2 Księga Królewska 15:32 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu krótką relację o Jotamie, królu Judy. Dowiadujemy się, że dobrze rządził i czynił to, co prawe w oczach Pana (Druga Księga Królewska 15:34). Józef Flawiusz bardzo wysoko go oceniał: pisał, że Jotam był oddany Bogu, sprawiedliwy wobec ludzi i troszczył się o dobro wspólne. Dodawał też, że Jotam naprawiał to, co złe, wszędzie tam, gdzie mógł, i nie brakowało mu żadnej cnoty, która powinna cechować dobrego władcę.

Jotam nie usunął wyżyn, a mimo to okazywał szczególny szacunek świątyni. Chcąc odwieść lud od bałwochwalstwa i utrzymać go blisko świętego przybytku Boga, zbudował górną bramę domu Pana, którą wchodził do świątyni. Jeśli władcy nie mogą zrobić wszystkiego, czego pragną, by powstrzymać grzech i niegodziwość, tym bardziej powinni wspierać pobożność i cnotę oraz przywracać im należne uznanie. Jeśli nie mogą zburzyć wyżyn grzechu, niech przynajmniej odbudowują i upiększają bramę domu Boga.

Dowiadujemy się również, że Jotam zmarł w średnim wieku (Druga Księga Królewska 15:33). W przypadku większości królów Judy Pismo Święte podaje, ile mieli lat, gdy obejmowali tron, więc możemy w przybliżeniu ustalić, ile lat dożyli. O ile pamiętam, przy królach Izraela nie zapisywano ich wieku, lecz jedynie długość panowania. Bóg zdaje się w ten sposób wyróżniać królów z rodu Dawida spośród władców innych dynastii.

Z tych zapisów wynika również, że żaden z królów Judy nie dożył siedemdziesięciu lat Dawida, uznawanych za zwykłą pełnię ludzkiego życia. Nie znajduję informacji o wieku Asy. Uzjasz dożył sześćdziesięciu ośmiu lat, Manasses sześćdziesięciu siedmiu, a Jehoszafat sześćdziesięciu. To trzej najstarsi spośród nich. Wielu innych, nawet niektórych znaczących królów, nie dożyło pięćdziesiątki. Jotam zmarł w wieku czterdziestu jeden lat. Był zbyt wielkim błogosławieństwem, by długo pozostawać pośród tak niegodnego ludu. Jego śmierć była sądem, zwłaszcza gdy pomyślimy o synu i następcy, którego pozostawił.

Dowiadujemy się także, że za dni Jotama zaczęło narastać zagrożenie dla Judy ze strony Resina, króla Syrii, oraz syna Remaliasza, króla Izraela. Później zagrożenie to stało się tak poważne, że na początku panowania Achaza wieść o nim wstrząsnęła królem i ludem, jak wiatr poruszający drzewami (Księga Izajasza 7:2). Ci, którzy przyłączyli się do tego ataku, postępowali niegodziwie. Pismo Święte mówi jednak, że Pan zaczął posyłać ich przeciw Judzie (Druga Księga Królewska 15:37), podobnie jak niegdyś pozwolił Szimei złorzeczyć Dawidowi i dopuścił, by Sabejczycy zabrali to, co należało do Hioba. Ludzcy władcy są narzędziami Boga, mieczem i rózgą w Jego ręku. Posługuje się nimi według swojej woli, aby realizować sprawiedliwe plany, nawet gdy oni sami kierują się złymi zamiarami. Burza zaczęła się za panowania bogobojnego Jotama, lecz on odszedł w pokoju, a spadła na jego niegodziwego syna.