2 List do Koryntian 7:12 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł stara się pocieszyć Koryntian, ponieważ jego napomnienia przyniosły im pożytek. Najpierw wyjaśnia, że jego wcześniejszy list miał dobry cel, choć mógł się wydawać surowy (Drugi List do Koryntian 7:12). Nie chodziło mu przede wszystkim o człowieka, który dopuścił się zła, ani tylko o tego, który został skrzywdzony — jego ojca. Myślał także o całym kościele, aby tak poważny grzech i związana z nim hańba nie pozostały wśród nich bez należytej reakcji i napomnienia.

Paweł mówi też o radości Tytusa i swojej własnej, płynącej z ich nawrócenia i zmiany postępowania. Ich pocieszenie pokrzepiło Tytusa, a to samo pocieszenie umocniło także Pawła (Drugi List do Koryntian 7:13). Gdy Tytus później wspominał, jak go przyjęli, jak zastosowali się do apostolskich wskazówek i jak z bojaźnią i drżeniem przyjęli upomnienie Pawła, wspomnienia te pogłębiały jego przywiązanie do nich (Drugi List do Koryntian 7:15). Szczery smutek z powodu grzechu przynosi wielką pociechę i radość. Grzech rodzi smutek, ale nawrócenie i zmiana przynoszą radość. Paweł się cieszył, Tytus się cieszył, a Koryntianie doznali pociechy. Pociechę powinien znaleźć także ten, kto żałuje za grzechy. Taka radość na ziemi jest czymś właściwym, skoro w niebie panuje radość z powodu jednego grzesznika, który się nawraca.

Paweł kończy tę sprawę, wyrażając pełne zaufanie do Koryntian. Nie wstydził się pochwał, które skierował do Tytusa na ich temat (Drugi List do Koryntian 7:14), ponieważ jego nadzieja związana z nimi nie okazała się płonna. Mógł teraz z prawdziwą radością mówić o zaufaniu, jakim nadal ich darzył, i o tym, że będą dalej postępować właściwie. Dla wiernego sługi Bożego wielką pociechą jest współpracować z ludźmi, którym może zaufać i co do których ma powody sądzić, że spełnią to, o co się ich prosi — ku chwale Boga, czci Ewangelii i własnemu dobru.