2 List do Koryntian 8:16 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł dobrze wypowiada się o braciach wysłanych, by zebrać dary. W pewnym sensie daje im listy polecające, żeby każdy, kto pytałby o nich lub miał wobec nich podejrzenia, mógł się przekonać, kim są i że można im zaufać (Drugi List do Koryntian 8:23).

Najpierw chwali Tytusa. Tytus głęboko troszczył się o Koryntian i chciał pomagać im na wszelkie sposoby. Paweł mówi o tym z wdzięcznością wobec Boga (Drugi List do Koryntian 8:16), bo powinniśmy dziękować, gdy Bóg wkłada komuś w serce pragnienie, by czynił dobro dla nas lub dla innych. Tytus był też gotowy do tej pracy. Przyjął to zadanie i z zapałem podjął się tej dobrej misji (Drugi List do Koryntian 8:17). Proszenie o pieniądze na pomoc innym często uchodzi za nieprzyjemny obowiązek, ale jest to dobra służba, od której nie powinniśmy się uchylać, gdy Bóg nas do niej powołuje.

Paweł chwali następnie innego brata, który został wysłany razem z Tytusem. Wielu uważa, że był nim Łukasz. Zyskał uznanie jako człowiek, którego służba na rzecz Ewangelii była znana i ceniona we wszystkich kościołach (Drugi List do Koryntian 8:18). Swoją dotychczasową pracą dowiódł, że jest godny zaufania. Został także wybrany przez kościoły, by dołączyć do Pawła w tej służbie (Drugi List do Koryntian 8:19). Najprawdopodobniej stało się to z inicjatywy samego Pawła, żeby nikt nie mógł zarzucić mu niewłaściwego postępowania z tym hojnym darem (Drugi List do Koryntian 8:20). Paweł uważał, by nie dać złym ludziom żadnej sposobności do atakowania go.

Nie chciał dać nikomu powodu, by oskarżał go w tej sprawie o nieuczciwość lub stronniczość. Wiedział, że jego obowiązkiem, tak jak obowiązkiem wszystkich chrześcijan, jest postępować właściwie nie tylko wobec Boga, lecz także wobec ludzi. Innymi słowy, powinniśmy działać rozważnie, na ile to możliwe, by uniknąć niesłusznych podejrzeń i zgorszenia. Żyjemy w świecie, w którym ludzie szybko wydają osądy, dlatego nie powinniśmy dawać pretekstu tym, którzy chcieliby mówić o nas źle. Jeśli ktoś krytykuje nas bez powodu, to jego wina. Jeśli jednak dajemy mu powód, choć nie ma ku temu rzeczywistej podstawy, przynajmniej wykazujemy się nieostrożnością.

Paweł chwali też kolejnego brata, który dołączył do dwóch pozostałych w tej sprawie. Wielu uważa, że był nim Apollos. Kimkolwiek był, już wcześniej dowiódł swojej wierności w wielu zadaniach, dlatego nadawał się do tej pracy. Bardzo pragnął wziąć w niej udział, ponieważ ufał Koryntianom lub miał o nich dobre zdanie (Drugi List do Koryntian 8:22). Pociechą jest widzieć ludzi zaangażowanych w dobre dzieła, którzy już wcześniej wykazali się gorliwością.

Paweł kończy tę część ogólną pochwałą ich wszystkich (Drugi List do Koryntian 8:23). Byli jego współpracownikami działającymi dla dobra Koryntian, posłańcami kościołów i chlubą Chrystusa. Przynosili Chrystusowi chwałę jako Jego słudzy, a Chrystus okazał im zaufanie, uznając ich za wiernych i posługując się nimi w swojej służbie. Paweł zachęca więc Koryntian, by okazali hojność na miarę wysokich oczekiwań, jakie inni w nich pokładali. Wtedy posłańcy i kościoły, które ich wysłały, zobaczą pełne potwierdzenie miłości Koryntian do Boga oraz do cierpiących braci i sióstr, a Paweł nie będzie się nimi chlubił na próżno (Drugi List do Koryntian 8:24). Dobre zdanie, jakie mają o nas inni, powinno zachęcać nas do właściwego postępowania.