2 List do Koryntian 6:14 – znaczenie i zastosowanie

Obraz jarzma przywodzi na myśl dwa zwierzęta zaprzężone do wspólnej pracy. Muszą iść w tym samym rytmie i kierunku, inaczej jedno ciągnie przeciwko drugiemu. Paweł pisze: „Nie wprzęgajcie się z niewierzącymi w jedno jarzmo” (2 List do Koryntian 6:14). Zdanie dotyczy przede wszystkim tego, dokąd prowadzi codzienne współdziałanie. Ktoś może trwać w związku, pracy albo przyjaźni, w których wartości drugiej strony są mu obce. Może wtedy czuć, że każdego dnia ciągnie w innym kierunku, niż ten, który uznał przed Bogiem. Apostoł nie opisuje takich relacji w szczegółach, ale pokazuje, że serce potrzebuje wspólnego kierunku, by nie rozdzierać się na dwie strony. Fragment wyrasta z przekonania, że wierzący jest świątynią Boga żywego (2 List do Koryntian 6:16). Bóg chce mieszkać w tym, co należy do Niego, a wybór towarzyszy i dróg jest częścią tego mieszkania. Słowa kończą się jednak obietnicą bliskości, bo Bóg mówi o przyjęciu i o byciu Ojcem. Troska o to, by Jego dzieci nie były zaprzęgane w obcą stronę, rozbrzmiewa tu razem z czułością.

Obraz wspólnego jarzma nie oznacza zakazu wszelkich więzi z osobami niewierzącymi. Jarzmo łączy tych, którzy mają ciągnąć w jednym kierunku. Paweł ostrzega więc przed taką wspólną odpowiedzialnością lub lojalnością, która wymagałaby działania wbrew wierności Bogu. Kolejne pytania o sprawiedliwość i niesprawiedliwość, światło i ciemność, a następnie o wspólnotę Chrystusa z Beliarem, rozwijają właśnie ten kontrast. Werset nie jest zachętą do pogardy ani do wycofania się ze świata. W pobliżu Paweł mówi o otwartym sercu wobec Koryntian i apeluje, by nie przyjmowali łaski Bożej na próżno. Jego ostrzeżenie dotyczy zatem spójności życia z otrzymaną łaską, nie zerwania każdej relacji z ludźmi o innych przekonaniach. W praktyce różnica może ujawnić się tam, gdzie wspólny interes wiąże się z wyborem między uczciwością a korzyścią albo gdzie ważna więź wymaga odrzucenia wiary. Nie każda bliskość prowadzi do takiego konfliktu. Kluczowe pytanie brzmi, czy dana więź pozwala zachować wierność Bogu. Paweł przypomina, że przynależność do Boga żywego kształtuje kierunek wspólnego działania.

Obraz jarzma mówi o wspólnej pracy, w której dwie istoty ciągną ten sam ciężar. Dwa woły zaprzęgnięte razem muszą iść w jednym kierunku, bo inaczej pociągną wóz w bok i zranią siebie nawzajem. Stąd pytania o wspólnotę sprawiedliwości z niesprawiedliwością i światła z ciemnością. Nie wymagają długiego wywodu, bo odpowiedź jest oczywista dla każdego, kto widział dwa wozy jadące w przeciwne strony. Werset dotyczy wiązania się z niewierzącymi w sprawach, które mocno kształtują życie, takich jak małżeństwo czy wspólne przedsięwzięcia. Chrześcijanie różnie rozstrzygają, jak daleko sięga ta zasada w codziennych kontaktach, i warto zachować tę rozmaitość interpretacji. Wiele tradycji zgadza się jednak co do jednego: zobowiązanie na całe życie wymaga zgodności co do tego, komu służy się i dokąd zmierza. Najważniejsze jest jednak to, czym kończy się ta część listu. Wezwanie do odłączenia się od tego, co nieczyste, zostaje osadzone w obietnicy, że Bóg zamieszka wśród swojego ludu. W 2 Liście do Koryntian 6:18 słyszymy, że Bóg będzie Ojcem dla tych, którzy należą do Niego. Oddzielenie nie jest więc celem samym w sobie. Otwiera drogę do bliskości z Bogiem.

Obraz jarzma mówi o więzi, która niesie wspólny ciężar i wiąże ludzi z jednym kierunkiem. Paweł nie wzywa tu do pogardy wobec niewierzących ani do zamknięcia serca przed nimi. Wcześniej mówi o sercu otwartym na Koryntian; ostrzeżenie dotyczy raczej takiego związku, w którym wspólna decyzja lub zobowiązanie zmusza do życia wbrew wierności Chrystusowi. Pytania o sprawiedliwość i niesprawiedliwość, światło i ciemność podkreślają, że nie każda wspólnota może stać się jednością. Miłość do drugiego człowieka nie wymaga zatarcia różnicy między tym, co prowadzi ku Bogu, a tym, co od Niego oddala. Gdy ktoś podejmuje na przykład poważne zobowiązanie z osobą, której wybory stoją w głębokim konflikcie z jego wiarą, stawką może być nie tylko harmonia relacji, lecz także kształt własnej wierności. W dalszych słowach Paweł przypomina, że wierzący są świątynią Boga żywego. To nadaje przestrodze ton troski, nie wyższości: chodzi o zachowanie miejsca dla obecności Boga. Wspólna droga jest dobra, gdy nie wymaga porzucenia światła, które nadaje jej kierunek.