2 Księga Królewska 24:8 – znaczenie i zastosowanie

To, co miało być historią panowania króla Jehojachina, okazuje się, niestety, historią jego uprowadzenia do niewoli, jak nazywa to Ezechiel (Księga Ezechiela 1:2). Wstąpił na tron nie po to, by cieszyć się jego zaszczytami, lecz by utracić je w hańbie. Zaledwie się na nim pojawił, a już musiał go opuścić.

Panował krótko i jego rządy niewiele znaczyły. Zasiadał na tronie tylko przez trzy miesiące, po czym został zdetronizowany i uprowadzony do Babilonu. Prawdopodobnie to samo spotkałoby jego ojca, gdyby żył nieco dłużej. Jakże nieszczęśliwym był młodym królem, rzuconym w sam środek rozpadu dynastii i upadku tronu. Jakże samolubnego miał ojca, który pozostawił mu w spadku jedynie własne nieszczęście. Jehojachin panował jednak wystarczająco długo, by pokazać, że rzeczywiście cierpiał z powodu grzechów ojca, bo poszedł w ich ślady (Druga Księga Królewska 24:9). Czynił to, co złe w oczach Pana, tak jak oni. Nie zrobił nic, by przerwać ciąg przekleństwa ani zdjąć ciężaru ciążącego na jego koronie. Dlatego trzeba było uwzględnić zarówno jego grzech, jak i grzech ojca.

Udręki, które spadły na niego, jego rodzinę i jego lud zaraz na początku panowania, były bardzo dotkliwe. Król Babilonu obległ Jerozolimę (Druga Księga Królewska 24:10–11). Wcześniej wysłał już swoje wojsko, by spustoszyło kraj (Druga Księga Królewska 24:2). Teraz przybył osobiście i otoczył miasto. W ten sposób wypełniło się słowo Boga (Księga Powtórzonego Prawa 28:49 i następne): Pan miał sprowadzić z daleka naród o groźnym wyglądzie, który najpierw pożre plony ziemi, a potem oblegnie mieszkańców we wszystkich ich miastach.

Jehojachin od razu się poddał. Gdy tylko usłyszał, że król Babilonu osobiście ruszył na miasto, a jego imię budzi strach, zawarł z nim układ i wyszedł do niego (Druga Księga Królewska 24:12). Gdyby zawarł pokój z Bogiem i postąpił tak jak Ezechiasz w podobnym niebezpieczeństwie, nie musiałby obawiać się króla Babilonu. Mógłby stawić opór z odwagą i zachować honor, a nawet odnieść zwycięstwo, bo jeden człowiek miał przepędzić tysiąc. Ponieważ jednak brakowało mu wiary i pobożności prawdziwego Izraelity, zabrakło mu też odwagi, jakiej potrzeba człowiekowi, żołnierzowi i królowi. On sam, jego rodzina królewska, matka i żony, a także słudzy i urzędnicy oddali się jako jeńcy wojenni. Taki był skutek ich niewoli grzechu.

Nabuchodonozor splądrował skarbce świątyni i pałacu, zabierając z obu srebro i złoto (Druga Księga Królewska 24:13). Wypełniło się w ten sposób słowo Izajasza (Druga Księga Królewska 20:17): wszystko, co znajdowało się w pałacu królewskim, miało zostać wywiezione do Babilonu. Zabrał nawet naczynia świątynne, które Salomon wykonał i przechowywał na przyszłość, by można było z nich korzystać, gdy zużyją się starsze. Najpierw zaczął je niszczyć, ale później zachował je na własny użytek. Widzimy to, gdy Baltazar pije z nich wino (Księga Daniela 5:2–3).

