2 Księga Królewska 8:16 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu krótki opis życia i panowania Jorama, zwanego także Jehoramem, jednego z najgorszych królów Judy. Był synem i następcą Jehoszafata, jednego z najlepszych królów. Po pierwsze, przypomina nam to, że rodzice nie mogą przekazać swoim dzieciom łaski. Wielu pobożnych ludzi doświadczyło bólu i wstydu, widząc, jak ich własne dzieci stają się niegodziwe.

Po drugie, dzieci dobrych rodziców, które schodzą na złą drogę, często stają się gorsze od innych. Nieczysty duch może sprowadzić siedem innych duchów, gorszych od siebie (Ewangelia Łukasza 11:26). Po trzecie, naród bywa słusznie karany trudami złych rządów, jeśli nie skorzystał z błogosławieństw i korzyści płynących z dobrego panowania.

Zwróćmy uwagę na kilka spraw dotyczących Jorama.

Najpierw przedstawiona zostaje jego niegodziwość (Druga Księga Królewska 8:18). Postępował jak dom Achaba i trudno byłoby mu postępować gorzej. Jego charakter ukształtował zły przykład, za którym poszedł, bo ludzie upodabniają się do tych, z którymi przebywają, i do wzorców, które naśladują. Jednym z najgroźniejszych błędów młodych ludzi jest wybór niewłaściwych osób, które podziwiają, za którymi idą i do których się porównują. Joram obrał sobie za wzór dom Achaba, a nie dom swojego ojca, i ten wybór doprowadził go do zguby. Pełniejszy opis jego niegodziwości znajduje się w 21. rozdziale Drugiej Księgi Kronik: obejmuje morderstwa, bałwochwalstwo, prześladowania i wszelkiego rodzaju zło.

Warto też zwrócić uwagę na przyczyny jego niegodziwości. Jego ojciec był bardzo dobrym człowiekiem i niewątpliwie zadbał o to, by Joram poznał dobrą naukę o Panu. Jehoszafat postąpił jednak źle, wydając go za córkę Achaba. Związanie się z bałwochwalczą rodziną nie mogło przynieść nic dobrego, a jedynie kłopoty, zwłaszcza gdy chodziło o córkę takiej matki jak Atalia, córka Izebel. Zepsucie świata przed potopem zaczęło się od tego, że wierzący związali się z bezbożnymi. Źle dobrane małżeństwo jest już w połowie zgubione.

Mam też wątpliwości, czy Jehoszafat dobrze postąpił, ustanawiając Jorama królem jeszcze za życia. Czytamy, że Joram zaczął panować, gdy Jehoszafat wciąż był królem (Druga Księga Królewska 8:16). Mogło to podsycić jego pychę, która jest bardzo szkodliwa dla młodych ludzi. Mogło też rozbudzić jego ambicje, bo Jehoszafat miał nadzieję, że pobłażliwością skłoni syna do poprawy. Zamiast tego sprowadziło to przekleństwo na rodzinę, podobnie jak w przypadku Helego, którego synowie dopuszczali się niegodziwości, a on ich nie powstrzymał. Jehoszafat wcześniej ustanowił tego niegodziwego syna swoim namiestnikiem, gdy wyruszył z Achabem do Ramot w Gileadzie. Od tego czasu siedemnasty rok Jehoszafata (Pierwsza Księga Królewska 22:51) liczy się jako drugi rok Jorama (Druga Księga Królewska 1:17). Później, w dwudziestym drugim roku panowania Jehoszafata, uczynił Jorama współrządcą. Od tego momentu liczono osiem lat panowania Jorama, z czego trzy przypadły jeszcze przed śmiercią jego ojca. Wielu młodym mężczyznom zaszkodziło zbyt wczesne objęcie dziedzictwa. Samuelowi nic nie dało ustanowienie jego synów sędziami.

Widzimy też, jak Opatrzność karciła Jorama za jego niegodziwość. Po pierwsze, zbuntowali się Edomici. Od czasów Dawida podlegali królom Judy, czyli przez około 150 lat (Druga Księga Królewska 8:20). Joram próbował zmusić ich do powrotu pod swoje panowanie i odniósł nad nimi zwycięstwo (Druga Księga Królewska 8:21), ale nie zdołał utrzymać zdobyczy ani ponownie podporządkować sobie Edomu. Edomici znów się zbuntowali (Druga Księga Królewska 8:22), a potem stali się zaciekłymi wrogami Żydów, jak pokazują proroctwa Abdiasza i Księga Psalmów 137:7. W ten sposób spełniło się proroctwo Izaaka: starszy Ezaw miał służyć młodszemu Jakubowi, ale z czasem miał zrzucić jego jarzmo ze swego karku (Księga Rodzaju 27:40).

Po drugie, zbuntowała się Libna. Było to miasto położone w samej Judzie, w sercu jego własnego kraju, miasto kapłańskie. Mieszkańcy zrzucili jego władzę, ponieważ porzucił Boga i chciał zmusić ich do tego samego (Druga Księga Kronik 21:10–11). Aby zachować swoją religię, ustanowili się wolnym państwem. Być może podobnie postąpiły też inne miasta.

Po trzecie, jego panowanie było krótkie. Bóg zabrał go w sile wieku, gdy miał zaledwie czterdzieści lat, po zaledwie ośmiu latach rządów. Ludzie krwawi i podstępni nie dożywają połowy swoich dni.

Jednocześnie warto dostrzec łaskawą troskę Boga, który zachował Judę i ród Dawida mimo odstępstwa Jorama i nieszczęść, które na niego spadły (Druga Księga Królewska 8:19). Pan nie chciał jednak zniszczyć Judy. Mógł to łatwo uczynić, miałby do tego prawo i nic by na tym nie stracił. Mimo to nie uczynił tego ze względu na Dawida. Nie znaczy to, że Dawid zasłużył na tę przychylność, jakby Bóg był mu coś winien. Bóg dochował obietnicy danej Dawidowi, że zawsze będzie miał lampę, czyli nieprzerwany ciąg królów z pokolenia na pokolenie. Dzięki temu imię Dawida miało pozostać jasne i otoczone czcią, niczym lampa podtrzymywana stałym zapasem oliwy, aż jego ród doczeka się Mesjasza, Syna Dawida. W Chrystusie skupia się cała chwała domu Dawida, a obietnica spełnia się w Jego wiecznym królestwie (Księga Psalmów 132:17). Bóg ustanowił lampę dla swojego pomazańca.

Rozdział kończy się opisem końca bezbożnego i niegodnego panowania Jorama (Druga Księga Królewska 8:23–24). Nie podano tu szczegółów jego śmierci, ale Druga Księga Kronik 21:19–20 mówi, że umarł w wielkim bólu i nikt go nie opłakiwał.