2 Księga Królewska 24:1 – znaczenie i zastosowanie

Po raz pierwszy spotykamy tu Nebukadnesara, króla Babilonu, którego imię często pojawia się w historii i proroctwach Starego Testamentu (Druga Księga Królewska 24:1). Był potężnym władcą i postrachem możnych na ziemi żyjących. Gdyby jednak Bóg nie posłużył się nim do zniszczenia Jerozolimy i uprowadzenia Żydów do niewoli, jego imię nie zostałoby zapisane w Piśmie Świętym.

Nebukadnesar nałożył na Jehojakima daninę i przez trzy lata trzymał go pod swoją władzą (Druga Księga Królewska 24:1). Objął rządy w czwartym roku panowania Jehojakima, a w ósmym wziął go do niewoli. Potem go uwolnił, gdy Jehojakim przyrzekł mu wierność. Jehojakim dotrzymywał tego przyrzeczenia przez około trzy lata, po czym Jehojakim się zbuntował, najpewniej licząc na pomoc króla Egiptu. Gdyby służył Bogu tak, jak powinien, nie stałby się sługą króla Babilonu. Bóg pokazywał mu różnicę między służeniem Jemu a służeniem królom innych krajów (Druga Księga Kronik 12:8). Gdyby Jehojakim pogodził się z tą zależnością i dotrzymał słowa, jego położenie nie stałoby się jeszcze gorsze. Bunt przeciwko królowi Babilonu ściągnął na niego kolejne nieszczęścia.

Kiedy Jehojakim się zbuntował, Nebukadnesar wysłał przeciwko niemu wojska, by spustoszyły kraj. Były to oddziały Chaldejczyków, Aramejczyków, Moabitów i Ammonitów, którzy służyli teraz królowi Babilonu (Druga Księga Królewska 24:2). Dali też upust dawnej nienawiści do Izraela, ludu Bożego. Pismo nie przypisuje jednak tutaj władzy Nebukadnesarowi, lecz wskazuje na wyższe panowanie Boga: to Pan posłał te oddziały przeciwko Jehojakimowi. Czytamy też, że wydarzenia te nastąpiły w Judzie z rozkazu Pana (Druga Księga Królewska 24:3). Wielu ludzi służy Bożym zamysłom, nawet o tym nie wiedząc.

Bóg dopuścił, by Juda tak ucierpiała, z dwóch powodów. Po pierwsze, karał ją za grzechy Manassesa, sprawiając, że ich skutki dosięgły naród aż do trzeciego i czwartego pokolenia. Długo czekał, mając nadzieję, że ludzie się nawrócą. Pozostali jednak uparci mimo reform podejmowanych przez Jozjasza i przy pierwszej okazji byli gotowi wrócić do bałwochwalstwa. Teraz nadszedł czas zapłaty za dawne przewinienia. Bóg wydobył na jaw to, co zgromadził i zapieczętował w swoich skarbcach (Księga Powtórzonego Prawa 32:34; Księga Hioba 14:17). W ten sposób Juda została usunięta sprzed Jego oblicza, a świat mógł się przekonać, że upływ czasu nie wymazuje winy, a odłożenie kary nie jest tym samym co przebaczenie. Pamiętano o wszystkim, co uczynił Manasses, zwłaszcza o przelanej przez niego niewinnej krwi. Zapewne wiele ofiar stanowili świadkowie Boga i Jego czciciele. Pan nie mógł tego zlekceważyć.

Nie oznacza to, że żadnego grzechu nie można przebaczyć poza bluźnierstwem przeciwko Duchowi Świętemu. Chodzi tu o ustanie kary doczesnej, czyli kary ponoszonej w tym życiu. Manasses się nawrócił i mamy powody, by sądzić, że przebaczono mu prześladowania i morderstwa, dzięki czemu został ocalony od ostatecznego gniewu. Mimo to grzechy te nadal obciążały naród. Grzechy narodów mogą sprowadzić na nie sąd. Niektórzy uczestnicy tamtych zbrodni mogli jeszcze żyć, a ówczesny król również był winny przelania niewinnej krwi, jak wynika z Księgi Jeremiasza 22:17. Morderstwo jest grzechem, który głęboko oburza Boga, i długo woła o pomstę. Narody powinny opłakiwać grzechy swoich ojców, bo inaczej mogą ponieść ich konsekwencje.

Bóg dopuścił do tego również po to, by wypełniły się Jego proroctwa. Stało się tak, jak zapowiedział Pan przez swoich proroków. Juda miała zostać usunięta sprzed Jego oblicza, zanim miałoby zawieść choć jedno Jego słowo. Niebo i ziemia przeminęłyby, zanim Jego słowo miałoby upaść na ziemię. Groźby spełniają się równie pewnie jak obietnice, chyba że grzesznik odwróci je przez nawrócenie.

Król Babilonu podporządkował sobie także króla Egiptu i odebrał mu znaczną część jego ziemi (Druga Księga Królewska 24:7). Niedługo wcześniej król Egiptu uciskał Izraela (Druga Księga Królewska 23:33). Teraz sam został upokorzony i nie mógł ani odzyskać utraconych ziem, ani pomóc swoim sprzymierzeńcom. Nie śmiał już opuszczać własnego kraju. Później próbował pomóc Sedecjaszowi, ale musiał się wycofać (Księga Jeremiasza 37:7).

Jehojakim widział, jak spustoszono jego kraj, a on sam był bliski wpadnięcia w ręce wroga. Wydaje się, że zmarł ze złamanym sercem, w sile wieku (Druga Księga Królewska 24:6). Jehojakim spoczął ze swoimi przodkami, lecz Pismo nie mówi, że pochowano go w ich grobowcach. Niewątpliwie spełniło się proroctwo Jeremiasza: nie opłakiwano go jak jego ojca, lecz pochowano jak osła (Księga Jeremiasza 22:18–19), a jego martwe ciało wyrzucono (Księga Jeremiasza 36:30).