2 Księga Królewska 7:3 – znaczenie i zastosowanie

Dowiadujemy się tutaj, jak wieczorem, tuż przed zapadnięciem nocy, zakończyło się oblężenie Samarii (Druga Księga Królewska 7:6-7). Nie stało się to dzięki ludzkiej sile, lecz za sprawą Ducha Pana Zastępów, który napełnił oblegających strachem. Nie podniesiono przeciw nim miecza i nie przelano krwi. Nie zginęli od gromu ani gradu i nie zabił ich anioł niszczyciel, jak stało się z wojskiem Sennacheryba pod Jerozolimą.

Najpierw Pan sprawił, że usłyszeli odgłos rydwanów i koni. Aramejczycy oblegający Dotan zostali zwiedzeni tym, co zobaczyli (Druga Księga Królewska 6:18), a ci zostali zwiedzeni tym, co usłyszeli. Bóg potrafi posłużyć się każdym ze zmysłów, by zrealizować swój zamysł. To On stworzył ucho, które słyszy, i oko, które widzi, a także sprawia, że człowiek jest głuchy lub niewidomy (Księga Wyjścia 4:11).

Nie wiemy, czy odgłos rzeczywiście wydawały w powietrzu anioły, czy powstał on jedynie w ich umysłach. W obu przypadkach pochodził od Boga, który wyprowadza wiatr ze swoich spichlerzy i kształtuje ducha w człowieku. Widok koni i rydwanów dodał odwagi słudze proroka (Druga Księga Królewska 6:17), natomiast ich odgłos przeraził wojsko aramejskie. Wieści ze świata niewidzialnego mogą głęboko pocieszać albo napawać wielkim lękiem, zależnie od tego, czy człowiek żyje w pokoju z Bogiem, czy występuje przeciw Niemu.

Po usłyszeniu tego hałasu Aramejczycy uznali, że król Izraela musiał wynająć pomoc od obcych władców. Mówili, że najął przeciw nim królów Hetytów i królów Egiptu. O ile wiadomo, Egipt miał tylko jednego króla, a trudno powiedzieć, ilu było królów Hetytów. Tak jak błędnie zinterpretowali odgłosy, tak sami dali się zwieść wyjaśnieniu, które wymyślili.

Gdyby sądzili, że nadciąga król Judy ze swoim wojskiem, ich przypuszczenie byłoby bardziej wiarygodne. Niedorzeczne było jednak wyobrażenie sobie, że wyruszyli przeciw nim królowie Hetytów i Egiptu. Nawet jeśli strach podsunął im tę myśl, rozum powinien był szybko ją odrzucić. Jak król Izraela, uwięziony w oblężonym mieście, miałby wysłać wiadomość do tak odległych władców? Czym mógłby zapłacić im za pomoc?

Wieść o tak wielkim wojsku dotarłaby do nich dużo wcześniej. A jednak Aramejczycy przerazili się, choć nic naprawdę im nie zagrażało. Po trzecie, wszyscy uciekli w nagłej panice, jakby od tego zależało ich życie, i zostawili obóz tak, jak stał. Nie zabrali nawet koni, które mogłyby pomóc im szybciej uciec (Druga Księga Królewska 7:7).

Nikt nie miał dość rozsądku, by wysłać zwiadowców i sprawdzić, czy wróg rzeczywiście nadciąga. Tym bardziej zabrakło im odwagi, by stanąć do walki, choć byli wyczerpani długim marszem. Bezbożni uciekają, choć nikt ich nie ściga. Kiedy Bóg tak postanowi, może odebrać odwagę najśmielszemu człowiekowi i sprawić, że zadrży nawet najmężniejsze serce. Ci, którzy nie chcą bać się Boga, mogą zacząć lękać się nawet szelestu liścia.

Dowiadujemy się też, jak czterej trędowaci odkryli, że Aramejczycy uciekli. Samaria została ocalona, ale jeszcze o tym nie wiedziała. Strażnicy na murach miasta nie zauważyli, że wróg odszedł, bo jego odwrót był tak cichy. Bóg posłużył się jednak czterema trędowatymi, by przekazać tę wiadomość. Pozostawali za bramą, wykluczeni z miasta jako rytualnie nieczyści.

Według żydowskiej tradycji byli to Gechazi i jego trzej synowie. Możliwe, że jednym z nich był Gechazi i dlatego król później zwrócił na niego uwagę (Druga Księga Królewska 8:4). Trędowaci doszli do wniosku, że nocą pójdą do obozu Aramejczyków (Druga Księga Królewska 7:3-4). Umierali z głodu, a nikt nie wychodził przez bramę, by im pomóc.

W mieście nie mieliby co jeść i umarliby na ulicach. Gdyby zostali tam, gdzie byli, powoli zagłodziliby się na śmierć w swoim schronieniu. Postanowili więc pójść do wroga i zdać się na jego łaskę. Jeśli Aramejczycy by ich zabili, przynajmniej zginęliby od miecza, a nie z głodu. Jedna śmierć jest lepsza niż tysiąc śmierci, a może Aramejczycy oszczędziliby ich i okazali im życzliwość.

Zdrowy rozsądek często prowadzi nas do wyboru, który może poprawić naszą sytuację, a przynajmniej jej nie pogorszy. Syn marnotrawny postanowił wrócić do ojca, choć miał powody obawiać się jego gniewu, zamiast umrzeć z głodu w dalekim kraju. Trędowaci powiedzieli sobie, że jeśli ich zabiją, i tak umrą. Szczęśliwi są ci, którzy potrafią powiedzieć to także w innym sensie: umrzemy i to będzie najgorsze, co może się stać. Nie umrzemy i nie zostaniemy potępieni, nie poniesiemy drugiej śmierci.

Wyruszyli więc o zmierzchu i ku wielkiemu zdziwieniu odkryli, że obóz jest całkowicie pusty. Nie było tam nikogo, kogo mogliby zobaczyć lub usłyszeć (Druga Księga Królewska 7:5). Bóg sprawił, że trędowaci dotarli na miejsce tuż po ucieczce Aramejczyków. Aramejczycy uciekli o zmierzchu (Druga Księga Królewska 7:7), a trędowaci przybyli o zmierzchu (Druga Księga Królewska 7:5). Dzięki temu nie stracono ani chwili.

Potem doszli do wniosku, że powinni zanieść wiadomość do miasta. Najpierw najedli się w pierwszym namiocie, do którego weszli (Druga Księga Królewska 7:8), a później pomyśleli, by zatrzymać łupy dla siebie. Opamiętali się jednak i uznali, że nie postępują słusznie, ukrywając tę dobrą wiadomość przed resztą ludzi, jakby chcieli zemścić się za to, że wykluczono ich ze wspólnoty. Wykluczało ich prawo, a nie mieszkańcy miasta. Postanowili więc pójść i im powiedzieć. Nawet jeśli ta wiadomość obudziłaby ich ze snu, byłaby dla nich jak powrót do życia po śmierci.

Sumienie podpowiadało im, że jeśli zatroszczą się wyłącznie o siebie, spotka ich za to nieszczęście. Samolubni ludzie o ciasnych sercach nie mogą liczyć na powodzenie. Największą radość daje dobro, którym dzielimy się z braćmi i siostrami. Trędowaci wrócili więc do bramy i opowiedzieli strażnikowi, co znaleźli (Druga Księga Królewska 7:10). Strażnik szybko przekazał wiadomość na dwór królewski (Druga Księga Królewska 7:11), a to, że jej pierwszymi zwiastunami byli trędowaci, nie umniejszyło radości, jaką przyniosła.