2 Księga Królewska 13:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki opis panowania Jehoachaza i sytuacji Izraela w ciągu tych siedemnastu lat ukazuje dwie głęboko poruszające i ważne prawdy.

Po pierwsze, pokazuje, jak dawna chwała Izraela obróciła się w hańbę i ruinę. Jakże inny jest Izrael od tego, czym był i czym mógł się stać. Jego korona została zhańbiona, a chwała legła w prochu. Zaszczytem Izraela było to, że czcił jedynego żywego i prawdziwego Boga, który jest duchem i dał im własne zasady oddawania Mu czci. Lecz Izrael zamienił chwałę nieśmiertelnego Boga na wizerunek cielca, a prawdę Bożą na kłamstwo. W ten sposób utracił prawdziwy zaszczyt i upodobnił się do narodów, które oddawały cześć dziełom własnych rąk. Czytamy tutaj, że król postępował w grzechach Jeroboama, pierwszego króla Izraela po podziale królestwa (2 Księga Królewska 13:2), a lud nie odwrócił się od tych grzechów, lecz nadal w nich trwał (2 Księga Królewska 13:6). Nic nie mogło przynieść większej hańby ludowi pouczonemu, jak czcić Boga i któremu powierzono Jego żywe słowa, niż te dwie świątynie z bożkami w kształcie cielców.

W całej historii dziesięciu plemion nie widzimy ani jednego poważnego odejścia od tego bałwochwalstwa. Za panowania każdego króla cielec pozostawał ich bogiem, a oni trwali w tej hańbie. Zaszczytem Izraela było również to, że żył pod szczególną opieką Boga. Sam Bóg był jego obroną, tarczą, która niosła pomoc, i mieczem, który przynosił chwałę. Szczęśliwy jesteś, Izraelu, bo tak jest. A jednak tutaj, jak już nieraz wcześniej, widzimy, że Izrael został pozbawiony tej chwały i wystawiony na zniewagi ze strony sąsiadów. Przez swoje grzechy rozgniewał Boga, który wydał go w ręce Chazaela i Ben-Hadada, królów Syrii (2 Księga Królewska 13:3). Chazael uciskał Izraela (2 Księga Królewska 13:22). Chyba żaden naród nie był tak często łupiony przez sąsiadów jak Izrael.

Stało się tak z powodu grzechu Izraela. Gdy lud sprowokował Boga, by odebrał mu swoją ochronę, urodzajność jego ziemi stała się dla sąsiednich narodów pokusą do napaści. Za panowania Jehoachaza Syryjczycy wyrządzili tak wielkie szkody, że cała armia Izraela liczyła już tylko pięćdziesięciu jeźdźców, dziesięć rydwanów i dziesięć tysięcy piechurów — była słaba i hańbiąco mała (2 Księga Królewska 13:7). Czyż tak właśnie skończyły tysiące Izraela? Jakże zmatowiało złoto! Naród, który ulega zepsuciu przez grzech, z pewnością zostanie przez niego poniżony.

Po drugie, nawet wśród tych popiołów dostrzegamy jeszcze iskry dawnej chwały Izraela. Nie zapomniano całkiem, że Izrael nadal jest ludem Boga, a On wciąż jest Bogiem Izraela. Izrael słynął niegdyś z tego, że był ludem modlitwy, i tutaj ten zaszczyt zaczyna znowu się ujawniać. Jehoachaz, ich król, w swoim utrapieniu szukał Pana (2 Księga Królewska 13:4). O pomoc zwrócił się nie do cielców, które nie mogły mu pomóc, lecz do Pana. Wypada, by królowie błagali Boga o pomoc, a najznamienitsi ludzie przychodzili pokornie do podnóżka Jego tronu. Nieraz dopiero potrzeba prowadzi ludzi do Boga.

Dawnym zaszczytem Izraela było również to, że Bóg był blisko niego, ilekroć Izrael Go wzywał (Księga Powtórzonego Prawa 4:7), i tak było także tym razem. Bóg mógł słusznie odrzucić taką modlitwę jako wstrętną, a jednak wysłuchał Jehoachaza i jego modlitwy za siebie oraz za swój lud (2 Księga Królewska 13:4). Dał Izraelowi wybawcę (2 Księga Królewska 13:5) — nie samego Jehoachaza, bo Chazael uciskał Izrael przez wszystkie dni jego panowania (2 Księga Królewska 13:22), lecz jego syna. W odpowiedzi na modlitwy ojca Bóg dał synowi zwycięstwo nad Syryjczykami, a ten odzyskał miasta, które zabrali jego ojcu (2 Księga Królewska 13:25).

Bóg okazał tę łaskę nie ze względu na Jehoachaza ani na niegodny lud, lecz dlatego, że pamiętał o swoim przymierzu z Abrahamem (2 Księga Królewska 13:23). Już dawno temu obiecał, że w trudnych czasach będzie pamiętał o tym przymierzu (Księga Kapłańska 26:42). Zobacz, jak chętnie Bóg okazuje miłosierdzie, jak gotów jest wysłuchiwać modlitw i jak usilnie szuka powodu, by okazać łaskę. W przeciwnym razie nie sięgałby pamięcią tak daleko, do dawnego przymierza, które Izrael tak często łamał i z którego utracił wszelkie prawo do korzyści. Niech to na zawsze przybliża nas do Boga i dodaje odwagi nawet tym, którzy się od Niego odwrócili, by wrócili i okazali skruchę. U Niego jest przebaczenie, aby otaczać Go czcią.