2 Księga Królewska 25:1 – znaczenie i zastosowanie

Zostawiliśmy króla Sedecjasza, który zbuntował się przeciwko królowi Babilonu (Druga Księga Królewska 24:20). Próbował zrzucić babilońskie panowanie, choć nie miał sił, by to osiągnąć. Nie wybrał też właściwej drogi: najpierw powinien był zjednać sobie Boga. Teraz widzimy straszne skutki jego decyzji.

Wojsko króla Babilonu obległo Jerozolimę (Druga Księga Królewska 25:1). Co mogło je powstrzymać, skoro kontrolowało już okoliczne ziemie? Najeźdźcy usypali wokół miasta szańce i stosowali znane wówczas metody wojenne, by burzyć mury, siać śmierć i odcinać mieszkańców od żywności oraz innych niezbędnych rzeczy. Niegdyś Jerozolimę osłaniała Boża przychylność niczym tarcza, lecz teraz tej ochrony zabrakło, a wrogowie otoczyli miasto ze wszystkich stron.

Ci, którzy grzeszą i odwracają się od Boga, przekonają się, że otacza ich niezliczona liczba nieszczęść. Oblężenie trwało dwa lata. Początkowo wojsko się wycofało, bo obawiało się króla Egiptu (Księga Jeremiasza 37:11). Gdy jednak okazało się, że nie jest tak potężny, jak sądzono, najeźdźcy natychmiast wrócili. Byli zdecydowani nie odejść, dopóki miasto nie znajdzie się w ich rękach.

Podczas oblężenia głód stawał się coraz dotkliwszy (Druga Księga Królewska 25:3). Przez długi czas mieszkańcy musieli bardzo oszczędnie wydzielać sobie chleb (Księga Ezechiela 4:16). Był to sprawiedliwy wyrok za ich chciwość, nadmiar i beztroskie dogadzanie sobie. W końcu zabrakło chleba zarówno dla zwykłych mieszkańców, jak i dla żołnierzy. Osłabli i nie byli zdolni do walki. Potem zaczęli nawet zjadać własne dzieci, bo nie mieli już nic innego do jedzenia. Jeden prorok zapowiedział to wcześniej (Księga Ezechiela 5:10), a inny opłakiwał ten los (Lamentacje 4:3). Jeremiasz usilnie namawiał króla do poddania się (Księga Jeremiasza 38:17), lecz jego serce pozostało zatwardziałe, co doprowadziło go do zguby.

W końcu miasto zostało zdobyte szturmem, a w murze wyłamano wyłom (Druga Księga Królewska 25:4). Napastnicy zrobili w murze przejście i wdarli się do środka. Obrońcy nie mogli już utrzymać miasta, więc próbowali uciec i ratować się, jak tylko potrafili. Zapewne wielu z nich zginęło, bo zwycięskie wojsko było rozgniewane ich zawziętym oporem.

Król, jego rodzina i wszyscy dostojnicy uciekli nocą, korzystając z ukrytych przejść, których oblegający mogli nie znać albo których nie pilnowali dostatecznie uważnie (Druga Księga Królewska 25:4). Ci, którzy sądzą, że zdołają umknąć przed Bożymi wyrokami, łudzą się tak samo jak ci, którzy próbują stawić im czoła. Kto ucieka przed Bożym sądem, poniesie klęskę tak samo jak ten, kto z nim walczy. Gdy Bóg wydaje wyrok, zwycięża.

Wiadomość o ucieczce króla i o obranej przez niego drodze dotarła do Chaldejczyków, czyli Babilończyków, którzy szybko go dopadli (Druga Księga Królewska 25:5). Jego strażnicy rozproszyli się i każdy próbował ratować się na własną rękę. Gdyby król szukał ochrony u Boga, nie zostałby teraz bezbronny. Wpadł w ręce wrogów, a Pismo mówi, co mu zrobili.

Najpierw zaprowadzono go przed króla Babilonu i osądzono przez radę wojenną za bunt przeciwko władcy, który uczynił go królem i któremu Sedecjasz przysiągł wierność. Za ten grzech miał odpowiedzieć zarówno przed Bogiem, jak i przed ludźmi (Księga Ezechiela 17:16). Król Babilonu przebywał wówczas w Ribla, mieście leżącym między Judą a Babilonią, skąd mógł kierować zarówno swoim dworem w ojczyźnie, jak i wojskiem w polu.

Po drugie, na jego oczach zabito jego synów. Choć byli jeszcze dziećmi, miało to napełnić króla żalem i przerażeniem na resztę życia. Zabijając jego synów, Babilończycy pokazali, jak bardzo byli rozgniewani jego niewiernością. Jakby mówili: nie można zaufać ani jemu, ani jego rodzinie, dlatego nie zasługują na to, by żyć.

Po trzecie, wyłupiono mu oczy. Pozbawiło go to jednej z podstawowych życiowych pociech, światła słonecznego, a także możliwości pełnienia jakiejkolwiek użytecznej funkcji. Bał się szyderstw, dlatego nie chciał się poddać (Księga Jeremiasza 38:19), lecz spotkało go właśnie to, czego się obawiał, i to w pełni. Zapewne jeszcze bardziej potęgowało to jego udrękę, bo człowiek pozbawiony wzroku może sobie wyobrażać, że inni o nim mówią albo się z niego śmieją. W ten sposób wypełniły się dwie przepowiednie, które wydawały się sprzeczne. Jeremiasz zapowiedział, że Sedecjasz zostanie zabrany do Babilonu (Księga Jeremiasza 32:5; Księga Jeremiasza 34:3), a Ezechiel — że nie ujrzy Babilonu (Księga Ezechiela 12:13). Zabrano go tam, lecz po wyłupieniu oczu nie mógł go zobaczyć. Tak skończył swoje dni, choć jego życie jeszcze się nie skończyło.

Po czwarte, skuto go brązowymi kajdanami i zabrano do Babilonu. Ponieważ był niewidomy, nie trzeba było go krępować, by uniemożliwić mu ucieczkę. Mimo to go skuto, aby jeszcze bardziej go upokorzyć. Zwykłych więźniów zakuwano w żelazo (Księga Psalmów 105:18; Księga Psalmów 107:10), lecz jako księcia skuto go brązowymi kajdanami. Metal mógł być szlachetniejszy i lżejszy, ale niewiele mu to dawało, gdy wciąż pozostawał w kajdanach. Nie powinno nas dziwić, że ci, których wcześniej spętały więzy grzechu, mogą później znaleźć się w więzach cierpienia (Księga Hioba 36:8).