2 Księga Królewska 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Cuda naszego Zbawiciela były przeznaczone przede wszystkim dla zaginionych owiec Izraela, a jednak jedna błogosławiona okruszyna spadła ze stołu dla kobiety kananejskiej. Podobnie Elizeusz dokonał cudu dla Naamana, Syryjczyka. Bóg czyni dobro wszystkim i chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni.

Najpierw widzimy, jak wielkie cierpienie towarzyszyło Naamanowi pośród wszystkich jego zaszczytów (Druga Księga Królewska 5:1). Był człowiekiem znanym i wysoko postawionym, zamożnym, wpływowym i pod wieloma względami obdarzonym błogosławieństwem. Po pierwsze, bardzo przysłużył się swojej ojczyźnie. Pan często dawał Syrii zwycięstwo za jego pośrednictwem, nawet w wojnach z Izraelem. Bezpieczeństwo i powodzenie ludzi, którzy nie znają Boga ani Mu nie służą, także należy przypisywać Jemu, bo jest Zbawicielem wszystkich ludzi, a zwłaszcza wierzących. Izrael powinien zrozumieć, że gdy Syryjczycy zwyciężali, działo się to za sprawą Pana.

Po drugie, Naaman cieszył się wielką przychylnością swojego króla. Był jego ulubieńcem i najważniejszym urzędnikiem państwowym. Był wielki, szanowany i dzielny w boju, a jednak był trędowaty i cierpiał z powodu tej okrutnej choroby, która czyniła go nieszczęśliwym. Żadna wielkość, sława, wpływy, odwaga ani zwycięstwa nie mogą uchronić człowieka przed najcięższymi doświadczeniami życia. Pod bogatymi i pięknymi szatami często kryje się słabe, chore ciało. Każdy ma jakąś wadę, coś, co go ogranicza i odbiera mu pełnię, jakiś brak pośród jego osiągnięć, jakiś smutek pośród radości. Można odnosić wielkie sukcesy, a nawet być dobrym człowiekiem, a mimo to pod pewnym względem nie być takim, jakim chciałoby się być, ani nie czuć się tak szczęśliwym, jakby się pragnęło. Naaman był tak wielki, jak tylko świat potrafił uczynić człowieka, a jednak, jak zauważa biskup Hall, najniższy niewolnik w Syrii nie zamieniłby się z nim miejscami.

Potem młoda dziewczyna, która służyła żonie Naamana, opowiedziała mu o mocy Elizeusza (Druga Księga Królewska 5:2–3). Urodziła się w Izraelu, została uprowadzona do Syrii i trafiła do domu Naamana. Tam rozsławiła Elizeusza, przynosząc chwałę Izraelowi i Bogu Izraela. Zdarza się, że bolesne rozproszenie ludu Bożego staje się sposobem, dzięki któremu Bóg szerzy wiedzę o sobie (Dzieje Apostolskie 8:4).

Ta młoda dziewczyna postąpiła tak, jak powinna postąpić prawdziwa Izraelitka. Choć była jeszcze dzieckiem, potrafiła dobrze mówić o proroku, którego Bóg dał jej narodowi. Dzieci powinny od najmłodszych lat poznawać wielkie dzieła Boga, aby gdziekolwiek się znajdą, mogły opowiadać o Nim coś dobrego (Księga Psalmów 8:2). Zachowała się też jak dobra służąca: pragnęła zdrowia i dobra swojego pana, choć była branką i zmuszono ją do służby. Ci, którzy służą z własnej woli, tym bardziej powinni troszczyć się o dobro swoich panów. Żydom przebywającym na wygnaniu w Babilonie nakazano zabiegać o pomyślność kraju, w którym żyli jako wygnańcy (Księga Jeremiasza 29:7).

Elizeusz nie uzdrowił żadnego trędowatego w Izraelu (Ewangelia Łukasza 4:27), a jednak dziewczyna doszła do wniosku, że skoro dokonał innych cudów, może uzdrowić jej pana. Z jego ogólnej dobroci wywnioskowała, że uczyni to również dla Naamana, choć był Syryjczykiem. Służący mogą być błogosławieństwem dla rodzin, którym służą, gdy mówią o chwale Boga i godności Jego proroków.

Król Syrii uwierzył tej opowieści i w imieniu Naamana wysłał wiadomość do króla Izraela. Naaman poważnie potraktował słowa dziewczyny, choć była tylko prostą służącą, i nie zlekceważył ich z powodu jej niskiej pozycji, skoro chodziło o jego zdrowie. Nie powiedział: „Ta dziewczyna mówi niedorzeczności. Jakże jakiś prorok w Izraelu miałby zrobić to, czego nie potrafili dokonać wszyscy syryjscy lekarze?”. Nie kochał ani nie szanował Żydów, ale gdyby któryś z nich mógł uleczyć jego trąd, chętnie przyjąłby pomoc. Oby ludzie chorzy duchowo równie szybko słuchali wieści o Wielkim Lekarzu.

