalegali, by powiedział więcej. Odpowiedzieli w istocie: „To nam nie wystarczy. Nie potrafimy się domyślić, po co przyszedł, więc powiedz nam jasno”.

Gdy nalegali, Jehu wyznał, że prorok namaścił go na króla. Prawdopodobnie pokazał im też oliwę na swojej głowie (Druga Księga Królewska 9:12). Nie wiedział, czy któryś z nich nie sprzeciwi się mu z lojalności wobec Jorama albo z zazdrości i nie spróbuje zdusić jego sprawy w zarodku. Mimo to ufał Bożemu postanowieniu i nie bał się o nim mówić. Wiedział, komu zaufał, i był przekonany, że Ten, który go wyniósł, będzie go wspierał.

Gdy tylko dowódcy usłyszeli o wyniesieniu Jehu, okazali szacunek nowemu królowi (Druga Księga Królewska 9:13). Choć niewiele myśleli o proroku, który go namaścił, i o jego urzędzie, wielką czcią otoczyli królewską godność namaszczonego. Szybko ogłosili Jehu królem i zadęli w trąbę. Na znak lojalności, oddania i przywiązania do niego oraz jego władzy, a także pragnienia, by umocnił się na nowym stanowisku, rozłożyli pod nim swoje płaszcze. Jehu mógł stanąć lub usiąść na nich na szczycie schodów, na widoku żołnierzy, którzy natychmiast zebrali się, by uczcić tę chwilę.

Bóg poruszył ich serca, by tak szybko uznali Jehu, bo kieruje sercami ludzi, tak jak sercami królów, i prowadzi je tam, dokąd zechce. Być może byli niezadowoleni z rządów Jorama, a może szczególnie lubili Jehu. Tak czy inaczej, najwyraźniej nadszedł odpowiedni czas na zmianę: wszyscy opowiedzieli się po stronie Jehu i spiskowali przeciw Joramowi (Druga Księga Królewska 9:14).

Jehu postępował też ostrożnie. Miał przewagę nad Joramem i wiedział, jak ją wykorzystać. Wojsko było po jego stronie, podczas gdy Joram opuścił je i wrócił do domu ciężko ranny. Jehu wykazał się dobrym rozeznaniem na dwa sposoby. Po pierwsze, okazał dowódcom szacunek i nie chciał niczego robić bez ich zgody. Mówił w istocie: „Jeśli tego chcecie, zrobimy to; jeśli nie, nie zrobimy”. W ten sposób okazał szacunek dla ich osądu i zaufanie do ich lojalności, a jedno i drugie pomogło mu ich pozyskać i utrzymać przy sobie. Roztropnie postępują ci, którzy chcą szybko awansować i trwale umocnić swoją pozycję, gdy zabierają ze sobą swoich przyjaciół.

Po drugie, Jehu zamierzał zaskoczyć Jorama. Dlatego działał szybko i zadbał o to, by Joram wcześniej niczego się nie dowiedział. Nikt nie miał wyruszyć do Jizreel, by donieść o tym, co się wydarzyło, tak aby zguba spadła na Jorama i jego dom niespodziewanie. Niekiedy nagły atak może okazać się równie skuteczny jak silny atak.