2 Księga Królewska 19:20 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu pełną, łaskawą odpowiedź Boga na modlitwę Ezechiasza. Sama wiadomość przekazana przez tego samego posłańca, Izajasza, syna Amosa (2 Księga Królewska 19:6, 2 Księga Królewska 19:7), mogła wydawać się wystarczająca. Bóg jednak dał Ezechiaszowi coś więcej, aby jego pociecha opierała się na dwóch niezmiennych rzeczach, co do których Bóg nie może kłamać (List do Hebrajczyków 6:18).

Ogólnie Bóg powiedział Ezechiaszowi, że usłyszał jego modlitwę, a szczególnie tę przeciwko Sancherybowi (2 Księga Królewska 19:20). To smutna wiadomość dla tych, przeciwko którym modli się lud Boży. Gdy uciśnieni wołają do Boga przeciwko temu, kto ich uciska, On ich słyszy (Księga Wyjścia 22:23). Bóg słyszy i odpowiada, a Jego prawica wybawia (Księga Psalmów 20:6).

Ta wiadomość mówi o dwóch sprawach: sądzie nad Sancherybem i wybawieniu Ezechiasza.

Po pierwsze, zapowiada zamęt i hańbę, które spotkają Sancheryba i jego wojsko. Prorok zwraca się do niego w niezwykły sposób, podobnie jak w Księdze Izajasza 10:5, gdzie Asyria nazwana jest rózgą gniewu Boga. Tych słów nie przekazano Sancherybowi bezpośrednio, ale dały mu o sobie znać przez to, co się wydarzyło. Opatrzność przemówiła do niego jasno, a być może szeptało mu o tym także własne serce, bo Bóg na różne sposoby okazuje gniew i trwoży grzeszników swoim niezadowoleniem (Księga Psalmów 2:5).

Sancheryb zostaje przedstawiony jako pośmiewisko Jerozolimy (2 Księga Królewska 19:21). Uważał, że napawa trwogą córkę Syjonu, Jerozolimę, ukazaną jako czysta młoda kobieta mieszkająca w domu ojca. Sądził, że groźbami zmusi ją do uległości. Ona jednak jest pod opieką swojego Ojca, dlatego gardzi nim i śmieje się z niego. Jego próżny gniew jest niedorzeczny. Śmieje się z niego Ten, który zasiada w niebie, podobnie jak wszyscy, którzy żyją pod Jego opieką. Bóg powiedział to, aby uciszyć lęk Ezechiasza i ludu. W oczach ludzi wróg wyglądał groźnie, lecz w świetle wiary jawił się jako głupiec.

Sancheryb zostaje też ukazany jako wróg Boga, a to samo w sobie czyniło go nieszczęśliwym. Ezechiasz powiedział: „Panie, on Cię znieważył” (2 Księga Królewska 19:16). Bóg odpowiada: „Tak, a Ja traktuję to tak, jakby uczyniono to przeciwko Mnie” (2 Księga Królewska 19:22). Sancheryb znieważył Świętego Izraela, którego cześć jest dla Boga cenna i którego potrafi On bronić, w przeciwieństwie do bogów narodów.

Sancheryb zostaje również zdemaskowany jako dumny, chełpliwy głupiec, który wypowiada wielkie, próżne słowa i przypisuje sobie zasługi, które do niego nie należą. Przechwałkami, podobnie jak groźbami, znieważał Pana. Wyolbrzymiał własne czyny, daleko odbiegając od prawdy (2 Księga Królewska 19:23, 2 Księga Królewska 19:24). Bóg mówi: „To powiedziałeś”. Słów tych nie było w samym liście, ale Bóg pokazał Ezechiaszowi, że widział nie tylko to, co napisano, lecz także słyszał, co Sancheryb mówił gdzie indziej, zapewne podczas narad albo przed wojskiem. Bóg dostrzega przechwałki pyszałków i pociągnie ich do odpowiedzialności, aby ich upokorzyć (Księga Hioba 40:11).

Sancheryb wyobrażał sobie, że jest wielkim zdobywcą. Mówił tak, jakby wjeżdżał rydwanami na szczyty gór, wycinał lasy, przekraczał rzeki i pokonywał każdą przeszkodę. Twierdził, że nic nie może mu się oprzeć. Żadne wzgórze nie było dla niego zbyt wysokie, żadne drzewo zbyt mocne, żadna woda zbyt głęboka. Mówił tak, jakby miał własną moc Boga i mógł wypowiedzieć słowo, a potem sprawić, że się spełni.

