2 Księga Królewska 19:8 – znaczenie i zastosowanie

Rabszake przekazał swoje poselstwo i nie otrzymał odpowiedzi. Nie wiemy, czy uznał to milczenie za zgodę, czy za zniewagę. Zostawił wojsko pod Jerozolimą pod dowództwem pozostałych dowódców i wrócił do swojego króla po dalsze rozkazy. Zastał Sennacheryba, króla Asyrii, walczącego przeciw Libnie, miastu, które zbuntowało się przeciw Judzie (Druga Księga Królewska 8:22).

Nie wiadomo na pewno, czy Sennacheryb zdążył już zdobyć Lakisz. Niektórzy sądzą, że odszedł, bo nie zdołał jej zdobyć (Druga Księga Królewska 19:8). Tak czy inaczej, niepokoiła go już wieść, że Tirhaka, król Kusz, krainy położonej w pobliżu Arabii, nadciąga przeciw niemu z wielkim wojskiem (Druga Księga Królewska 19:9). Dlatego zależało mu na szybkim zdobyciu Jerozolimy. Zajęcie miasta siłą pochłonęłoby zbyt wiele czasu i ludzi, więc ponownie próbował skłonić Ezechiasza, by poddał się bez walki. Wcześniej łatwo było wywrzeć presję na królu Ezechiaszu, który powiedział: „Zniosę wszystko, co na mnie nałożysz” (Druga Księga Królewska 18:14). Sennacheryb miał nadzieję, że znów go zastraszy i zmusi do ustępstwa. Nie udało mu się to.

Sennacheryb wysłał Ezechiaszowi list pełen obelg i bluźnierstw, aby przekonać go, że opór jest daremny. List powtarza w dużej mierze to, co wcześniej mówił Rabszake. Rabszake ostrzegał lud: „Nie dajcie się zwieść Ezechiaszowi” (Druga Księga Królewska 18:29). Sennacheryb napisał do Ezechiasza: „Nie daj się zwieść swojemu Bogu” (Druga Księga Królewska 19:10). Ci, którzy ufają Bogu Jakuba i pokładają nadzieję w Panu, swoim Bogu, nie muszą się obawiać, że On ich zwiedzie, jak fałszywe bóstwa zwiodły narody.

Aby przerazić Ezechiasza i zachwiać jego ufnością, Sennacheryb chełpił się sobą i swoimi zwycięstwami. Najpierw chwalił się podbitymi krainami (Druga Księga Królewska 19:11). Mówił tak, jakby zniszczył wszystkie krainy, ale była to pyszna przesada. W rzeczywistości nie podbił wszystkiego, skoro właśnie wtedy zagrażali mu król Tirhaka i wojsko Kusz. Ludzie pyszni zawsze przedstawiają swoje osiągnięcia jako większe, niż są w rzeczywistości.

Po drugie, chełpił się, że pokonał bogów innych narodów (Druga Księga Królewska 19:12). Twierdził, że bogowie tych ludów nie zdołali ocalić swoich wyznawców, a zatem również Bóg Ezechiasza nie zdoła go ocalić. Po trzecie, wyliczał królów, których pokonał, między innymi króla Chamat i króla Arpad (Druga Księga Królewska 19:13). Niezależnie od tego, czy mówił o władcach, czy o bożkach, chciał osiągnąć to samo: ukazać siebie jako potężniejszego od nich wszystkich i przez to jeszcze bardziej przerażającego.

Ezechiasz odpowiedział na tę groźbę, niejako przemieniając list w modlitwę pełną wiary i przedstawiając go Królowi królów. Nie odrzucił listu, choć jego początek zapewne nie okazywał mu należnego szacunku. Przeczytał go, ale nie odpowiedział gniewnie kolejnymi obelgami. Zamiast tego udał się do świątyni i rozłożył list przed Panem (Druga Księga Królewska 19:14). Bóg oczywiście nie musiał go oglądać, bo znał już każde jego słowo. Ezechiasz zrobił to, by pokazać, że powierza tę sprawę Bogu, a także by przygotować swoje serce do modlitwy. Wszyscy potrzebujemy każdej możliwej pomocy, która pobudza nas do gorliwej modlitwy.

W modlitwie Ezechiasz najpierw oddaje cześć Bogu, którego Sennacheryb obraził (Druga Księga Królewska 19:15). Nazywa Go Bogiem Izraela, bo Izrael był Jego ludem wybranym, oraz Tym, który zasiada między cherubinami, ponieważ właśnie tam na ziemi objawiała się Jego chwała. Ezechiasz wyznaje jednak także, że Bóg jest Bogiem całej ziemi, a nie tylko Izraela, jak błędnie wyobrażał to sobie Sennacheryb. „Ty jeden jesteś Bogiem nad wszystkimi królestwami ziemi. Ty stworzyłeś niebo i ziemię”. Jako Stwórca wszystkiego Bóg ma prawo panować nad wszystkim.

Następnie Ezechiasz prosi Boga, by usłyszał i zobaczył pychę oraz bluźnierstwa Sennacheryba (Druga Księga Królewska 19:16). Wskazuje na sam list jako niezbity dowód tego, co powiedział król Asyrii. Gdyby obrażono tylko Ezechiasza, mógłby to zlekceważyć. Został jednak wyszydzony żywy Bóg, a to o wiele poważniejsza sprawa. Ezechiasz prosi więc w istocie: „Panie, co uczynisz dla swojego wielkiego imienia?”.

Ezechiasz przyznaje, że Sennacheryb rzeczywiście pokonał bogów innych narodów, ale wyraźnie odróżnia te fałszywe bóstwa od prawdziwego Boga Izraela (Druga Księga Królewska 19:17, 19:18). Tamci bogowie wcale nie byli bogami, lecz bezsilnymi bożkami. Nie mogli ocalić ani samych siebie, ani tych, którzy im oddawali cześć, więc nic dziwnego, że Sennacheryb je zniszczył. Nie wiedząc o tym, służył w ten sposób sprawiedliwości Boga Izraela, który postanowił usunąć fałszywych bogów narodów. Kto jednak sądzi, że może przez to pokonać również Pana, bardzo się myli. Bóg nie jest jednym z bożków wykonanych ludzkimi rękami. Sam stworzył wszystko (Księga Psalmów 115:3, Księga Psalmów 115:4).

Na koniec Ezechiasz prosi Boga, by ocalił ich teraz i objawił swoją chwałę, pokonując Sennacheryba oraz ratując Jerozolimę z jego ręki (Druga Księga Królewska 19:19). Ezechiasz rozumuje, że jeśli Jerozolima upadnie, tak jak inne krainy, świat uzna, że Bóg Izraela został pokonany tak samo jak tamte bóstwa. Prosi więc Boga, by działał ze względu na swoje imię i pokazał, że tylko On jest Panem, a wszelkie inne roszczenia do boskości są puste i fałszywe.

To dobry wzór modlitwy. Najmocniejsze argumenty w modlitwie odwołują się do chwały samego Boga. Dlatego Modlitwa Pańska zaczyna się od prośby: „Niech się święci imię Twoje”, a kończy słowami: „Twoja jest chwała”.