2 Księga Królewska 19:35 – znaczenie i zastosowanie

Niekiedy proroctwa spełniały się dopiero po długim czasie, a na dotrzymanie obietnic trzeba było czekać. Tutaj jednak, gdy tylko zostało wypowiedziane słowo, dzieło zostało dokonane.

Armia asyryjska została całkowicie rozbita. Tej samej nocy, zaraz po przekazaniu tej wiadomości Ezechiaszowi, gdy nieprzyjaciel rozłożył się już przed miastem i przygotowywał się — jak byśmy dziś powiedzieli — do kopania rowów oblężniczych, główna część jego wojsk została na miejscu powalona przez anioła (2 Księga Królewska 19:35). Ezechiasz nie miał sił, by wyruszyć i zaatakować obóz wroga, a Bóg nie postanowił użyć miecza ani łuku. Zamiast tego posłał swego anioła, anioła niszczyciela, który w środku nocy zaatakował w sposób, którego straże nie mogły ani dostrzec, ani powstrzymać. Armia asyryjska nie padła od miecza wielkiego ani słabego człowieka, czyli z ręki żadnego człowieka, lecz od anioła, jak zapowiedział Izajasz (Księga Izajasza 31:8). Był to anioł tego samego rodzaju co ten, który zabił pierworodnych w Egipcie.

Józef Flawiusz podaje, że stało się to za sprawą śmiertelnej choroby, która powodowała natychmiastową śmierć. Liczba zabitych była ogromna: 185 tysięcy ludzi. Prawdopodobnie zginął wśród nich także Rabszak. Gdy oblężeni wstali rano, zobaczyli, że wszyscy leżą martwi i prawie nikt z nich nie ocalał. Niektórzy sądzą, że z myślą o tym wydarzeniu powstał Psalm 76, w którym czytamy, że dzielni wojownicy zostali rozbrojeni i zasnęli snem ostatecznym, długim snem (Księga Psalmów 76:6; 2 Księga Królewska 19:5). Zobacz, jak wielka jest moc świętych aniołów, skoro jeden anioł w ciągu jednej nocy mógł dokonać takiej rzezi. Zobacz też, jak słabi są nawet najpotężniejsi ludzie wobec Boga Wszechmogącego. Nikt nigdy nie zdołał się Mu przeciwstawić i odnieść zwycięstwa.

Pycha i zniewagi króla spotkały się z odpowiedzią w postaci zagłady jego wojska. Wszystkie te życia zostały oddane dla chwały Boga i bezpieczeństwa Syjonu. Prorok ukazuje, że Bóg dopuścił do zgromadzenia tej ogromnej armii po to, by zgromadzić ją jak snopy na klepisku (Księga Micheasza 4:12–13).

Król Asyrii popadł także w wielkie przerażenie i zamęt. Zawstydzony tym, że po wszystkich chełpliwych przechwałkach poniósł klęskę i nie mógł już dalej podbijać nowych ziem ani utrzymać tego, co zdobył, odszedł w obawie, że sam spotka go taki sam cios (2 Księga Królewska 19:36). Słowa te ukazują, jak bardzo był poruszony i zaniepokojony. Niedługo potem Bóg powalił go także rękami dwóch jego synów (2 Księga Królewska 19:37).

Synowie ci byli bardzo niegodziwi, ponieważ zamordowali własnego ojca, którego powinni byli chronić, i uczynili to podczas jego oddawania czci. Była to straszliwa zbrodnia. Bóg jednak postąpił sprawiedliwie, dopuszczając do tego. Słusznie jest, by synowie zwrócili się przeciw ojcu, który buntuje się przeciw Bogu, swojemu Stwórcy. Ci, których dzieci są nieposłuszne, powinni zastanowić się, czy sami nie okazali nieposłuszeństwa Ojcu w niebie.

Bóg Izraela dał królowi wystarczająco wiele dowodów na to, że tylko On jest prawdziwym Bogiem i że tylko Jemu należy oddawać cześć. Król nadal jednak czcił bożki i szukał ochrony u fałszywego boga przed Bogiem o niepowstrzymanej mocy. Jego krew słusznie zmieszała się z krwią ofiar, ponieważ nie wyciągnął wniosków z tak wyraźnej i kosztownej lekcji o szaleństwie bałwochwalstwa. Synowie, którzy go zabili, zdołali uciec i nikt ich nie ścigał. Poddani mogli mieć dość tak dumnego władcy i cieszyć się, że się go pozbyli. Jego synowie mogli też wydawać się mniej winni, jeśli prawdą jest — jak sugerował biskup Patrick — że król zamierzał wtedy złożyć ich w ofierze swojemu bogu, a oni zabili go, by ocalić własne życie.

Następcą króla został inny jego syn, Asarhaddon. Jak się wydaje, nie próbował on, jak ojciec, rozszerzać imperium, lecz umacniał to, co już do niego należało. To on jako pierwszy wysłał asyryjskich osadników, by zamieszkali w ziemi Samarii, choć wspomniano o tym również wcześniej (2 Księga Królewska 17:24). Widać to w Księdze Ezdrasza 4:2, gdzie Samarytanie mówią, że to Asarhaddon sprowadził ich do tej krainy.