Przypisywał sobie także chwałę za to, czego w rzeczywistości dokonał Pan (2 Księga Królewska 19:25, 2 Księga Królewska 19:26). W swoim liście nawiązał do tego, co Ezechiasz słyszał o królach asyryjskich (2 Księga Królewska 19:11). Bóg odpowiada, przypominając Ezechiaszowi, czego sam dokonał dla Izraela w przeszłości: osuszył Morze Czerwone, prowadził lud przez pustynię i osadził go w Kanaanie. Czym były czyny Sancheryba w porównaniu z tym? A zniszczenia, które sprowadził na ziemię, a zwłaszcza na Judę, były dziełem narzędzia w ręku Boga. Bóg mówi: „To Ja sprawiłem, że się wydarzyły. Dałem ci siłę, powodzenie i pozycję. Wzbudziłem cię, abyś pustoszył warowne miasta i karał je za ich grzechy. Dlatego ich mieszkańcy byli tak bezsilni”.

Jakże głupie i zuchwałe było to, że Sancheryb wynosił się ponad Boga i występował przeciwko Niemu, posługując się tym, czego Bóg dokonał przez niego. Izajasz objaśnia jego przechwałki w Księdze Izajasza 10:13, Księdze Izajasza 10:14. Sancheryb mówi tam: „Dokonałem tego własną siłą i mądrością”. Bóg odpowiada obrazem siekiery, która chełpi się przed tym, kto nią rąbie (Księga Izajasza 10:15). Niedorzeczne jest, gdy mucha na kole mówi: „Patrzcie, ile wzbijam kurzu”, albo gdy miecz w czyjejś dłoni oznajmia: „Patrzcie, jakie spustoszenie czynię”. Skoro to Bóg jest głównym sprawcą wszystkiego, nie ma miejsca na przechwałki.

Sancheryb zostaje także ukazany jako ktoś, kogo powstrzymuje i karci Bóg, któremu bluźnił. Wszystkie jego poczynania były przed oczami Boga (2 Księga Królewska 19:27). Bóg mówi: „Wiem, gdzie mieszkasz, i wiem, co planujesz w ukryciu. Znam twoje przybywanie i odchodzenie, twoje marsze i odwroty, twój gniew na Mnie i mój lud oraz zgiełk twoich przygotowań”. Ezechiasz chciał znać ruchy wroga, ale po co było mu to wiedzieć, skoro oko Boga nieustannie go obserwowało (2 Księga Kronik 16:9)?

Bóg panował również nad działaniami Sancheryba (2 Księga Królewska 19:28). Mówi: „Włożę ci hak w nozdrza i uzdę w twoje szczęki”. Jak wielkiego potwora morskiego, Bóg go powstrzyma, pokieruje nim i zawróci go tam, dokąd zechce. Odeśle go do domu jak głupca, z pustymi rękami i po klęsce. To wielka pociecha dla wszystkich, którzy miłują Kościół. Bóg wkłada hak w nozdrza i uzdę w szczęki wszystkich jego wrogów. Może sprawić, że nawet ich gniew przyniesie Mu chwałę, a potem powstrzyma jego resztę. Tutaj muszą zatrzymać się dumne fale.

Po drugie, wiadomość przynosi Ezechiaszowi i jego ludowi wybawienie oraz radość. Będzie znakiem Bożej przychylności, dowodem, że Bóg pojednał się z nimi, a Jego gniew ustał (Księga Izajasza 12:1). Będzie dla nich czymś zdumiewającym, znakiem zapowiadającym dobro i rękojmią dalszego miłosierdzia. Ich obecne utrapienie zakończy się pod każdym względem pomyślnie.

Żywności było mało i była droga. Co więc mieli jeść? Wojsko asyryjskie ogołociło ziemię z plonów (Księga Izajasza 32:9, Księga Izajasza 32:10). Mieszkańcy nie tylko pozostaną jednak w kraju, lecz będą mieli co jeść. Jeśli Bóg ich ocali, nie pozwoli im umrzeć z głodu po tym, jak uchronił ich od miecza. W tamtym roku będą jedli to, co samo wyrośnie, a tego wystarczy. Asyryjczycy zebrali plony, których nie zasiali, teraz zaś Izraelici zbiorą to, czego sami nie zasiali.

Następny rok był rokiem szabatowym, w którym ziemia miała odpoczywać, a ludzie nie mieli siać ani żąć. Co wtedy zrobią? Odpowiedź jest prosta: Jahwe Jireh, czyli „Pan zapewni”.

