2 Księga Królewska 5:20 – znaczenie i zastosowanie

Naaman, syryjski dowódca i dostojnik dworski, miał wielu sług, którzy okazali się rozsądni i dobrzy (Druga Księga Królewska 5:13). Elizeusz, święty prorok i mąż Boży, miał tylko jednego sługę, a ten okazał się podłym, kłamliwym i niegodziwym człowiekiem. Ludzie, którzy słyszeli o Elizeuszu z daleka, darzyli go szacunkiem i odnosili pożytek z tego, co do nich docierało. Tymczasem człowiek, który przebywał blisko niego i słuchał jego mądrości, nie czynił postępów ani dzięki jego nauczaniu, ani dzięki cudom. Moglibyśmy oczekiwać, że sługa Elizeusza będzie pobożnym człowiekiem, tak jak pobożny był nawet Obadiasz, sługa Achaba. Jednak wśród naśladowców Chrystusa znalazł się Judasz. Środki łaski nie są w stanie same zrodzić łaski. Nawet najlepsi ludzie i najlepsi duszpasterze często mają wokół siebie osoby, które przynoszą im smutek i wstyd. Ci, którzy są najbliżej kościoła, bywają czasem najdalej od Boga. Wielu przyjdzie ze wschodu i zachodu, by zasiąść z Abrahamem, podczas gdy synowie królestwa zostaną wyrzuceni.

Widzimy tu grzech Gehaziego. Był to grzech złożony. Po pierwsze, u jego podstaw leżała miłość do pieniędzy, która jest korzeniem wszelkiego zła. Jego pan wzgardził darami Naamana, lecz Gehaziego ogarnęła chciwość (Druga Księga Królewska 5:20). Jak zauważył biskup Hall, jego serce spoczywało w skrzyniach Naamana, więc musiał pobiec za nim, by je odzyskać. Wielu ludzi, pożądając dóbr tego świata, odeszło od wiary i zadało sobie wiele cierpień. Po drugie, obwiniał swojego pana za to, że odmówił przyjęcia daru od Naamana. Uważał Elizeusza za nierozsądnego, skoro ten nie wziął złota, choć mógł je otrzymać. Zazdrościł mu życzliwości i hojności wobec cudzoziemca, choć miały one służyć zbawieniu Naamana. Krótko mówiąc, uważał się za mądrzejszego od swojego pana.

Po trzecie, gdy Naaman, jak przystało na człowieka dobrze wychowanego, zsiadł z rydwanu, by wyjść mu na spotkanie (Druga Księga Królewska 5:21), Gehazi rozmyślnie go okłamał. Twierdził, że wysłał go jego pan, i w ten sposób przywłaszczył sobie szacunek, który Naaman chciał okazać Elizeuszowi. Po czwarte, skrzywdził swojego pana, fałszywie przedstawiając go Naamanowi jako człowieka, który szybko zmienił zdanie: niestałego, niezdecydowanego, składającego obietnice, a potem się z nich wycofującego, odwołującego przysięgę i niweczącego dobre uczynki zaraz po ich spełnieniu. Opowieść o dwóch synach proroków była równie niedorzeczna, co fałszywa. Jeśli chciał zdobyć dar dla dwóch młodych uczniów, z pewnością wystarczyłaby suma mniejsza niż talent srebra.

Po piąte, narażał się na to, że odwróci Naamana od świętej religii, którą ten przyjął, i osłabi jego dobre zdanie o niej. Naaman mógł powiedzieć, jak przeciwnicy Pawła twierdzili o nim (Drugi List do Koryntian 12:16–17), że choć sam Elizeusz go nie obciążył, to podstępem go oszukano i przysłano ludzi, którzy na nim zarabiali. Mamy nadzieję, że Naaman później zrozumiał, iż Elizeusz nie miał z tym nic wspólnego, a Gechazi musiał zwrócić to, co bezprawnie zabrał. W przeciwnym razie mogło to popchnąć Naamana z powrotem ku jego bożkom.

Po szóste, Gehazi pogłębił swój grzech, próbując ukryć to, co ukradł. Schował zdobycz, jak Achan ukrył skradzione rzeczy, w tajnym i bezpiecznym miejscu, aż do chwili, gdy będzie mógł z niej skorzystać (Druga Księga Królewska 5:24). Myślał wtedy, że pieniądze są już bezpiecznie jego. Chwalił się swoim sprytnym oszustwem, którym zwiódł nie tylko Naamana, lecz także Elizeusza, obdarzonego duchowym rozeznaniem, podobnie jak wcześniej Ananiasz i Safira oszukiwali apostołów. Gehazi zaprzeczał też temu, co zrobił. Wszedł i stanął przed swoim panem, gotów przyjąć polecenia. Nikt nie wydawał się bardziej uważny na swojego pana, choć nikt tak naprawdę nie wyrządził mu większej krzywdy. Musiał myśleć jak Efraim: „Stałem się bogaty, nie znajdą we mnie żadnej winy” (Księga Ozeasza 12:8). Gdy jego pan zapytał, gdzie był, odpowiedział: „Nigdzie, panie, tylko kręciłem się po domu”. Jedno kłamstwo zazwyczaj prowadzi do następnego. Grzech sprowadza człowieka coraz niżej, dlatego trzeba odważyć się mówić prawdę.

