2 Księga Królewska 15:1 – znaczenie i zastosowanie

To krótki opis panowania Azariasza. Większość relacji ma ogólny charakter, podobnie jak opisy panowania innych królów. Azariasz objął władzę w młodym wieku i panował długo (Druga Księga Królewska 15:2). Przeważnie postępował właściwie (Druga Księga Królewska 15:3). Długie panowanie dobrego króla było błogosławieństwem dla królestwa. Azariaszowi zabrakło jednak gorliwości i odwagi, by usunąć wyżyny (Druga Księga Królewska 15:4).

Szczególnie podkreślono tu jego trąd, którym Bóg go dotknął (Druga Księga Królewska 15:5). Historię tę szerzej opisano w Drugiej Księdze Kronik 26:16 i następnych wersetach. Czytamy tam również więcej o zaszczytach, jakie spotkały Azariasza na początku panowania, i o hańbie, która przyszła u jego kresu. Podobnie jak Amazjasz, Azariasz dobrze zaczął, ale źle skończył. Postępował właściwie, lecz przed końcem upadł.

Najpierw dowiadujemy się, że zachorował na trąd. Nawet najwybitniejsi ludzie podlegają powszechnym trudom i słabościom ludzkiego życia. Jeśli popełnią ciężki grzech, mogą tak samo jak inni doświadczyć surowej kary Bożej. Bóg dotknął Azariasza trądem, aby go zdyscyplinować za próbę przejęcia obowiązków kapłanów. Jeśli pyszni ludzie zajmują wysoką pozycję, Bóg na różne sposoby ich upokorzy i pokaże, że stoi ponad nimi i się im sprzeciwia, bo sprzeciwia się pysznym.

Dowiadujemy się także, że Azariasz pozostał trędowaty aż do śmierci. Możemy przypuszczać, że się nawrócił i otrzymał przebaczenie grzechu, a jednak Bóg pozostawił na nim ten znak swojego niezadowolenia do końca życia, by ostrzec innych. Być może służyło to nawet dobru jego duszy. Azariasz mieszkał w osobnym domu, ponieważ według Prawa był rytualnie nieczysty. Choć był królem, nadal musiał podporządkować się Bożemu Prawu.

Człowiek, który śmiało wszedł do świątyni Boga i próbował pełnić obowiązki kapłana, słusznie został odsunięty od własnego pałacu i odizolowany niczym więzień lub pustelnik. Możemy przypuszczać, że osobny dom urządzono tak wygodnie, jak to było możliwe. Niektórzy rozumieją ten opis jako dom, w którym Azariasz miał swobodę i mógł żyć wygodnie. Mimo to odosobnienie musiało być dla niego ciężkim brzemieniem. Człowiek, który wcześniej cieszył się wielkimi zaszczytami i zajmował się wieloma sprawami, został odcięty od innych i musiał żyć samotnie. Takie odosobnienie sprawiłoby, że życie stałoby się ciężkie nawet dla króla, który zazwyczaj rozmawia jedynie z ludźmi niższymi od siebie. Z czasem zmęczyłoby to nawet najbardziej rozważną osobę.

Jego syn zastępował go zarówno w sprawach dworu, ponieważ zarządzał pałacem, jak i w sprawach królestwa, ponieważ sądził ludność kraju. Było to pociechą dla Azariasza i błogosławieństwem dla królestwa, że miał syna, który mógł go zastąpić.