2 Księga Królewska 18:9 – znaczenie i zastosowanie

Królestwo Asyrii stało się już potęgą, choć niewiele o nim słyszymy aż do ostatniego okresu panowania króla Izraela. Tak zmieniają się losy narodów i rodzin. Ci, którzy niegdyś wydawali się słabi, stają się groźni, a ci, którzy wyglądali na silnych, upadają.

Widzimy tu, jak Salmanasar, król Asyrii, zwyciężył Izrael. Obległ Samarię (2 Księga Królewska 18:9), zdobył ją (2 Księga Królewska 18:10) i uprowadził jej mieszkańców do niewoli (2 Księga Królewska 18:11). Powód tego sądu podano w 2 Księdze Królewskiej 18:12: nie słuchali głosu Pana, swojego Boga. O tym wydarzeniu obszerniej opowiedziano już w poprzednim rozdziale, ale tutaj wraca się do niego z kilku powodów.

Po pierwsze, skłoniło to Ezechiasza i jego lud do gorliwszego usuwania bałwochwalstwa, bo zobaczyli, do czego ono prowadzi. Gdy płonie dom sąsiada, a zagrożony jest również Twój dom, czas wyrzucić z niego wszystko, co przeklęte. Po drugie, Ezechiasz głęboko ubolewał nad upadkiem Izraela, choć nie miał mocy, by mu zapobiec. Dziesięć plemion odłączyło się od dynastii Dawida i często jej szkodziło, nawet za czasów ojca Ezechiasza. Jednak Ezechiasz, jako potomek Izraela, nie mógł cieszyć się z ich nieszczęścia. Po trzecie, upadek Izraela sprawił, że Juda stała się znacznie bardziej narażona na atak króla Asyrii.

Czytamy tu, że dziesięć plemion nie chciało słuchać przykazań Boga ani ich wypełniać (2 Księga Królewska 18:12). Wielu chętnie słucha o Bogu, ale na tym poprzestaje (Księga Ezechiela 33:31). Ci ludzie już wcześniej postanowili, że nie będą czynić tego, co słuszne, więc nie zależało im na słuchaniu o tym.

Dalej czytamy o ataku Sennacheryba, późniejszego króla Asyrii, na Judę. Zachęciły go sukcesy jego poprzednika w walce z Izraelem; chciał odnieść podobne zwycięstwa i jeszcze bardziej rozszerzyć podboje. Najazd ten przyniósł Judzie wielkie cierpienie, a Bóg wykorzystał go, by wystawić wiarę Ezechiasza na próbę i skorygować postępowanie ludu. Lud nazwano obłudnym (Księga Izajasza 10:6), ponieważ nie zaangażował się szczerze w reformy Ezechiasza. Nie chciał wyrzec się bożków, lecz wciąż trzymał się ich w sercu, a być może nawet przechowywał je w domach, choć usunięto wyżyny.

Dla Ezechiasza to nieszczęście było szczególnie dotkliwe z dwóch powodów. Po pierwsze, utracił znaczną część kraju. Król Asyrii zdobył wszystkie lub większość warownych miast Judy, w tym miejscowości przygraniczne i garnizony. Po tym podboju resztę łatwiej było zająć (2 Księga Królewska 18:13). Prorok Izajasz opisuje panikę i zniszczenia, jakie wywołał ten najazd (Księga Izajasza 10:28–31).

Po drugie, Ezechiasz drogo zapłacił za pokój. Widział, że samo Jeruzalem może podzielić los Samarii, i był gotów wykupić bezpieczeństwo, wysyłając pokorną wiadomość: przyznał, że zawinił, odmawiając płacenia zwyczajowej daniny, i zaoferował spełnienie żądań (2 Księga Królewska 18:14). Rodzi to trudne pytania. Gdzie podziała się odwaga Ezechiasza? Gdzie jego zaufanie do Boga? Dlaczego przed wysłaniem tak pokornej wiadomości nie zasięgnął rady Izajasza?

Musiał też zapłacić ogromną sumę: 300 talentów srebra i 30 talentów złota, których wartość odpowiadała ponad 200 tysiącom funtów według dzisiejszego przeliczenia. Nie była to coroczna danina, lecz jednorazowy okup. Aby go zebrać, Ezechiasz musiał opróżnić skarbiec państwowy (2 Księga Królewska 18:15), a nawet zdjąć złoto z drzwi świątyni i filarów (2 Księga Królewska 18:16).

Złoto to było przeznaczone do świętego użytku w świątyni, ale sytuacja była nagląca. Ezechiasz zdaje się sądzić, że może użyć go w podobny sposób, w jaki Dawid skorzystał z chlebów pokładnych, aby ocalić cały naród. Jego ojciec Achaz ograbił świątynię z pogardy dla tego, co święte (2 Księga Kronik 28:24). Ezechiasz wcześniej z nawiązką naprawił szkody wyrządzone przez ojca. Teraz, z należytym szacunkiem, niejako prosił jedynie o możliwość ponownego pożyczenia tego złota w nagłej potrzebie, dla osiągnięcia większego dobra, z zamiarem pełnego zwrócenia go, gdy tylko będzie to możliwe.