2 Księga Królewska 21:10 – znaczenie i zastosowanie

Czytamy tu o zagładzie Judy i Jerozolimy, która miała być straszna. Proroków posyłano najpierw po to, by uczyli ludzi poznawać Boga, przypominali im o ich obowiązkach i wskazywali, jak je wypełniać. Gdy to nie pomagało, mieli upominać grzeszących i jasno nazywać ich grzechy, aby ludzie mogli się opamiętać, zmienić postępowanie i wrócić do swoich obowiązków. Jeśli nadal nie chcieli słuchać, prorocy zapowiadali Boże sądy. Samo ostrzeżenie miało niektórych pobudzić do opamiętania, a późniejszy sąd miał potwierdzić, że prorocy rzeczywiście zostali posłani przez Boga.

Prorocy byli także sędziami dla tych, którzy nie chcieli słuchać ich nauczania. W tym fragmencie szczegółowo opisano winę. Manasses, król Judy, sam grzeszył, choć wiedział, co jest słuszne, i przewyższył nieprawością Amorytów, pogański lud, którego postępowanie naśladował, grzesząc jeszcze ciężej. Ponadto prowadził lud Boży do grzechu i zmuszał go do grzeszenia. Napełnił też Jerozolimę niewinną krwią (w Drugiej Księdze Królewskiej 21:16), szerząc w mieście morderstwa i dopełniając miary jego winy (w Ewangelii Mateusza 23:32). Wszystko to czynił wbrew władzy i czci Króla królów, wbrew pokojowi Jego królestwa oraz wbrew prawu zakazującemu takich zbrodni.

Potem przychodzi Boży sąd: skoro postępowali niegodziwie, Bóg sprowadzi na nich nieszczęście (w Drugiej Księdze Królewskiej 21:12). Jest ono bliskie i będzie straszne. Już sama wieść o nim sprawi, że ludziom zadzwoni w uszach, czyli wstrząśnie nimi i napełni ich serca trwogą (w Drugiej Księdze Królewskiej 21:12). Sąd stanie się powszechnie znany i będzie szeroko komentowany. Jerozolimę spotka los podobny do Samarii i domu Achaba, ponieważ naśladowała ich grzechy (w Drugiej Księdze Królewskiej 21:13). Bóg zmierzy sprawiedliwość Jerozolimy tą samą miarą co Samarię, a do wymierzenia sądu użyje pionu domu Achaba. Kto naśladuje innych w grzechu, musi liczyć się z tym, że podzieli ich los (w Księdze Izajasza 28:17).

Zniszczenie będzie całkowite. Bóg mówi, że wytrze Jerozolimę tak, jak wyciera się talerz. Oznacza to, że wszystko zostanie wywrócone do góry nogami, a cały porządek miasta ulegnie zniszczeniu. Miasto opustoszeje, tak jak opróżnia się talerz, gdy się go wyciera. Mieszkańcy zostaną uprowadzeni do niewoli, a ziemia podczas ich nieobecności będzie odpoczywać w latach szabatowych. Jednak wytarcie nie oznacza zniszczenia samego talerza. Jerozolima nie zostanie rozbita ani wyrzucona, lecz oczyszczona: najpierw przez usunięcie grzeszników, a potem przez rozprawienie się z grzechem.

Bóg mówi też, że opuści resztę swojego dziedzictwa (w Drugiej Księdze Królewskiej 21:14). Ci, którzy opuszczają Boga, słusznie zostają przez Niego opuszczeni. Bóg nigdy nie porzuca ludzi, zanim oni sami Go nie opuszczą. Gdy wycofa swoją ochronę, ludzie pozostają bezbronni wobec wrogów. Źródłem całego ich nieszczęścia jest grzech. Dawna wina zostaje im przypomniana, ponieważ od początku istnienia narodu, od czasu wyjścia ich ojców z Egiptu, prowokowali Boga (w Drugiej Księdze Królewskiej 21:15). Ludzie tego pokolenia, którzy idą śladami swoich ojców, słusznie zostają obarczeni winą za ich grzechy. Miara winy dopełniła się zaś przez przelaną krew (w Drugiej Księdze Królewskiej 21:16). Nic nie woła o sąd głośniej ani nie sprowadza cięższej kary niż przelana niewinna krew.

To wszystko, czego dowiadujemy się tu o Manassesie. Zostaje uznany za winnego i skazany, choć mamy nadzieję, że w Księdze Kronik przeczytamy o jego opamiętaniu i przyjęciu przez Boga. Tutaj znajdujemy tylko jedną możliwą wskazówkę, że się opamiętał: pochowano go w ogrodzie jego własnego domu (w Drugiej Księdze Królewskiej 21:18). Jeśli tak było, prawdopodobnie sam polecił, by go tam pochowano, bo czuł, że nie jest już godny nazywać się synem Dawida ani spocząć w grobach swoich ojców. Prawdziwe opamiętanie przynosi wstyd, a nie poczucie własnej ważności. Skoro utracił zaszczyt niewinności, najlepszą nadzieją, jaka mu pozostała, był zaszczyt pokutującego grzesznika. Lepiej i godniej umrzeć, żałując za grzechy, i zostać pochowanym w ogrodzie, niż umrzeć bez opamiętania i spocząć z wielkimi honorami.