2 Księga Królewska 25:8 – znaczenie i zastosowanie

Choć wojska chaldejskie zapewne były rozgniewane tym, że miasto tak uparcie stawiało opór, po jego zdobyciu nie spaliły od razu wszystkiego. Mniej więcej miesiąc później, w okresie między tym wersetem a (2 Księga Królewska 25:3), Nebuzaradan został wysłany, by dokończyć dzieła zniszczenia Jerozolimy. Po wielu wcześniejszych latach cierpliwości Bóg dał mieszkańcom jeszcze czas na nawrócenie, ale ten czas został zmarnowany. Ich serca wciąż wydają się zatwardziałe, toteż sąd dosięgnął ich w pełni.

Miasto i świątynia zostały spalone (2 Księga Królewska 25:9). Król Babilonu nie zamierzał chyba osiedlać ludzi w Jerozolimie, dlatego rozkazał obrócić ją w popiół, jak gniazdo buntowników. Nic dziwnego, że spalono pałac królewski i domy dostojników, bo ich grzechy sprawiły, że zasłużyli na taki los. Głęboko wstrząsające jest jednak to, że ogień strawił dom Pana, ten święty i piękny dom (Księga Izajasza 64:11).

Był to dom, którego budowę przygotował Dawid, a Salomon wzniósł ogromnym kosztem. Był to dom, na który Bóg nieustannie zwracał swoje oczy i serce (1 Księga Królewska 9:3). Nie został jednak oszczędzony przed sądem Bożym. Świątynia nie mogła oprzeć się ogniowi, skoro Bóg postanowił ukarać naród. Prawdopodobnie także Arka Przymierza zaginęła w tym pożarze, bo wrogowie nie odważyliby się jej zabrać, pamiętając, co spotkało Filistynów, gdy obchodzili się z nią niewłaściwie.

Jeden z późniejszych autorów twierdził, że Jeremiasz wyniósł Arkę i ukrył ją w jaskini na górze Nebo (2 Księga Machabejska 2:4–5), ale to nie może być prawdą, ponieważ Jeremiasz był wtedy więźniem. Spalając świątynię, Bóg pokazał, jak niewiele znaczą dla Niego zewnętrzne formy kultu, gdy lekceważy się jego istotę i moc. Ludzie ufali świątyni tak, jakby miała ich chronić mimo grzechów (Księga Jeremiasza 7:4), lecz Bóg pokazał, że stanie się ona fałszywym schronieniem. Świątynia stała przez około 420, a być może 430 lat. Skoro lud złamał obietnice związane z tą świątynią, muszą one wskazywać na świątynię Ewangelii, trwałe miejsce zamieszkania Boga.

Znamienne, że druga świątynia została później spalona przez Rzymian w tym samym miesiącu i tego samego dnia miesiąca, co pierwsza świątynia spalona przez Chaldejczyków. Józef Flawiusz podaje, że było to 10 sierpnia.

Mury Jerozolimy również zostały zburzone (2 Księga Królewska 25:10). Zwycięzcy chcieli jakby zemścić się za to, jak długo miasto nie dawało się zdobyć, albo upewnić się, że nikt już nie będzie mógł się w nim im oprzeć. Grzech pozbawia naród ochrony. Mury odbudowano dopiero za czasów Nehemiasza.

Pozostałych mieszkańców uprowadzono do Babilonu (2 Księga Królewska 25:11). Większość ludzi zginęła już od miecza lub głodu albo uciekła, gdy król zbiegł, a jego wojsko się od niego odłączyło (2 Księga Królewska 25:5). Została więc zaledwie garstka, która wraz z dezerterami liczyła tylko 832 osoby, jak podaje Księga Jeremiasza 52:29. Na miejscu pozostawiono jedynie ubogich mieszkańców kraju (2 Księga Królewska 25:12), aby uprawiali pola i doglądali winnic dla Chaldejczyków.

