2 Księga Królewska 14:23 – znaczenie i zastosowanie

Opis dotyczy panowania Jeroboama II. Zapewne pokazuje, jak wiernie ród Jehu trwał przy grzechach Jeroboama, syna Nebata, który przywiódł Izraela do grzechu. Świadczy o tym nawet to, że następcy tronu nadano imię tamtego Jeroboama. Wygląda na to, że uważali je za zaszczytne, choć Słowo Boże wiąże je ze wstydem.

Jeroboam panował długo, dłużej niż jakikolwiek inny król Izraela: czterdzieści jeden lat. Jego współczesny, Azariasz, król Judy, rządził jeszcze dłużej, bo pięćdziesiąt dwa lata. Jeroboam panował tak długo jak Asa w Judzie (1 Księga Królewska 15:10), a jednak Asa czynił to, co dobre, a Jeroboam to, co złe. Długość życia ani powodzenie nie pozwalają ocenić charakteru człowieka. Zarówno sprawiedliwi, jak i niegodziwi kończą tak samo.

Charakter Jeroboama nie różnił się od charakteru innych królów Izraela. Czynił zło (2 Księga Królewska 14:24), ponieważ nie odwrócił się od grzechów Jeroboama. Podtrzymywał kult cielców i nigdy z niego nie zrezygnował, być może sądząc, że nie ma w nim nic złego, skoro praktykowali go jego przodkowie. Jednak grzech nie staje się mniej zły w oczach Boga tylko dlatego, że jest stary i dobrze znany. Przyzwyczajenie do złego to słaba wymówka, by nie czynić dobra.

A jednak Jeroboamowi powodziło się lepiej niż większości królów Izraela. Choć w jednej sprawie czynił zło, być może pod innymi względami było w nim coś dobrego, a Bóg okazał mu przychylność. Uczynił to najpierw, posyłając proroka. Powołał Jonasza, syna Amittaja, człowieka z Galilei. Pokazuje to, jak bardzo mylili się ci, którzy twierdzili, że z Galilei nie może pochodzić prorok (Ewangelia Jana 7:52). Przez Jonasza Bóg oznajmił, że okaże miłosierdzie Izraelowi, choć ten zgrzeszył przeciwko Niemu. Zachęcił Jonasza, by wspierał starania królestwa o odzyskanie dawnych ziem, a dana przez Boga obietnica miała umocnić ich powodzenie. To, że Bóg nadal posyła swojemu ludowi wiernych sług, jest znakiem, że go nie odrzucił. Gdy zabrakło Elizeusza, który umacniał Joasza, Bóg posłał Jonasza, by dodał otuchy synowi Joasza. Szczęśliwa jest ziemia, w której kolejne pokolenia mają proroków obok swoich królów, aby słowo Pana trwało na wieki.

Więcej o Jonaszu dowiadujemy się z krótkiej księgi noszącej jego imię. Możliwe, że gdy Bóg posłał go do Niniwy, był jeszcze młody i gotów podjąć się tego zadania. Być może dopiero od niedawna znał Boże objawienia, gdy później postąpił tak niewłaściwie i tak bardzo się rozgniewał. Jeśli tak było, jego późniejsza służba w Izraelu wyraźnie świadczy o tym, że Bóg przebaczył mu wcześniejsze błędy i nierozsądek. Samo powierzenie komuś misji może być znakiem przebaczenia. Kto doświadczył miłosierdzia mimo własnych upadków, łatwiej potrafi zachęcać innych, by również pokładali nadzieję w Bożym miłosierdziu. Niektórzy zaczynają źle: postępują nierozważnie i porywczo, a na początku nieudolnie wykonują powierzoną im pracę. Z czasem jednak stają się pożyteczni i cenieni. Nie należy odsuwać ludzi z powodu każdego ich potknięcia.