Warto zwrócić uwagę na reakcję Naamana na tę drobną wskazówkę. Nie zamierzał sprowadzać proroka do siebie. Uznał, że powinien sam udać się do człowieka obdarzonego taką mocą pochodzącą od Boga, choć był chory, droga daleka, a kraj nieprzyjazny. Wydawało mu się, że książęta powinni uniżyć się przed prorokami, gdy ich potrzebują. Nie chciał też jechać potajemnie, mimo że wyprawa ujawniała jego wstydliwą chorobę. Wyruszył z całą powagą, w otoczeniu licznego orszaku, by oddać prorokowi większą cześć. Nie chciał przybyć z pustymi rękami, więc zabrał dla swojego uzdrowiciela złoto, srebro i szaty. Ludzie, którzy mają bogactwo, ale nie mają zdrowia, pokazują, które z tych błogosławieństw cenią bardziej. Czego ludzie nie oddaliby za ulgę, siły i zdrowie ciała?

Naaman nie chciał też jechać bez listu od króla Syrii do króla Izraela, ponieważ jego władca szczerze pragnął jego powrotu do zdrowia. Nie wiedział, gdzie w Samarii znaleźć proroka dokonującego cudów, ale zakładał, że król będzie to wiedział. Aby zapewnić Naamanowi pomoc, przybył ze wsparciem dwóch królów. Skoro król Syrii musiał prosić o pomoc, liczył na to, że król Izraela, jako potężniejszy, będzie mógł jej zażądać. Zakładał, że podarunki poddanego powinny służyć czci władcy, poprosił więc króla, by uzdrowił trędowatego (Druga Księga Królewska 5:6). Myślał, że król i prorok są sobie bliscy, choć w rzeczywistości tak nie było.

List przeraził króla Izraela (Druga Księga Królewska 5:7). Uznał, że kryją się w nim dwa poważne zagrożenia. Po pierwsze, sądził, że list obraża Boga. Rozdarł szaty, jak często czynili Żydzi, gdy słyszeli lub czytali coś, co uważali za bluźnierstwo. Cóż innego mogło to oznaczać, jak nie przypisywanie mu mocy, która należy wyłącznie do Boga? „Czy jestem Bogiem, by móc, jak zechcę, zabijać i ożywiać? Nie przypisuję sobie takiej władzy”. Podobnych słów użył Nabuchodonozor (Księga Daniela 5:19). „Czy jestem Bogiem, by jednym słowem zabijać i jednym słowem ożywiać? Nie przypisuję sobie takiej mocy”. Ten wielki człowiek, choć zły, został zmuszony do przyznania, że jest tylko człowiekiem. Dlaczego jednak nie wykorzystał tej samej myśli, by porzucić bałwochwalstwo i rozumować tak: „Czy mam czcić jako bogów tych, którzy nie potrafią ani zabijać, ani ożywiać, i nie mogą uczynić ani dobra, ani zła?”.

Po drugie, sądził, że za listem kryje się niegodziwy plan wymierzony w niego. Zwrócił się do otaczających go ludzi, mówiąc w istocie: „Widzicie, że szuka ze mną zwady. Prosi, żebym uzdrowił trędowatego, a jeśli tego nie zrobię, choć nie jestem w stanie, wykorzysta to jako pretekst do wojny”. Podejrzewał to tym bardziej, że Naaman był dowódcą wojsk królewskich. Gdyby właściwie zrozumiał list, pojąłby, że król prosił jedynie, by zajął się uzdrowieniem Naamana, i nie wpadałby w taki popłoch. Często sami unieszczęśliwiamy się, interpretując słowa i czyny innych w najgorszy możliwy sposób, nawet gdy mają dobre intencje. Dobrze jest dla nas samych, gdy nie dopatrujemy się zła.

Gdyby król pomyślał o Elizeuszu i jego mocy, z łatwością zrozumiałby list i wiedziałby, co zrobić. Zdezorientowało go jednak to, że sam odsunął się od proroka. Uprowadzona dziewczyna miała Elizeusza na myśli bardziej niż król.

Elizeusz także zaoferował pomoc. Chciał zrobić wszystko, by ulżyć swojemu władcy, choć ten go lekceważył i zapomniał o jego wcześniejszych dobrodziejstwach. Gdy Elizeusz usłyszał, że król w rozpaczy rozdarł szaty, posłał wiadomość, że jeśli Naaman przyjdzie do niego, jego podróż nie pójdzie na marne (Druga Księga Królewska 5:8). Wtedy Naaman przekona się, że w Izraelu jest prorok. Smutne byłoby, gdyby Izrael nie miał żadnego proroka. Był tam prorok, który mógł dokonać tego, na co król Izraela nie odważyłby się spróbować, a czego prorocy Syrii nie potrafiliby nawet obiecać. Elizeusz chciał, by wszyscy się o tym dowiedzieli nie dla własnej chwały, lecz dla chwały Boga. Chciał, by wszyscy wiedzieli, że w Izraelu jest prorok, choć pozostaje niezauważony i trzymany w cieniu.