2 Księga Królewska 10:29 – znaczenie i zastosowanie

To cały zapis panowania Jehu, choć trwało ono dwadzieścia osiem lat. Jego zakończenie nie dorównało obietnicy, z którą się rozpoczęło. Czytamy tu o Bożej aprobacie dla tego, co Jehu uczynił, o tym, że nie doprowadził reformy do końca, oraz o sądzie, który w jego czasach spadł na Izrael.

Wielu ludzi zapewne uważało Jehu za człowieka nieuczciwego i okrutnego. Być może nazywali go buntownikiem, uzurpatorem i mordercą, a także przepowiadali, że ród wyniesiony do władzy w taki sposób wkrótce upadnie. Jednak Bóg powiedział, że Jehu postąpił dobrze (Druga Księga Królewska 10:30), a to miało o wiele większe znaczenie niż jakakolwiek ludzka opinia. Bóg uznał jego czyny za słuszne, choć można pytać, czy Jehu działał ze szlachetnych pobudek i czy po drodze nie podejmował błędnych decyzji. Mimo to Bóg pochwalił go za to, że postąpił zgodnie z tym, co słuszne w Jego oczach.

Zniszczenie bałwochwalców i bałwochwalstwa było słuszne w oczach Boga, bo za ten grzech karze On niechybnie i surowo. Jehu uczynił to, czego Bóg chciał, wypełniając Jego zamiar i zamysł. Doprowadził to dzieło do końca. Bóg obiecał mu również nagrodę: jego potomkowie mieli zasiadać na tronie Izraela aż do czwartego pokolenia. To więcej, niż spotkało jakikolwiek inny ród królewski w tym królestwie. W domu Achaba było czterech królów: Omri, Achab, Achazjasz i Joram. Jednak ostatni dwaj byli braćmi, więc ten ród objął tylko trzy pokolenia. Potomkowie Jehu panowali przez cztery kolejne pokolenia, a ich rządy trwały łącznie około stu dwudziestu lat. Żadna służba pełniona dla Boga nie pozostanie bez nagrody.

Jehu nie zatroszczył się jednak o to, co jeszcze powinien był zrobić. Pokazywało to, że jego serce nie było w pełni oddane Bogu, a reforma objęła tylko część zła. Jehu odwrócił się od grzechów Achaba, ale nie od grzechów Jeroboama. Usunął kult Baala, lecz pozostawił złote cielce. Kult Baala był większym złem i budził w oczach Boga większą odrazę, ale kult cielców również był ciężkim grzechem. Prawdziwe zwrócenie się do Boga oznacza odwrócenie się od każdego grzechu, a nie tylko od tych najbardziej oczywistych. Oznacza także odrzucenie nie tylko fałszywych bogów, lecz również fałszywych sposobów oddawania czci.

Kult Baala osłabiał Izrael i uzależniał go od Sydończyków, więc Jehu mógł łatwiej z niego zrezygnować. Kult cielców był jednak elementem polityki państwowej. Jeroboam zapoczątkował go i podtrzymywano go po to, by dziesięć pokoleń nie wróciło do domu Dawida. Z tego powodu Jehu nie chciał z niego zrezygnować. Prawdziwe nawrócenie oznacza odwrócenie się nie tylko od grzechów, które dużo kosztują, ale i od tych, które przynoszą korzyści. Oznacza porzucenie zarówno grzechów szkodzących doczesnym interesom człowieka, jak i tych, które zdają się je wspierać. Rezygnacja z takich grzechów jest trudną próbą: pokazuje, czy potrafimy zaprzeć się samych siebie i zaufać Bogu.

Jehu odrzucił zło, lecz nie zwracał uwagi na to, co dobre (Druga Księga Królewska 10:31). Nie troszczył się o to, by postępować zgodnie z Prawem Pana, Boga Izraela. Usunął kult Baala, ale nie podtrzymywał kultu Boga ani nie żył według Jego prawa. Z wielkim zapałem burzył fałszywą religię, lecz nie dbał o tę prawdziwą. Żył beztrosko, nie zabiegając naprawdę o to, by podobać się Bogu i wypełniać swoje obowiązki. Nie zważał na Pisma, proroków ani własne sumienie, lecz żył tak, jakby wolno mu było robić, co tylko zechce. Ludzie postępujący w ten sposób prawdopodobnie nie przeszli prawdziwej przemiany, bo dobre serce skłania do czujności, rozwagi i troski o to, by nie obrazić Boga.

Jehu nie wykazywał też prawdziwego zapału. Cokolwiek robił w sprawach religijnych, nie robił tego całym sercem. Brakowało mu życia, gorliwości i zaangażowania. Wydaje się, że sam nie był zbyt religijny, a jednak Bóg posłużył się nim jako narzędziem reformy w Izraelu. Smutne jest to, gdy ludzie pomagający innym czynić dobro sami nie są dobrzy.

Za panowania Jehu na Izrael spadł sąd. Możliwe, że gdy sam Jehu nie troszczył się o życie zgodne z prawem Bożym, również lud stał się niedbały zarówno w oddawaniu czci Bogu, jak i w codziennym postępowaniu. Pobożność słabła, a lekceważenie Boga rosło. Nic więc dziwnego, że zaraz potem czytamy, iż Pan zaczął ograniczać terytorium Izraela (Druga Księga Królewska 10:32). Sąsiedzi napierali na Izrael ze wszystkich stron. Lud zaniedbał swoje obowiązki wobec Boga, a Bóg pozbawił go części ziemi, bogactwa i potęgi.

Szczególnie dotkliwe były ataki Chazaela, króla Syrii. Uderzył on na wszystkie granice Izraela, zwłaszcza na ziemie położone na wschód od Jordanu, najbliższe jego królestwu i najbardziej narażone na ataki. Nieustannie najeżdżał te tereny i pustoszył je. Wtedy potomkowie Rubena i Gada ponieśli konsekwencje wyboru, którego ich przodkowie dokonali, osiedlając się po tej stronie Jordanu — wyboru, za który zganił ich Mojżesz (Księga Liczb 32). Chazael zrobił to, co zapowiedział Elizeusz. Mimo to Bóg nadal pociągał Chazaela i jego królestwo do odpowiedzialności, o czym świadczą późniejsze słowa przeciwko Damaszkowi (Księga Amosa 1:3–4). Bóg zapowiada, że ponieważ Damaszek miażdżył Gilead żelaznymi saniami młockarskimi, ześle ogień na dom Chazaela, który zniszczy pałace Ben-Hadada.

Na końcu opisu panowania Jehu wspomniano ogólnie o jego potędze (Druga Księga Królewska 10:34–36). Ponieważ jednak nie troszczył się o służbę Bogu, pamięć o jego wielkich czynach słusznie zaginęła. Jego bohaterskie dokonania pogrzebano w milczeniu.