2 Księga Królewska 13:20 – znaczenie i zastosowanie

Zwróćmy uwagę na dwie sprawy: grób Elizeusza i zwycięstwa Joasza.

Po pierwsze, Elizeusz został pochowany po długim i dobrym życiu. Dalszy ciąg wydarzeń pokazuje, że jego życie w pewnym sensie powstrzymywało sąd. Zaraz po jego śmierci kraj najechały moabickie oddziały. Nie były to wielkie armie walczące otwarcie, lecz grasujące grupy, które napadały z zaskoczenia, zabijały i rabowały. Bóg ma wiele sposobów karcenia ludu, który nieustannie Go prowokuje. Król obawiał się jedynie Syryjczyków, tymczasem przyszli Moabici. Kłopoty często przychodzą z miejsca, z którego najmniej się ich spodziewamy. Wzmianka o najeździe zaraz po śmierci Elizeusza sugeruje, że odejście wiernych proroków Boga może być znakiem zbliżającego się sądu. Gdy odwołuje się posłów, wkrótce mogą nadejść zwiastuni wojny.

Po drugie, martwe ciało Elizeusza okazało się narzędziem wielkiej mocy, gdy przywróciło życie innemu zmarłemu (Druga Księga Królewska 13:21). O cudzie tym opowiedziano bardzo krótko, ale stanowił on mocny dowód, że Elizeusz został posłany przez Boga i że można ufać wszystkim jego proroctwom. Wskazuje też wyraźnie na życie po śmierci. Śmierć Elizeusza nie oznaczała jego końca, bo zmarły nie mógłby dokonać takiego czynu. Możemy wnioskować, że nadal istniał. Cud pokazał, że Pan nadal był Bogiem Elizeusza, a zatem Elizeusz wciąż żył, bo Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych. Może też zapowiadać Chrystusa, przez którego śmierć i pogrzeb grób staje się dla wszystkich wierzących bezpieczną i radosną drogą do życia. Podsuwa również myśl, że choć Elizeusz umarł, nadzieje Izraela, które zdawały się całkowicie pogrzebane, miały jeszcze odżyć dzięki obietnicom przekazanym przez proroka.

Ludzie nieśli zmarłego na pogrzeb. Gdy zobaczyli w pobliżu oddział Moabitów, przestraszyli się i nie odważyli iść dalej, więc złożyli ciało w najbliższym miejscu, jakie znaleźli. Okazał się nim grób Elizeusza. Gdy zmarły dotknął kości Elizeusza, wrócił do życia i prawdopodobnie odszedł z przyjaciółmi do domu. Józef Flawiusz opowiada tę historię inaczej: pisze, że rabusie obrabowali i zamordowali podróżnego, a potem wrzucili jego ciało do grobu Elizeusza, gdzie natychmiast odzyskał życie. Eliasz został uczczony w chwili odejścia, a Elizeusz po śmierci. Bóg obdarza czcią, jak chce, ale ostatecznie wszyscy święci dostąpią chwały (Księga Izajasza 11:10). Dobrze jest być blisko świętych i dzielić z nimi swój los zarówno za życia, jak i po śmierci.

Następnie widzimy miecz Joasza, króla Izraela, który okazał się skuteczny przeciw Syryjczykom. Przyczyną jego powodzenia była przychylność Boga (Druga Księga Królewska 13:23). Pan okazał im łaskę, ulitował się nad nimi w ich niedoli i spojrzał na nich życzliwie. Te różne określenia znaczą w gruncie rzeczy to samo i zachęcają nas, by dostrzec i podziwiać triumf dobroci Boga, który ocalił lud tak często wystawiający Go na próbę. Dzięki miłosierdziu Pana nie zostali zniszczeni, bo nie chciał ich jeszcze zgładzić. Wiedział, że ostatecznie sami doprowadzą się do zguby, ale na razie dał im czas i możliwość, by się nawrócili. To, że Bóg zwleka z ukaraniem grzeszników, należy uznać za przejaw miłosierdzia, a nie za dowód słabości Jego sprawiedliwości.

Skutki zwycięstw Joasza były dla Izraela korzystne. Odebrał Ben-Hadadowi miasta należące do Izraela, które znajdowały się pod panowaniem Syryjczyków (Druga Księga Królewska 13:25). Przyniosło to korzyść samym miastom, bo zostały uwolnione od ucisku, a także całemu królestwu, które umocniło się dzięki ich odzyskaniu. Joasz pokonał Syryjczyków trzy razy, tak jak trzy razy uderzył strzałami o ziemię, i na tym jego zwycięstwa się skończyły. Wielu ludzi dopiero po czasie, gdy jest już za późno, żałuje zarówno braku zaufania, jak i tego, że ich pragnienia były zbyt małe.