Nabuchodonozor uprowadził na wygnanie także znaczną część mieszkańców Jerozolimy. Chciał osłabić miasto, by łatwiej je kontrolować i nie dopuścić do buntu, a zarazem wzbogacić się dzięki majątkowi i pracy pojmanych ludzi. Niektórych uprowadzono już osiem lat wcześniej, w pierwszym roku panowania Nabuchodonozora i trzecim roku panowania Jojakima. Byli wśród nich Daniel i jego towarzysze (Księga Daniela 1:1, 1:6). Okazali się tak użyteczni, że przebiegły król zapragnął sprowadzić więcej takich ludzi. Tym razem uprowadził samego młodego króla wraz z jego rodziną (Druga Księga Królewska 24:15). Wiemy, że Jehojachin pozostał później więźniem przez trzydzieści siedem lat (Druga Księga Królewska 25:27–29). Zabrał również wszystkich najważniejszych ludzi, książąt i urzędników. Ich zgromadzone bogactwo obróciło się przeciwko nim (Księga Koheleta 5:13), bo czyniło z nich kuszący cel dla wroga. Uprowadził wszystkich żołnierzy, dzielnych wojowników (Druga Księga Królewska 24:14), mocarzy kraju (Druga Księga Królewska 24:15), ludzi silnych i zdolnych do walki (Druga Księga Królewska 24:16). Nie mogli się obronić, a zdobywca nie chciał zostawić ich w kraju, by bronili ojczyzny. Zabrał ich, by mu służyli. Uprowadził też wszystkich rzemieślników i kowali wytwarzających broń. W ten sposób rozbroił miasto, podobnie jak wcześniej uczynili to Filistyni (Pierwsza Księga Samuela 13:19).

W czasie tego wygnania uprowadzono proroka Ezechiela (Księga Ezechiela 1:1–2), a także Mardocheusza (Księga Estery 2:6). Jehojachin był nazywany również Jekoniaszem (Pierwsza Księga Kronik 3:16), a w proroctwie o jego uprowadzeniu użyto wobec niego pogardliwego imienia Koniasz (Księga Jeremiasza 22:24).

Król Babilonu wyznaczył następcę Jehojachina. Bóg już wcześniej ogłosił, że Jehojachin będzie bezdzietny (Księga Jeremiasza 22:30), dlatego władzę powierzono jego stryjowi. Król Babilonu ustanowił królem Mattaniasza, syna Jozjasza, a następnie zmienił mu imię na Sedecjasz, by pokazać, że jest on jego nominatem (Druga Księga Królewska 24:17). Bóg niegdyś zarzucił swojemu ludowi, że ustanawia królów bez Jego udziału (Księga Ozeasza 8:4). Teraz, jako kara za to, król Babilonu sam miał decydować o tym, kto będzie ich królem. Ci, którzy wykorzystują wolność przeciwko Bożemu autorytetowi, słusznie ją tracą. Sedecjasz był ostatnim królem Judy. Imię nadane mu przez króla Babilonu oznacza „sprawiedliwość Pana” i zapowiadało, że Boża sprawiedliwość objawi się w jego upadku.

Zobaczmy, jak bezbożny był Sedecjasz. Sądy Boga nad trzema jego bezpośrednimi poprzednikami powinny były przestrzec go przed naśladowaniem ich przykładu, a jednak czynił to, co złe, tak jak pozostali (Druga Księga Królewska 24:19). Zobaczmy też, jak nierozsądnie postępował. Podobnie jak jego poprzednik, utracił nie tylko odwagę, lecz także rozsądek, a wraz z nimi wierność Bogu, gdy zbuntował się przeciwko królowi Babilonu (Druga Księga Królewska 24:20), któremu płacił daninę. Wystąpił przeciwko potędze, z którą nie miał żadnych szans, choć ta potęga chroniłaby go, gdyby pozostał jej wierny. Trudno o bardziej nierozważny krok. Przyspieszył on upadek jego królestwa. Wszystko to stało się z powodu gniewu Pana, który chciał odrzucić ich sprzed swego oblicza. Gdy ludziom powierzono odpowiedzialność za sprawy narodu brakuje roztropności i działają wbrew jego prawdziwemu dobru, powinniśmy dostrzec w tym niezadowolenie Boga. Z powodu grzechów ludu Bóg odbiera zaufanym ludziom zdolność mówienia prawdy, a starszym mądrość, i zasłania przed ich oczami to, co służy pokojowi publicznemu. Kogo Bóg postanawia zgubić, tego pozbawia rozsądku.