2 Księga Królewska 2:13 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, co wydarzyło się zaraz po tym, jak Eliasz został wzięty do nieba.

Najpierw Bóg pokazał Elizeuszowi, prorokowi, który miał zająć miejsce Eliasza, że rzeczywiście otrzymał jego płaszcz, zewnętrzną szatę będącą oznaką jego urzędu (Druga Księga Królewska 2:13). Eliasz pozostawił płaszcz jako znak, że Duch spoczął na Elizeuszu. Sama szata miała niewielką wartość, ale jako znak Bożego daru była warta więcej niż złoto i srebro. Elizeusz podniósł ją nie po to, by oddawać jej cześć jako świętemu przedmiotowi, lecz by ją założyć i nosić jako znak swojego powołania. Pokochał ten płaszcz już wtedy, gdy Eliasz po raz pierwszy zarzucił go na niego, powołując go do służby (Pierwsza Księga Królewska 19:19).

Warto też gromadzić i zachowywać cenne pamiątki po wielkich, pobożnych ludziach, aby mogły służyć tym, którzy przyjdą po nich. Ich słowa, pisma i przykład należy ocalić, by inni nadal mogli z nich korzystać. Ich dzieła towarzyszą im w nagrodzie, ale ich świadectwo może pozostać i służyć wspólnocie Kościoła.

Po drugie, Elizeusz otrzymał moc Eliasza, by rozdzielić wody Jordanu (Druga Księga Królewska 2:14). Dopiero co rozstał się z Eliaszem i wrócił do uczniów proroków, młodych proroków kształcących się w szkołach w Jerychu. Jordan oddzielał go od nich, a wcześniej rozstąpił się przed Eliaszem, gdy ten wyruszał ku chwale. Elizeusz spróbował teraz przejść przez rzekę, by przekonać się, czy Bóg rozstąpi ją również przed nim. Miało to pokazać, że Pan jest z nim i że otrzymał podwójną część ducha Eliasza.

Ostatni cud Eliasza stał się pierwszym cudem Elizeusza. Dokonał go przy użyciu płaszcza Eliasza, tak jak wcześniej uczynił Eliasz (Druga Księga Królewska 2:8). Pokazało to, że Elizeusz zamierza naśladować swojego mistrza i nie będzie z pychy ani próżnej ambicji wprowadzał niczego nowego. Zawołał też do Boga Eliasza: „Gdzie jest Pan, Bóg Eliasza?”. Nie pytał, gdzie jest sam Eliasz, jak ktoś pogrążony w niezdrowej żałobie, wątpiący w jego szczęśliwy stan albo oczekujący od niego pomocy. Eliasz cieszył się szczęściem nieba, ale nie był wszechwiedzący ani wszechmocny.

Elizeusz pytał o samego Boga. Kiedy tracimy ziemskie źródła pociechy, wciąż możemy zwrócić się do Boga, który żyje na wieki. Pytał także o Boga, któremu Eliasz służył, którego czcił i któremu ufał, gdy większość Izraela odwróciła się od Niego. Ci, którzy pozostają wierni Bogu w czasach powszechnej niewiary, otrzymują ten zaszczyt, że Bóg w szczególny sposób jest ich Bogiem. Bóg Eliasza już wcześniej dowiódł swojej wierności, a teraz Eliasz przebywał w niebie, gdzie Bóg przygotował dla niego lepsze miejsce (List do Hebrajczyków 11:16). Elizeusz mówił w istocie: „Panie, niech obietnica, że otrzymam ducha Eliasza, spełni się także we mnie”.

Niektórzy uznają słowa występujące dalej w tekście, „on sam”, za odpowiedź na pytanie Elizeusza. Ich sens byłby taki: „On wciąż tu jest. Straciliśmy Eliasza, ale nie straciliśmy Boga Eliasza”. To pokrzepiająca prawda. Naszym obowiązkiem i błogosławieństwem jest szukać Boga, który był Bogiem świętych, którzy odeszli przed nami, Bogiem naszych ojców. Tym, którzy Go szukają, jest bliski i obecny w swojej świętej świątyni (Księga Psalmów 11:4; Księga Psalmów 145:18).

Po trzecie, Elizeusz zajął miejsce Eliasza pośród uczniów proroków (Druga Księga Królewska 2:15). Niektórzy młodzi prorocy z Jerycha widzieli, co wydarzyło się nad Jordanem. Zdumieli się, gdy woda rozstąpiła się przed Elizeuszem wracającym na drugi brzeg. To przekonało ich, że duch Eliasza spoczął na Elizeuszu, więc wyszli mu na spotkanie. Pokłonili mu się aż do ziemi, uznając go za swojego przywódcę i ojca, tak jak Izraelici uznali Jozuego po śmierci Mojżesza (Księga Jozuego 1:17). Choć Elizeusz wcześniej orał ziemię, a oni kształcili się w szkołach, szybko dostrzegli, że Bóg jest z nim.

Ludzie, w których widać Ducha i obecność Boga, zasługują na nasz szacunek i miłość, nawet jeśli pochodzą ze skromnego środowiska. Gotowe podporządkowanie się uczniów proroków musiało bardzo pokrzepić Elizeusza i pomóc mu umocnić się w przekonaniu o swoim powołaniu.

Potem uczniowie proroków niepotrzebnie postanowili szukać Eliasza. Zasugerowali, że Duch mógł zrzucić go gdzieś, żywego lub martwego, na górze albo w dolinie. Mówili, że pocieszy ich, jeśli wyślą silnych mężczyzn na poszukiwania (Druga Księga Królewska 2:16). Niektórzy mogli zadać to pytanie, by podać w wątpliwość powołanie Elizeusza, jakby mówili: „Upewnijmy się, że Eliasza naprawdę już nie ma. Przecież Bóg nie porzuciłby takiego człowieka”.

Elizeusz najpierw się nie zgodził, ale oni nalegali, aż ustąpił (Druga Księga Królewska 2:17). Naciskali, dopóki nie poczuł, że dalszy opór przyniósłby mu wstyd. Obawiał się, że mógłby sprawiać wrażenie obojętnego wobec dawnego mistrza albo niechętnego, by ponownie oddać płaszcz.

Mądrzy ludzie czasem ustępują w sprawie, którą uważają za niepotrzebną i bezowocną, aby zachować pokój i dobrą opinię w oczach innych. Ostatecznie jednak wynik może wprawić ich w zakłopotanie równie mocno, jak wcześniej zakłopotali Elizeusza, naciskając na niego wbrew jego osądowi.

Gdy wysłannicy zmęczyli się bezowocnymi poszukiwaniami, wrócili z wieścią, że Eliasza nie udało się znaleźć. Elizeusz mógł wtedy zganić przyjaciół za ich nierozsądny upór: „Czy nie mówiłem wam: Nie idźcie?” (Druga Księga Królewska 2:18). To doświadczenie prawdopodobnie sprawiło, że następnym razem chętniej zaufali jego osądowi.

Wspinaczka na wzgórza i przemierzanie dolin nigdy nie doprowadzą nas do Eliasza. Z Bożą pomocą możemy natomiast podążać jego śladem, naśladując jego świętą wiarę i gorliwość.