2 Księga Królewska 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Elizeusz zapowiada, że choć Samaria znalazła się w rozpaczliwym położeniu, w ciągu doby znów będzie tam pod dostatkiem żywności (2 Księga Królewska 7:1). Król Izraela stracił nadzieję i znużyło go czekanie. Właśnie wtedy przemówił Elizeusz. Odezwał się, gdy sytuacja była najgorsza, bo to właśnie w chwili ludzkiej bezradności Bóg najpełniej ukazuje swoją moc. Gdy ludziom nie starcza już sił, Bóg przychodzi im z pomocą (Księga Powtórzonego Prawa 32:36).

Pomoc nadeszła właśnie wtedy, gdy przestali jej oczekiwać. Jezus zapytał: „Czy jednak Syn Człowieczy, gdy przyjdzie, znajdzie wiarę na ziemi?” (Ewangelia Łukasza 18:8). Król powiedział: „Dlaczego miałbym jeszcze czekać na Pana?”, a niektórzy starsi mogli myśleć podobnie. Elizeusz odpowiada im w istocie: „Słyszeliście, co mówią ci ludzie, teraz posłuchajcie słowa Pana. Jutro zboże będzie sprzedawane po zwykłej cenie przy bramie Samarii”. Oznacza to, że oblężenie zostanie przerwane, brama miasta znów będzie otwarta, a handel będzie się toczył jak dawniej. Gdzie indziej powrót pokoju opisano słowami: „Wtedy lud Pana schodził do bram”, by tam kupować i sprzedawać (Księga Sędziów 5:11).

Nastanie wielka obfitość. Z czasem można by się jej spodziewać, lecz tak gwałtowny spadek cen zboża w ciągu jednego dnia przekraczał wszystko, co ludzie mogli sobie wyobrazić. Król Izraela dopiero co zagroził Elizeuszowi śmiercią, a jednak Bóg obiecuje ocalić zarówno Elizeusza, jak i lud. Gdzie wzmaga się grzech, tam jeszcze obficiej rozlewa się łaska.

Pewien dostojnik izraelski, który tam był, otwarcie powiedział, że nie może uwierzyć tej zapowiedzi (2 Księga Królewska 7:2). Był urzędnikiem dworskim, którego król darzył wielkim zaufaniem i szczególnymi względami. Król polegał na jego osądzie i liczył się z jego radami. Dostojnik uznał, że zapowiedź może się spełnić tylko wtedy, gdyby Bóg zesłał zboże z nieba, tak jak niegdyś zesłał mannę. Nie zadowoliłoby go nic poza powtórzeniem cudu Mojżesza, choć do tego celu wystarczyłby cud Eliasza, który sprawił, że mąki w dzbanie przybywało.

Wydano więc sprawiedliwy wyrok za jego niewiarę: miał na własne oczy ujrzeć tę wielką obfitość, ale z niej nie skorzystać. Niewiara jest poważnym grzechem. Znieważa Boga, obraża Go i pozbawia ludzi błogosławieństw, które chciał im dać. Szemrający Izraelici zobaczyli Kanaan, ale nie mogli do niego wejść, bo nie uwierzyli. Jak mówi biskup Patrick, podobnie będzie z tymi, którzy nie uwierzą w obietnicę życia wiecznego. Mogą ujrzeć je z daleka, tak jak Abraham zobaczył je z oddali, ale nigdy go nie zakosztują. Jeśli nie zaufają słowu Boga, utracą dobro, które niesie Jego obietnica.