Czasem ubóstwo bywa pewnego rodzaju ochroną, bo ci, którzy niewiele mają, niewiele mogą stracić. Bogaci Judejczycy uciskali ubogich, a teraz sami zostali uprowadzeni do obcego kraju jako przybysze, a nawet więźniowie. Ubodzy, którymi tamci gardzili, zaznali pokoju i wolności we własnym kraju. W ten sposób Boża Opatrzność często poniża dumnych, a wywyższa ludzi niskiego stanu.

Zabrano także miedziane naczynia i inne wyposażenie świątyni, ponieważ większość srebra i złota została już wcześniej wywieziona. Rozbito i zabrano do Babilonu dwa słynne spiżowe filary, Jakin i Boaz, które symbolizowały siłę i trwałość domu Bożego (2 Księga Królewska 25:13). Skoro przez grzech utracono to, co te filary symbolizowały, dlaczego same symbole miałyby pozostać? Achaz już wcześniej okazał lekceważenie dla rzeczy świętych, odcinając obramowania podstaw i stawiając morze z brązu na kamiennym bruku (2 Księga Królewska 16:17). Słuszne więc było, że teraz nieprzyjacielowi wydano sam brąz, a także morze z brązu.

Słuszne jest, że Bóg odbiera swoje ustanowienia tym, którzy je bezczeszczą i niewłaściwie wykorzystują, osłabiają lub umniejszają ich znaczenie. Pozostało jeszcze trochę złota i srebra (2 Księga Królewska 25:15), więc i je zabrano. Większość łupów stanowił jednak brąz, a było go tak dużo, że nie sposób było go zważyć (2 Księga Królewska 25:16). Gdy wyniesiono naczynia używane w świątynnym kulcie (2 Księga Królewska 25:14), ustała służba świątynna. Bóg słusznie odmówił ludziom dobrodziejstw płynących z Jego kultu, skoro tak długo go lekceważyli i woleli fałszywy kult. Ci, którzy chcieli mieć wiele ołtarzy, nie mieli mieć teraz żadnego.

Następnie z zimną krwią zabito kilku przywódców: najwyższego kapłana Serajasza, ojca Ezdrasza (Księga Ezdrasza 7:1), drugiego kapłana, który zastępował go w razie potrzeby, oraz trzech odźwiernych świątyni (2 Księga Królewska 25:18). Zginęli też dowódca wojska, pięciu doradców królewskich, których później wymieniono jako siedmiu (Księga Jeremiasza 52:25), pisarz wojskowy, czyli zarządca żołdu, oraz sześćdziesięciu ziemian, którzy ukrywali się w mieście. Ludzie ci zajmowali wysokie stanowiska, dlatego przyprowadzono ich przed króla Babilonu (2 Księga Królewska 25:19–20), a on rozkazał wszystkich stracić (2 Księga Królewska 25:21), choć z ludzkiego punktu widzenia mogli sądzić, że gorycz śmierci już minęła.

Król Babilonu uznał ich za głównych przeciwników. Boża sprawiedliwość widziała w nich jednak zapewne przywódców bałwochwalstwa i niegodziwości, które sprowadziły te sądy. W ten sposób dopełniła się katastrofa: Juda została uprowadzona ze swojej ziemi, około 860 lat po tym, jak Jozue po raz pierwszy wprowadził lud w jej posiadanie. Wypełniły się słowa Pisma: Pan miał zaprowadzić ich i króla, którego sobie wybiorą, do narodu, którego nie znali (Księga Powtórzonego Prawa 28:36). Grzech przez czterdzieści lat nie pozwalał ich ojcom wejść do Kanaanu, a teraz wypędził ich z niego całkowicie. Pan objawia się przez sądy, które wykonuje, i potwierdza prawdziwość wypowiedzianego słowa: „Tylko was znałem spośród wszystkich plemion ziemi, dlatego ukarzę was za wszystkie wasze winy” (Księga Amosa 3:2).