2 List do Koryntian 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Zwróć uwagę, jak apostoł przywołuje dobry przykład wspólnot w Macedonii, między innymi w Filippi, Tesalonice, Berei i innych miastach tego regionu, aby zachęcić Koryntian i chrześcijan w Achai do hojnego dawania. Najpierw opowiada o wielkiej hojności Macedończyków, którą nazywa łaską Bożą okazaną wspólnotom (Drugi List do Koryntian 8:1). Niektórzy rozumieją to sformułowanie jako dar Boży udzielony we wspólnotach lub przez nie. W każdym razie chodzi o dary, które Macedończycy przekazywali, by pomóc innym. Paweł nazywa je łaską, czyli darami od Boga, ponieważ były szczodre, a źródłem ich ofiarności był Bóg. Ich hojność świadczyła też o prawdziwej miłości do Boga. Łaska Boża jest źródłem i początkiem wszelkiego dobra, które jest w nas, i wszystkiego, co dobrego czynimy. Wielką dobrocią Boga jest również to, że czyni nas pożytecznymi dla innych i gotowymi do każdego dobrego dzieła.

Następnie Paweł chwali ofiarność Macedończyków i przedstawia je w szczególnym świetle. Po pierwsze, sami znajdowali się w trudnej sytuacji, a mimo to pomagali innym. Cierpieli i żyli w wielkim ubóstwie (Drugi List do Koryntian 8:2). Był to dla nich czas poważnych trudności, o czym świadczą Dzieje Apostolskie 18:17. Chrześcijan w tamtych okolicach źle traktowano, co doprowadziło ich do ubóstwa. A jednak nawet pośród przeciwności mieli wielką radość, która pobudzała ich do wyjątkowej hojności. Dawali, choć sami mieli niewiele, ufając, że Bóg zapewni im to, czego potrzebują, i wyrówna to, co oddali.

Po drugie, dawali bardzo hojnie, z wielkim bogactwem szczodrości (Drugi List do Koryntian 8:2). Dzielili się tak swobodnie, jakby byli zamożni. Wziąwszy pod uwagę wszystkie okoliczności, ich dar był wielki. Dali stosownie do swoich możliwości, a nawet ponad nie (Drugi List do Koryntian 8:3). Ofiarowali tyle, ile można było rozsądnie oczekiwać, a być może jeszcze więcej. Czasem możemy zastanawiać się, czy takie dawanie jest roztropne, ale Bóg przyjmuje szczery zapał tych, którzy w autentycznych aktach oddawania Mu czci i niesienia pomocy dają ponad to, na co łatwo mogą sobie pozwolić.

Po trzecie, byli gorliwi i gotowi podjąć to dobre dzieło. Sami z siebie chcieli w nim uczestniczyć (Drugi List do Koryntian 8:3), a Paweł nie musiał usilnie przekonywać ich do dawania. Przeciwnie, z wielkim naleganiem prosili go, by przyjął ich dar (Drugi List do Koryntian 8:4). Wygląda na to, że Paweł niechętnie podejmował się tej odpowiedzialności, ponieważ chciał poświęcić się głoszeniu słowa i modlitwie. Być może obawiał się też, że jego przeciwnicy wykorzystają tę sprawę przeciwko niemu i oskarżą go o niedbałość, stronniczość, a nawet nieuczciwość w zarządzaniu tak dużą sumą. Duszpasterze powinni zachowywać ostrożność, zwłaszcza w sprawach finansowych, by nie dawać nikomu powodu do złego mówienia o nich.

Po czwarte, ich ofiarność wypływała z prawdziwego oddania i to było w niej najważniejsze. Podjęli to dobre dzieło we właściwej kolejności. Najpierw oddali siebie Panu, a potem przekazali swoje dary nam, zgodnie z wolą Boga (Drugi List do Koryntian 8:5). Oznacza to, że dawali tak, jak chciał Bóg, i składali swoje dary na Jego chwałę. Wygląda na to, że poszli dalej, niż apostoł się spodziewał. Nie oczekiwał od Macedończyków tak serdecznego i pobożnego oddania ani tak poważnego i zaangażowanego daru. Wspólnie i na nowo oddali siebie oraz wszystko, co posiadali, Panu Jezusowi Chrystusowi. Uczynili to już wcześniej, a teraz ponowili ten akt w szczególny sposób, uświęcając swoje dary przez to, że najpierw oddali siebie Panu.

Powinniśmy oddawać siebie Bogu, bo nie ma nikogo lepszego, komu moglibyśmy się powierzyć. Gdy oddajemy siebie Panu, oddajemy Mu również wszystko, co posiadamy, aby użył tego zgodnie ze swoją wolą. Cokolwiek wykorzystujemy dla Boga lub Mu dajemy, jedynie zwracamy Mu to, co już do Niego należy. Bóg nie przyjmie naszych darów na pomoc innym ani nie przyniosą nam one pożytku, jeśli najpierw nie oddamy siebie Panu.

Paweł wspomina też, że poproszono Tytusa, aby pojechał i zebrał ich dar (Drugi List do Koryntian 8:6). Tytus był wśród nich mile widziany, bo wcześniej przyjęli go serdecznie, a on sam darzył ich wielką życzliwością. Już rozpoczął tam to dzieło, więc poproszono go, by je dokończył. Pod każdym względem nadawał się do tego zadania. Skoro praca już dobrze postępowała w tak odpowiednich rękach, szkoda byłoby nie doprowadzić jej do końca. Mądrze jest powierzać zadania osobom, które najlepiej sobie z nimi poradzą. Dzieła miłosierdzia często najskuteczniej przebiegają wtedy, gdy o dary proszą zaufane i odpowiednie osoby, które także właściwie nimi zarządzają.