2 Księga Królewska 21:19 – znaczenie i zastosowanie

To krótki opis Amona, syna Manassesa, i jego krótkiego, haniebnego panowania. Nie wiadomo, czy Manasses, zaślepiony i nierozsądnie gorliwy w oddawaniu czci bożkom, złożył w ofierze pozostałych synów, czy też lud odrzucił ich, ponieważ zostali przeznaczeni do służby bożkom. Amon objął tron jako syn, który urodził się dopiero wtedy, gdy Manasses miał czterdzieści pięć lat.

Najpierw dowiadujemy się, że panowanie Amona było bardzo niegodziwe. Odwrócił się od Boga swoich ojców (Druga Księga Królewska 21:22), odrzucił przekazane im przykazania, złamał zawarte z nimi przymierze i nie postępował drogą Pana. Zamiast tego poszedł tą samą drogą bałwochwalstwa, którą wcześniej kroczył jego ojciec (Druga Księga Królewska 21:20–21). Naśladował fałszywy kult ojca i przywrócił to, co ten później zniszczył. To poważne ostrzeżenie. Ludzie dający zły przykład mogą sami się nawrócić, ale nie mogą mieć pewności, że nawrócą się także ci, których poprowadzili ku grzechowi. Często okazuje się inaczej.

Następnie dowiadujemy się, że koniec Amona był tragiczny. Ponieważ zbuntował się przeciw Bogu, jego własni słudzy uknuli spisek przeciwko niemu i zabili go, zapewne kierując się osobistą urazą, po zaledwie dwóch latach jego panowania (Druga Księga Królewska 21:23). Ci, którzy powinni byli go chronić, stali się jego mordercami, a dom, który miał być dla niego bezpiecznym miejscem, stał się miejscem jego śmierci. Napełnił dom Boży bożkami, a teraz Bóg dopuścił, by jego własny dom splamiła jego krew. Choć zabójcy postąpili niesprawiedliwie, Bóg pozostał sprawiedliwy, dopuszczając do tego.

Potem lud kraju, działając przez swoich przedstawicieli, zrobił dwie rzeczy. Najpierw ukarał zdrajców, którzy zabili króla, i skazał ich na śmierć. Amon był złym królem, ale nadal pozostawał ich królem, a wierność wymagała, by pomścili jego śmierć. W ten sposób odcięli się od jakiegokolwiek udziału w tej zbrodni i przestrzegli przed podobnymi występkami. Po drugie, dla własnego dobra ustanowili królem na jego miejsce Jozjasza, syna Amona. Spiskowcy prawdopodobnie chcieli nie dopuścić Jozjasza do tronu, ale lud poparł go i ustanowił królem. Być może już w młodym wieku dostrzegano w nim oznaki dobrego serca. W ten sposób dokonała się błogosławiona zmiana: jeden z najgorszych królów Judy został zastąpiony przez jednego z najlepszych.

Bóg dawał im niejako jeszcze jedną szansę na reformę. Jeśli reforma się powiedzie, dobrze. Jeśli nie, wtedy ich zgładzi. Amona pochowano w tym samym ogrodzie co jego ojca (Druga Księga Królewska 21:26). Skoro jego ojciec zgodził się na takie upokarzające miejsce pochówku, lud pochował tam również Amona.