Bóg okazał przychylność również przez swoje działanie w świecie, układając wydarzenia zgodnie ze swoim słowem. Wojska Jeroboama odnosiły zwycięstwa, a on przywrócił Izraelowi dawne granice. Odzyskał miasta i obszary przygraniczne: od Chamat na północy po Morze Araby, czyli Morze Martwe, zwane też Morzem Sodomy, na południu, które wcześniej zajęli Aramejczycy (werset 25). Podano dwa powody, dla których Bóg dał Izraelowi zwycięstwa. Po pierwsze, ucisk ludu był bardzo wielki i wzbudził Boże współczucie (werset 26). Nie wspomniano o wyraźnych oznakach nawrócenia, ale Bóg widział, jak gorzkie było ich cierpienie. Mieszkańcy ziem zajętych przez wrogów byli bezlitośnie uciskani i nie mieli niczego, co mogliby uważać za własne. Pozostali zapewne byli wyczerpani kolejnymi najazdami, ograbieni z dobytku i żyli w ciągłym strachu. Nie pozostał nikt, czy był uwięziony, czy wolny; miasta i wsie zostały spustoszone, a pomoc nie nadchodziła. Na początku panowania Jeroboama w wielu częściach kraju lud znalazł się w skrajnie trudnym położeniu. Bóg, kierując się czystym współczuciem, usłyszał ich wołanie w nieszczęściu — nie wspomniano tu o modlitewnym wołaniu — i wyratował ich za pośrednictwem Jeroboama. Ci, którzy znaleźli się w bolesnym i beznadziejnym położeniu, mogą czerpać otuchę z Bożego współczucia. Czytamy, że Bóg jest pełen głębokiego miłosierdzia i współczucia (Księga Izajasza 63:15; Księga Jeremiasza 31:20; Księga Psalmów 86:15).

Po drugie, nie zapadł jeszcze wyrok o całkowitej zagładzie Izraela. Bóg nie powiedział jeszcze, że wymaże imię Izraela (2 Księga Królewska 14:27), a skoro tego nie powiedział, nie miał tego uczynić. Jeśli chodzi tu o późniejsze rozproszenie dziesięciu plemion, to Bóg rzeczywiście je zapowiedział i doprowadził do jego spełnienia. Mimo to imię Izraela nadal istnieje pod niebem jako imię Izraela ewangelicznego i będzie istnieć aż do końca czasów. Ponieważ lud nadal nosił imię, któremu przeznaczono trwałą cześć, Bóg okazał mu tę łaskę także ze względu na dawną chwałę związaną z tym imieniem (2 Księga Królewska 13:23).

Tak kończy się opis panowania Jeroboama. Czytamy o jego potędze i wojnach (2 Księga Królewska 14:28), ale potem spoczął ze swoimi ojcami (2 Księga Królewska 14:29). Nawet najsilniejsi muszą ustąpić przed śmiercią; tej walki nie można uniknąć. Przez lata Izrael miał wielu proroków, którzy pojawiali się w kolejnych pokoleniach, lecz żaden z nich nie spisywał swoich proroctw, dopóki nie zaczęli tego czynić prorocy żyjący w tym okresie. Ich proroctwa stały się częścią Pisma Świętego. Za panowania Jeroboama rozpoczął prorokować Ozeasz i jako pierwszy spisał swoje proroctwa. Dlatego słowo Pana skierowane przez niego nazwano początkiem słowa Pana (Księga Ozeasza 1:2). W tym samym czasie prorokował i spisał swoje proroctwo Amos, a wkrótce po nim Micheasz, a następnie Izajasz, za dni Achaza i Ezechiasza. W ten sposób Bóg nigdy nie pozostawił siebie bez świadków. Nawet w najciemniejszych i najbardziej zepsutych czasach Kościoła wzbudzał ludzi, którzy przez swoje nauczanie i życie byli dla swojego pokolenia płonącymi i jaśniejącymi światłami, a niektórzy z nich pozostawili także pisma, by oświecać nas, na których przypadł kres wieków.