2 Księga Królewska 14:1 – znaczenie i zastosowanie

Amasjasz, syn i następca Joasza, to król, o którym czytamy w tym fragmencie. Przyjrzyjmy się jego postępowaniu w trzech sytuacjach.

W świątyni pod pewnymi względami naśladował Joasza, ale nie Dawida (Druga Księga Królewska 14:3). Dobrze zaczął, lecz nie wytrwał w tym. Czynił to, co słuszne w oczach Pana, nadal oddawał cześć przy ołtarzach Boga i słuchał Jego słowa, ale brakowało mu pełnego oddania Dawida. Nie wystarczy naśladować tego, co czynili przed nami ludzie wierni Bogu. Powinniśmy działać z taką samą wiarą, oddaniem, szczerością i zdecydowaniem.

Tekst ponownie wspomina, że wyżyny nie zostały usunięte (Druga Księga Królewska 14:4). Trudno zerwać z grzechami i nawykami, które trwają tak długo, że zaczynają wydawać się czymś akceptowalnym, a nawet godnym szacunku. Długotrwała praktyka może nadać zepsuciu pozory słuszności.

Jako sędzia Amasjasz wymierzył karę ludziom, którzy zamordowali jego ojca. Nie zrobił tego jednak zaraz po objęciu tronu, bo mądrze poczekał, aż umocni swoje królestwo (Druga Księga Królewska 14:5). Jeśli nie można bezpiecznie sprowokować buntowniczego stronnictwa, często najlepiej jest stopniowo osłabiać jego siły, aż uda się dokończyć dzieła. Sprawiedliwość często najlepiej służy słusznej sprawie, gdy nie działa w pośpiechu. Mądrość pomaga wybrać odpowiedni moment.

Amasjasz postąpił zgodnie z prawem, według dawnego nakazu, że kto przelewa ludzką krew, jego krew ma zostać przelana. Zdrajcy i mordercy nie powinni oczekiwać, że umrą jak zwykli ludzie. Niech zginą i nikt nie powinien ich chronić. Amasjasz nie przekroczył jednak granic prawa: nie zabił dzieci morderców, ponieważ Prawo Mojżesza jasno nakazywało, że dzieci nie mogą ponosić śmierci za grzechy ojców (Druga Księga Królewska 14:6). Ten nakaz znajduje się w Księdze Powtórzonego Prawa 24:16.

Prawdopodobnie wspomniano o tym szczególe, bo niektórzy z otoczenia Amasjasza mogli namawiać go do surowszej zemsty. Mogli kierować się gniewem, ponieważ zamordowano króla, a także względami politycznymi, twierdząc, że dzieci mogą w przyszłości szukać odwetu. Amasjasz odrzucił te sugestie, kierując się jasnym prawem Boga, któremu postanowił być posłuszny. Zaufał Bogu, że zatroszczy się o dalszy bieg wydarzeń.

Bóg karze dzieci za grzechy ojców, ponieważ każdy człowiek jest winny przed Nim i już zasługuje na śmierć. Jeśli więc Bóg odbiera komuś życie z powodu grzechu ojca, nie czyni nic niesprawiedliwego, bo ten grzesznik przez własną winę utracił już prawo do życia. Władcom ziemskim nie wolno jednak postępować w ten sposób. Dzieci są przed nimi niewinne i nie mogą być karane tak, jakby same były winne.

Na polu Amasjasz zwyciężył Edomitów (Druga Księga Królewska 14:7). Edom odłączył się od Judy za panowania Jorama (Druga Księga Królewska 8:22). Amasjasz wyruszył teraz na wojnę, by ponownie podporządkować Edom władzy Judy. Zabił dziesięć tysięcy ludzi i zdobył główne miasto Edomu, Selę, której nazwa oznacza „skałę”. Miasto leżało w Arabii, skalistej krainie, i otrzymało od niego nową nazwę. Pełniejszy opis tej wyprawy znajduje się w Drugiej Księdze Kronik 25:5 i dalszych wersetach.