Teraz przyjrzyjmy się karze za ten grzech. Elizeusz natychmiast zażądał od Gehaziego wyjaśnień. Zwróćmy uwagę, jak został zdemaskowany. Gehazi próbował oszukać proroka, ale szybko się przekonał, że Ducha prorockiego nie można zwieść i że kłamstwo wobec Ducha Świętego jest daremne. Elizeusz wiedział, co Gehazi zrobił, choć ten temu zaprzeczył: „Czy moje serce nie było z tobą?” (Druga Księga Królewska 5:26). Czy Gehazi wciąż nie wiedział, że prorocy widzą duchowo? Czy sądził, że może coś ukryć przed widzącym, który zna tajemne rady Pana? Niemądrze jest myśleć, że można grzeszyć bezpiecznie, jeśli nikt nas nie widzi. Kiedy schodzisz na złą drogę, czy nie towarzyszy Ci własne sumienie? Czy nie towarzyszy Ci oko Boga? Kto ukrywa swój grzech, nie zazna powodzenia (Księga Przysłów 28:13), a kłamliwy język trwa tylko chwilę (Księga Przysłów 12:19). Prawda wyjdzie na jaw i często niespodziewanie wypływa na powierzchnię, przynosząc wstyd tym, którzy schronienia szukają w kłamstwie.

Elizeusz wiedział również, co Gehazi zamierzał, choć ten zachował swój plan dla siebie. Wiedział, że skoro Gehazi ma już dwa talenty, planuje kupić ziemię i bydło, odejść ze służby u Elizeusza i rozpocząć życie na własny rachunek. Wszystkie głupie nadzieje i plany ludzi przywiązanych do dóbr tego świata są jawne przed Bogiem. Elizeusz powiedział mu też, jak złe było jego postępowanie: „Czy to czas na branie pieniędzy?”. Czy była to odpowiednia chwila, żeby się wzbogacić? Czy nie mógł znaleźć lepszego sposobu na zdobycie pieniędzy niż kłamstwo o swoim panu i stawianie przeszkody na drodze nowego wierzącego? Ci, którzy za wszelką cenę i w każdej sytuacji chcą zdobywać bogactwo, bez względu na to, czy postępują słusznie, czy nie, wystawiają się na wielką pokusę. Ludzie, którzy chcą się wzbogacić uczciwie lub nieuczciwie, troszcząc się wyłącznie o pieniądze, a nie o zasady, pogrążają się w zgubie i zatraceniu (Pierwszy List do Tymoteusza 6:9). Wojna, pożar, zaraza i katastrofa statku nie są, choć wielu tak je traktuje, okazją do zarobku. Nie jest właściwy czas na pomnażanie majątku, jeśli można to zrobić tylko w sposób, który znieważa Boga, szkodzi religii albo krzywdzi naszych braci i siostry czy społeczeństwo.

Potem nadeszła kara: „Trąd Naamana przylgnie do ciebie” (Druga Księga Królewska 5:27). Jeśli Gehazi chce pieniędzy Naamana, musi wziąć wraz z nimi także jego chorobę. Dostaje jedno, ale wraz z ciężarem drugiego. Planował zapewnić majątek swoim potomkom, a tymczasem przekazał dziedzicom swojego rodu odrażającą chorobę, z pokolenia na pokolenie. Wyrok wykonano natychmiast. Ledwie został wypowiedziany, a już się spełnił. Gehazi odszedł sprzed oblicza Elizeusza jako trędowaty, biały jak śnieg. Gdziekolwiek się pojawiał, nosił na sobie piętno i wstyd. Ściągnął przekleństwo na siebie i swoją rodzinę, przekleństwo, które nie tylko od razu ujawniało jego niegodziwość, lecz także miało zachować o niej pamięć.

Skarb zdobyty kłamliwym językiem jest bezużyteczny, to zysk rozwiewany przez wiatr, który prowadzi do śmierci (Księga Przysłów 21:6). Ci, którzy bogacą się przez oszustwo i niesprawiedliwość, nie mogą oczekiwać, że przyniesie im to pociechę ani długotrwałą radość. Co Gehazi zyskał na dwóch talentach, skoro stracił zdrowie, dobre imię, pokój i służbę, a jeśli nie ocaliła go skrucha, także swoją duszę na wieki? Zobacz Księgę Hioba 20:12 i następne wersety.