Boże błogosławieństwo ocali zarówno zasiew, jak i pracę. Także w tamtym roku samoistnie rosnące plony ziemi zapewnią im utrzymanie i przypomni, że ziemia wydawała plony, zanim pojawił się człowiek, który miał ją uprawiać (Księga Rodzaju 1:11). W trzecim roku ich życie związane z uprawą roli wróci do zwykłego rytmu i znów będą siać oraz zbierać plony.

Ziemia została spustoszona, rodziny rozdzielone i rozproszone, a wszystko pogrążyło się w chaosie. Nic dziwnego, skoro przez kraj przetoczyło się tak wielkie wojsko. Bóg obiecuje jednak, że reszta domu Judy, czyli mieszkańcy wsi, którym udało się ujść z życiem, znów osiądzie we własnych domach i posiadłościach. Zapuści tam korzenie, rozmnoży się i będzie się rozwijać (2 Księga Królewska 19:30).

Zwróć uwagę, jak opisano ich pomyślność. Jest jak korzenie, które schodzą głęboko w ziemię, i owoce, które wyrastają ku górze. Lud będzie mocno osadzony i dobrze zaopatrzony, a z tej pozycji będzie też mógł pomagać innym. To również obraz prawdziwego duchowego dobrostanu. Dusza zapuszcza korzenie w dół przez wiarę w Chrystusa, a potem wydaje owoce ku górze, owoce sprawiedliwości.

Miasto zostało zamknięte, tak że nikt nie mógł z niego wyjść ani do niego wejść. Teraz ocaleni w Jerozolimie i na Syjonie będą mogli swobodnie wychodzić, a nikt ich nie zatrzyma ani nie przestraszy (2 Księga Królewska 19:31). Wielkie zniszczenia dotknęły zarówno miasto, jak i okolicę, lecz w obu miejscach ocalała reszta. Wskazywała ona na prawdziwą ocaloną resztę Izraela, jak widać, gdy porówna się Księgę Izajasza 10:22-23 z Listem do Rzymian 9:27-28, gdzie mowa o tym samym wydarzeniu. Ocaleni wejdą w chwalebną wolność dzieci Bożych.

Asyryjczycy zbliżali się do Jerozolimy i byli już blisko oblężenia. Miastu naprawdę groziło, że wpadnie w ich ręce. Bóg obiecuje jednak, że do oblężenia, którego się obawiano, nigdy nie dojdzie. Nawet gdyby wróg rozbił już obóz wokół miasta, nigdy do niego nie wejdzie ani nie wystrzeli w jego stronę nawet jednej strzały (2 Księga Królewska 19:32-33). Król Asyrii będzie zmuszony zawrócić w hańbie i przez długi czas będzie żałował swojej próby zdobycia miasta.

Sam Bóg obiecuje bronić miasta (Druga Księga Królewska 19:34). Kiedy Bóg staje w obronie człowieka lub jakiegoś miejsca, człowiek ten i to miejsce są bezpieczne. Wszystko to opiera się na chwale Boga i Jego wierności. To wielkie obietnice, ale jak się spełnią? Dokona tego gorliwość Pana Zastępów, Jego potężna, żarliwa troska o to, co do Niego należy (Druga Księga Królewska 19:31).

Jest Panem Zastępów, więc wszystkie stworzenia podlegają Jego władzy i może On tego dokonać. Płonie świętą gorliwością o Jerozolimę (Księga Zachariasza 1:14). Związał ją ze sobą jako czystą oblubienicę, dlatego nie pozwoli, by ją krzywdzono (Druga Księga Królewska 19:21). Mieszkańcy mieli powody, by czuć się niegodni tak wielkich rzeczy, które miały się dla nich dokonać, lecz sprawiła to gorliwość samego Boga.

Jego gorliwość działa z dwóch powodów. Po pierwsze, ze względu na Jego własną chwałę: „Uczynię to ze względu na siebie, aby moje imię trwało na wieki” (Druga Księga Królewska 19:34). Powody, dla których Bóg okazuje miłosierdzie, wynikają z Niego samego. Po drugie, działa ze względu na Jego wierność: „Uczynię to ze względu na mojego sługę Dawida”. Nie dlatego, że Dawid na to zasłużył, lecz ze względu na obietnicę i przymierze zawarte z nim, czyli niezawodne obietnice dane Dawidowi. Podobnie wszystkie ocalenia Kościoła dokonują się ze względu na Chrystusa, Syna Dawida.